Θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που βγήκατε για περπάτημα χωρίς να πάρετε μαζί σας το κινητό; Που περάσατε ένα βράδυ έξω χωρίς να φωτογραφίσετε το ποτό σας, να ανεβάσετε ένα story ή να σκεφτείτε πώς θα αποτυπώσετε τη στιγμή; Που μείνατε στο σπίτι χωρίς πρόγραμμα, χωρίς λίστα υποχρεώσεων και χωρίς την ανάγκη να αξιοποιήσετε δημιουργικά κάθε διαθέσιμη ώρα; Ίσως τελικά να μην αναζητάτε την επόμενη μεγάλη ανακάλυψη στον χώρο του wellness, αλλά κάτι πολύ πιο απλό: την ελευθερία να ζείτε χωρίς να χρειάζεται να αποδεικνύετε ότι κάνετε κάτι ενδιαφέρον.
Το wellness των ’90s επιστρέφει ως μια νοσταλγική αναφορά σε έναν τρόπο ζωής με λιγότερες ψηφιακές παρεμβολές και περισσότερες στιγμές που δεν χρειάζονται κοινό. Δεν πρόκειται για μια αυστηρά ορισμένη μέθοδο ευεξίας ούτε για την κυριολεκτική επιστροφή σε μια δεκαετία. Είναι περισσότερο μια διάθεση που συνδέεται με τη σύγχρονη τάση του analog wellness και του going offline: την ανάγκη να ξαναβρούμε δραστηριότητες που μας φέρνουν σε επαφή με το σώμα, τις αισθήσεις, τους ανθρώπους και τον χρόνο μας, χωρίς τη διαρκή παρουσία μιας οθόνης. Η συζήτηση αυτή έχει ήδη αποκτήσει δυναμική διεθνώς, με το Global Wellness Summit να αναδεικνύει το analog wellness στις βασικές τάσεις της επερχόμενης νέας χρονιάς.
A walk without a phone
Μια βόλτα μπορεί να είναι απλώς μια βόλτα. Χωρίς podcast στα ακουστικά, χωρίς να ελέγχουμε πόσα βήματα κάναμε, χωρίς να καταγράφουμε τη διαδρομή μας και χωρίς να απαντάμε σε μηνύματα ενώ διασχίζουμε τον δρόμο. Να παρατηρούμε την πόλη, να ακούμε τους ήχους της, να αφήνουμε τις σκέψεις να έρχονται και να φεύγουν χωρίς να προσπαθούμε να τις γεμίσουμε με κάτι άλλο. Ακόμη και η απλή συνήθεια να πηγαίνουμε μέχρι το κοντινό πάρκο χωρίς το κινητό στο χέρι αποκτά διαφορετική σημασία, όταν έχουμε συνηθίσει να χρησιμοποιούμε κάθε κενό για να κοιτάξουμε μια οθόνη. Δεν χρειάζεται κάθε περίπατος να είναι μια οργανωμένη πρακτική mindfulness ούτε να συνοδεύεται από έναν στόχο. Μερικές φορές, αρκεί να βγούμε έξω και να επιστρέψουμε χωρίς να έχουμε μετρήσει τίποτα.
The art of doing nothing
Κάπου ανάμεσα στα γεμάτα ημερολόγια, τις παραγωγικές ρουτίνες και τις αμέτρητες προτάσεις για το πώς να αξιοποιούμε καλύτερα τον χρόνο μας, το να μην κάνουμε τίποτα μοιάζει σχεδόν με πολυτέλεια. Κι όμως, το να μείνουμε στο σπίτι ένα απόγευμα χωρίς σχέδια, να καθίσουμε στον καναπέ, να χαζέψουμε από το παράθυρο ή απλώς να βαρεθούμε, χωρίς να θεωρούμε ότι χάνουμε τον χρόνο μας, μπορεί να είναι μια μικρή πράξη αποδέσμευσης από την ανάγκη για συνεχή δραστηριότητα. Η πλήξη δεν είναι απαραίτητα κάτι που πρέπει να διορθώσουμε. Δεν χρειάζεται κάθε ελεύθερη ώρα να γεμίζει με μια νέα σειρά, ένα βίντεο, ένα τηλεφώνημα ή μια ακόμη δουλειά. Μπορούμε να αφήσουμε ένα απόγευμα να κυλήσει χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, χωρίς να βγάλουμε συμπέρασμα για το αν ήταν αρκετά ενδιαφέρον.
