Η Φαίη Αλεξέλη δημιουργεί εικόνες που μοιάζουν να προέρχονται από έναν κόσμο λίγο διαφορετικό από τον δικό μας. Στα χαρακτηριστικά retro-futuristic κολάζ της, ροζ αποχρώσεις της αμερικανικής ερήμου και αναφορές στο διάστημα συνυπάρχουν με γεωμετρικά σχήματα, έντονα χρώματα και απρόσμενες αντιθέσεις. Η αρχιτεκτονική, την οποία σπούδασε στην Αγγλία, παραμένει μια σημαντική επιρροή στη δουλειά της, στον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον χώρο και τη σχέση ανάμεσα στα στοιχεία μιας σύνθεσης. 

Στο σπίτι της, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, αυτή η δημιουργική ελευθερία συναντά μια διαφορετική εκδοχή της: πιο προσωπική και άμεσα συνδεδεμένη με την καθημερινότητά της. Με θέα στο λιμάνι, το σπίτι προέκυψε από την ένωση πρώην επαγγελματικών χώρων, διατηρώντας κάτι από τον βιομηχανικό χαρακτήρα της αρχικής τους δομής. Το άπλετο φυσικό φως, οι μοντέρνες παρεμβάσεις, τα vintage κομμάτια και τα έργα τέχνης που το συνοδεύουν συνθέτουν ένα industrial loft με τη δική του ξεχωριστή ταυτότητα. Έναν χώρο που δεν υπακούει σε μία μόνο αισθητική κατεύθυνση, αλλά αφήνει τις αντιθέσεις να συνυπάρχουν και τις προσωπικές ιστορίες να βρίσκουν τη θέση τους ανάμεσα σε παλιές ξύλινες επιφάνειες, σύγχρονα αντικείμενα και εικόνες που ανοίγουν παράθυρα σε άλλους κόσμους.

Για τη Φαίη, το σπίτι δε χρειάζεται να ακολουθεί αυστηρούς κανόνες. Μπορεί να είναι μοντέρνο και ταυτόχρονα να διατηρεί κάτι από τη γοητεία του παλιού, να φιλοξενεί αντικείμενα με ιδιαίτερη συναισθηματική αξία, αλλά και ευρήματα που αποκτήθηκαν σχεδόν τυχαία. Το ζητούμενο είναι όλα αυτά να συνδυάζονται με τρόπο που να την εκφράζει.

Η κίνηση, ο θόρυβος και η διαρκής εναλλαγή εικόνων αποτελούν μέρος της ζωής στο κέντρο, όμως για την εικαστικό αυτή η συνθήκη έχει και μια γοητεία που δύσκολα θα αποχωριζόταν. «Χαοτικά», απαντά όταν τη ρωτάω πώς είναι να ζει εδώ. «Αλλά μου αρέσει πολύ να βρίσκομαι μέσα στα πράγματα. Το κέντρο θέλει να είσαι νέος, ακόμα κι αν είναι μονάχα στην ψυχή. Θέλει λίγο να παραβλέπεις κάποια πράγματα - φασαρία, μποτιλιάρισμα κ.λπ. Όταν δεν μπορείς πια να τα παραβλέπεις, πρέπει να φύγεις».

Μια απάντηση που ταιριάζει απόλυτα στον τρόπο με τον οποίο μοιάζει να έχει διαμορφωθεί και το ίδιο το σπίτι της: χωρίς υπερβολική προσήλωση στην τελειότητα, με διάθεση για πειραματισμό και με την πεποίθηση πως η καθημερινότητα έχει μεγαλύτερη αξία όταν παραμένει ζωντανή. Η πόλη είναι με κάποιον τρόπο συνεχώς παρούσα στο προσωπικό της καταφύγιο, το οποίο αλλάζει vibe ανάλογα με το φως, τις ώρες της ημέρας και τους ανθρώπους που τον μοιράζονται.

Αν υπάρχει ένα σημείο στο σπίτι που συμπυκνώνει όσα έχουν πραγματικά σημασία για τη Φαίη, αυτό είναι μια παλιά πολυθρόνα που ανήκε στην προγιαγιά της. Τοποθετημένη σε μια γωνία με θέα στη θάλασσα, αποτελεί το αγαπημένο της σημείο για τον πρωινό καφέ, εκεί όπου μπορεί να καθίσει και να παρακολουθεί τα πλοία να αναχωρούν από το λιμάνι. Σε ένα σπίτι με τόσο έντονο σχεδιαστικό χαρακτήρα, η επιλογή της αγαπημένης της γωνιάς δεν αφορά κάποιο εντυπωσιακό design object, αλλά ένα έπιπλο που συνδέεται με την οικογενειακή της ιστορία. Η ίδια επιστρέφει σε αυτήν τη θέση για να χαλαρώσει, να απολαύσει το φως και να παρατηρήσει την κίνηση έξω από το παράθυρο. 

