Έναν άνθρωπο που ταύτισε τη ζωή του με τη μεγάλη οθόνη και συνέδεσε το όνομά του με την κινηματογραφική ιστορία της Θεσσαλονίκης αποχαιρετά η πόλη. Ο Λάκης Ράππος, ένας από τους σημαντικότερους και μακροβιότερους αιθουσάρχες της, έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή που εκτείνεται σε περισσότερες από πέντε δεκαετίες και περνά μέσα από δεκάδες κινηματογραφικές αίθουσες.
Την είδηση του θανάτου του γνωστοποίησε ο Κώστας Μπακιρτζής, σύζυγος μίας από τις τρεις κόρες του και υπεύθυνος λειτουργίας του θερινού κινηματογράφου Απόλλων, μέσα από ένα ιδιαίτερα συγκινητικό αποχαιρετιστήριο μήνυμα. Σε αυτό αναφέρεται στην αφοσίωση του Λάκη Ράππου στο σινεμά, στη συμβολή του στη διατήρηση ιστορικών αιθουσών και στη μακρά κοινή τους πορεία.
«Η Θεσσαλονίκη θα σας ευγνωμονεί για τους κινηματογράφους που σώσατε», γράφει χαρακτηριστικά, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στο Ναταλί, τον Απόλλωνα, το Βακούρα και το Μακεδονικόν, αίθουσες που εξακολουθούν να αποτελούν σημεία αναφοράς για τους φίλους του κινηματογράφου.
Ποιος ήταν ο Λάκης Ράππος;
Γεννημένος το 1945 στα Στάγειρα της Χαλκιδικής, ο Λάκης Ράππος ήρθε στη Θεσσαλονίκη το 1963-64, με σκοπό να συνεχίσει τις σπουδές του στον Ευκλείδη, όπου εκπαιδευόταν ως εργοδηγός δομικών έργων. Η ζωή, ωστόσο, είχε διαφορετικά σχέδια. Η γνωριμία και η συγγενική του σχέση με τον Κοσμά Ζαφειρίου, μηχανικό κινηματογράφου, τον οδήγησαν σε έναν εντελώς διαφορετικό επαγγελματικό δρόμο.
Η αρχή έγινε το 1963, όταν οι δύο άνδρες απέκτησαν τον θερινό κινηματογράφο Ποσειδών, κοντά στο Ποσειδώνιο. Ακολούθησε η Αύρα στη Χαριλάου, το 1964, και στη συνέχεια το Όσκαρ στην Παπαναστασίου. Ήταν τα πρώτα βήματα μιας συνεργασίας που θα εξελισσόταν σε ένα από τα ισχυρότερα κινηματογραφικά επιχειρηματικά δίδυμα της Βόρειας Ελλάδας.
Στην περίοδο της μεγαλύτερης ακμής τους, ο Ράππος και ο Ζαφειρίου διαχειρίζονταν ταυτόχρονα 16 κινηματογραφικές αίθουσες, ενώ, σύμφωνα με το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της οικογένειας, περισσότεροι από 25 κινηματογράφοι πέρασαν συνολικά από τα χέρια τους. Ανάμεσά τους ο Έσπερος, το Ριβολί, το Κλειώ, το Αλκυονίς, το Αμιράλ, το Ζέφυρος, το Ρεξ, το Ιντεάλ, το Ράδιο Σίτυ, το Αθήναιον, το Βακούρα και το Μακεδονικόν.
Ξεχωριστή θέση στην ιστορία του είχε το Ναταλί, το αγαπημένο θερινό σινεμά της παραλιακής λεωφόρου. Άνοιξε στις 3 Ιουνίου 1970 και το όνομά του προήλθε από θεατρική παράσταση με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Στα χρόνια που ακολούθησαν εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς καλοκαιρινούς προορισμούς της πόλης, ενώ η λειτουργία του πέρασε σταδιακά και στην επόμενη γενιά της οικογένειας.
Η κινηματογραφική του δραστηριότητα περιλάμβανε και τη διανομή ταινιών, ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον έδειξε για το καλλιτεχνικό σινεμά, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση ενός διαφορετικού κινηματογραφικού κοινού στη Θεσσαλονίκη.
Έζησε όλες τις μεγάλες αλλαγές του χώρου: την έλευση της τηλεόρασης, την εξάπλωση του βίντεο, την εμφάνιση των multiplex και αργότερα την κυριαρχία των ψηφιακών πλατφορμών. Έτσι, η Θεσσαλονίκη αποχαιρετά έναν άνθρωπο που δεν περιορίστηκε στη λειτουργία κινηματογραφικών επιχειρήσεων. Υπήρξε κομμάτι της καθημερινότητάς της, των εξόδων, των πρώτων ραντεβού και των αναμνήσεων χιλιάδων θεατών. Και οι αίθουσες που συνδέθηκαν με το όνομά του αποτελούν ίσως το πιο ζωντανό αποτύπωμα μιας ζωής αφιερωμένης στο σινεμά.
Κεντρική φωτογραφία: Γιάννης Τριανταφυλλόπουλος