Read a book, not another feed
Θυμάστε την αίσθηση του να χάνεστε σε ένα βιβλίο και να μην καταλαβαίνετε πώς πέρασαν δύο ώρες; Να φτάνετε στο τέλος μιας σελίδας και να συνεχίζετε στην επόμενη, χωρίς κάποια ειδοποίηση να σας τραβάει μακριά; Η ανάγνωση επιστρέφει ως μια πιο ήσυχη εναλλακτική στην αδιάκοπη εναλλαγή περιεχομένου. Όχι επειδή πρέπει να διαβάζουμε περισσότερα βιβλία τον χρόνο ή να καταγράφουμε τους τίτλους που ολοκληρώσαμε, αλλά επειδή μπορούμε να απολαμβάνουμε μια ιστορία χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε κάτι άλλο ταυτόχρονα.
Το ίδιο ισχύει για τα περιοδικά, το γράψιμο σε χαρτί, τα σταυρόλεξα ή ακόμη και το να ακούμε ένα ολόκληρο μουσικό άλμπουμ από την αρχή μέχρι το τέλος. Η ουσία δεν βρίσκεται στο αντικείμενο, αλλά στη δυνατότητα να συγκεντρωνόμαστε σε ένα πράγμα κάθε φορά. Να επιλέγουμε εμείς πού θα πάει η προσοχή μας, αντί να την παραδίδουμε αυτόματα στο επόμενο ερέθισμα.
A night out, just for us
Ένα ωραίο dinner, ένα cocktail σε ένα μπαρ, μια συναυλία ή μια συνάντηση με φίλους δεν χρειάζεται να αποκτήσει ψηφιακή υπόσταση για να έχει αξία. Μπορούμε να περάσουμε μια υπέροχη βραδιά και να μη δημοσιεύσουμε ούτε μία φωτογραφία. Να θυμόμαστε τη μουσική που ακούσαμε, τη συζήτηση που μας έκανε να γελάσουμε, το φαγητό που δοκιμάσαμε και την αίσθηση ότι ήμασταν πραγματικά εκεί.
Δεν σημαίνει ότι τα social media πρέπει να εξαφανιστούν από τη ζωή μας ή ότι η φωτογράφιση μιας όμορφης στιγμής ακυρώνει την αυθεντικότητά της. Το ζητούμενο είναι να μη μετατρέπεται η εμπειρία σε περιεχόμενο από προεπιλογή. Να μπορούμε να μοιραζόμαστε κάτι επειδή το θέλουμε, όχι επειδή αισθανόμαστε ότι αν δεν το ανεβάσουμε, είναι σαν να μη συνέβη.
Move because it feels good
Το ίδιο ισχύει και για την άσκηση. Έχουμε συνηθίσει να ακούμε για προγράμματα, στόχους, επιδόσεις, αριθμούς και αποτελέσματα. Πόσα χιλιόμετρα τρέξαμε, πόσες θερμίδες κάψαμε, πόσες φορές πήγαμε στο γυμναστήριο. Το wellness των ’90s, όπως το φανταζόμαστε σήμερα, προτείνει μια διαφορετική ερώτηση: ποια μορφή κίνησης απολαμβάνουμε πραγματικά;
Μπορεί να είναι ο χορός στο σαλόνι, το κολύμπι, η ποδηλασία, το τένις, μια μεγάλη βόλτα με τα πόδια ή ένα μάθημα γυμναστικής που μας κάνει να ανυπομονούμε να επιστρέψουμε. Δεν χρειάζεται κάθε δραστηριότητα να επιλέγεται με βάση την αποτελεσματικότητά της ή να εντάσσεται σε ένα αυστηρό πλάνο βελτίωσης. Η συνέπεια είναι σημαντική, αλλά εξίσου σημαντικό είναι να βρούμε έναν τρόπο κίνησης που μας προσφέρει ευχαρίστηση και ταιριάζει στην καθημερινότητά μας.