Στο ίδιο σημείο βρίσκεται και η κουζίνα, όπου το μαγείρεμα με φίλους και ένα ποτήρι κρασί γίνονται αφορμή για συναντήσεις που κρατούν περισσότερο απ' όσο είχε αρχικά υπολογιστεί. Λευκά πλακάκια δίπλα σε vintage κόκκινο μάρμαρο, stainless steel συσκευές και αξεσουάρ διακόσμησης, εμφανείς σωλήνες και μερικά αποξηραμένα αλλά και φρέσκα λουλούδια κάνουν αυτόν τον χώρο το πιο αγαπημένο spot της ιδιοκτήτριας σε ολόκληρο το σπίτι. 

Ανάμεσα στα αντικείμενα που έχουν βρει τη θέση τους στο σπίτι, υπάρχουν ορισμένα που ξεχωρίζουν όχι απαραίτητα για την αξία τους, αλλά για όσα αντιπροσωπεύουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι ξύλινες πόρτες του, τις οποίες η Φαίη βρήκε σε ένα παλαιοπωλείο που τις νοίκιαζε για θεατρικές παραστάσεις. Σήμερα, αποτελούν μία από τις πιο ιδιαίτερες λεπτομέρειες του χώρου, έχοντας αποκτήσει μια νέα ζωή μέσα από την προσωπική της παρέμβαση. Το vibe, όμως, αλλάζει στην κρεβατοκάμαρα: ένα aesthetic με πιο νησιώτικες αναφορές, μπεζ και άλλες ουδέτερες αποχρώσεις προσδίδουν την πολυπόθητη αίσθηση ηρεμίας στο δωμάτιο όπου ξεκινά και τελειώνει η μέρα.

Η καλλιτεχνική ματιά της Φαίης γίνεται αισθητή στην παρουσία των έργων τέχνης μέσα στην κατοικία, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει συνολικά τον χώρο. Το νεοϋρκέζικο ύφος λειτουργεί ως βάση, πάνω στην οποία προστίθενται κλασικά items. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι καναπέδες togo στο σαλόνι σε ταμπά απόχρωση, οι οποίοι ήρθαν απευθείας από το Λονδίνο - το "cherry on top" σε ολόκληρο το διαμέρισμα. 

Ωστόσο, δεν είναι όλες οι αποφάσεις μιας ανακαίνισης εξίσου επιτυχημένες. Η Φαίη έχει μια χαρακτηριστική ιστορία να διηγηθεί για το μπάνιο, όπου η εντοιχισμένη ντουζιέρα διαθέτει δύο χτιστά σκαλοπάτια. Η αρχική ιδέα ήταν να δημιουργηθεί ένας οριοθετημένος χώρος με τη λογική μιας μπανιέρας, ο οποίος θα μπορούσε να γεμίζει με νερό. Στην πράξη, αυτό δεν συνέβη ποτέ. Και κάθε φορά που περνά το σκαλοπάτι για να κάνει ντους, θυμάται το σχέδιο που έμεινε στη μέση. Μια μικρή λεπτομέρεια, που όμως αποκαλύπτει κάτι ουσιαστικό για τη ζωή μέσα σε ένα σπίτι: ακόμη και οι επιλογές που δεν εξελίσσονται όπως τις είχαμε φανταστεί γίνονται μέρος της ιστορίας του. Δε χρειάζεται όλα να λειτουργούν ιδανικά για να αισθάνεται κανείς πραγματικά οικεία στον χώρο του.

A quick Q&A with the hostess

Πώς θα περιέγραφες το στιλ του σπιτιού;

Ως ένα κράμα βιομηχανικού loft με κάποια μοντέρνα και ζεστά στοιχεία, όπως
είναι το ξύλο, οι καλλιτεχνικές παρεμβάσεις και οι vintage διακοσμητικές προσθήκες.

Τι σε χαλαρώνει περισσότερο εδώ μετά από μια πιεστική μέρα;

Μια αγκαλιά στον καναπέ και, κάπως πιο σπάνια, μαγείρεμα με παρέα και κρασί στην κουζίνα.

Σε μια υποτιθέμενη έκτακτη ανάγκη, ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα έπαιρνες μαζί σου;

Ίσως κάποια φωτιστικά, 1-2 έργα τέχνης φίλων και το λάπτοπ μου.

Ποιο είναι το πιο οικονομικό αντικείμενο που έχεις;

Τις ξύλινες πόρτες που έχω στο σαλόνι, τις πήρα από παλιατζίδικο, το οποίο τις νοίκιαζε για θεατρικές παραστάσεις. Είναι το τελευταίο πράγμα που έκανα μαζί με τη γιαγιά μου. Ήταν πάμφθηνες, αλλά είναι πολύ σημαντικές για εμένα.

Ένα τεράστιο σπίτι μόνη σου vs. ένα στούντιο μόλις 30 τ.μ. με την τέλεια παρέα. Τι επιλέγεις;

Αν και οι τόσο μικροί χώροι φέρνουν καβγάδες, θα πω το στούντιο.

Σπίτι τελικά σημαίνει...

Δύο χέρια και μια αγκαλιά. Τα υπόλοιπα είναι απλώς τοίχοι και ένα όμορφο περιτύλιγμα.

Φωτογραφίες & βίντεο: Χριστίνα Δημητριάδου