Hobbies without an end goal
Κεραμική, ζωγραφική, κηπουρική, πλέξιμο, μαγειρική, φωτογραφία με φιλμ, μουσική, επιτραπέζια παιχνίδια. Hobbies που δεν χρειάζεται να οδηγήσουν σε μια νέα επαγγελματική ιδιότητα, μια μικρή επιχείρηση ή ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα που θα μοιραστούμε online. Μπορούμε να είμαστε αρχάριοι, να κάνουμε λάθη, να δημιουργούμε κάτι ατελές και να συνεχίζουμε απλώς επειδή μας ευχαριστεί.
Σε μια εποχή κατά την οποία ακόμη και οι δραστηριότητες του ελεύθερου χρόνου μπορούν να μετατραπούν σε στόχους αυτοβελτίωσης, το να κάνουμε κάτι χωρίς να προσδοκούμε μια μετρήσιμη ανταμοιβή έχει τη δική του αξία. Δεν είναι απαραίτητο να γίνουμε καλοί σε κάτι. Δεν χρειάζεται να αποκτήσουμε εξοπλισμό, να παρακολουθήσουμε μαθήματα ή να κατασκευάσουμε την τέλεια εκδοχή ενός νέου εαυτού.
Μπορούμε να ζωγραφίζουμε «άσχημα», να φτιάχνουμε ένα κεραμικό που δεν μοιάζει ακριβώς με αυτό που είχαμε φανταστεί ή να φυτεύουμε λουλούδια επειδή μας αρέσει να τα βλέπουμε να μεγαλώνουν. Η χαρά της διαδικασίας μπορεί να είναι από μόνη της αρκετή.
Less "optimisation", more life
Το wellness των ’90s δεν αφορά τόσο το παρελθόν, αλλά όσα έχουμε ανάγκη στο παρόν. Δεν χρειάζεται να εγκαταλείψουμε την τεχνολογία, να ζήσουμε χωρίς social media ή να επιστρέψουμε σε μια εξιδανικευμένη εποχή. Χρειάζεται, όμως, να μπορούμε να επιλέγουμε πότε θα είμαστε online και πότε όχι, πότε θέλουμε παρέα και πότε χρειαζόμαστε ησυχία, πότε έχουμε διάθεση να κάνουμε κάτι και πότε θέλουμε απλώς να ξεκουραστούμε.
Το πραγματικό wellness δεν χρειάζεται να γίνει ακόμη μία τάση που θα ακολουθήσουμε σωστά, με τον κατάλληλο εξοπλισμό, την τέλεια πρωινή ρουτίνα και μια σειρά από συνήθειες προς τήρηση. Μπορεί να ξεκινά από πολύ μικρότερες αποφάσεις: να αφήσουμε το κινητό στην τσάντα στη βόλτα, να ανοίξουμε ένα βιβλίο πριν κοιμηθούμε, να βγούμε για ποτό χωρίς να σκεφτούμε το story, να αφιερώσουμε ένα απόγευμα σε κάτι που αγαπάμε χωρίς να μας νοιάζει πού θα μας οδηγήσει.
Και, κυρίως, να θυμηθούμε ότι δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι αξιοσημείωτο κάθε μέρα για να αισθανόμαστε ότι η μέρα μας άξιζε.
