Τι είναι πραγματικό και τι γεννιέται μέσα στο μυαλό μας; Πού τελειώνει η αλήθεια και πού αρχίζει η ψευδαίσθηση; Ο Στέφανος Αλεξιάδης εξερευνά αυτήν τη γκρίζα ζώνη, όπου η πραγματικότητα και η φαντασία μπλέκονται, αναζητώντας στα σκοτεινά μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχολογίας τις πιο απρόβλεπτες ιστορίες.

Στην «Ηχώ», το νέο του βιβλίο, η αμφιβολία γίνεται βασικό αφηγηματικό εργαλείο, ενώ η Θεσσαλονίκη μετατρέπεται σε ένα σκηνικό γεμάτο μυστικά, αντιθέσεις και υπόγειες διαδρομές. Ο ίδιος μιλά για τους ήρωές του, τις κρυφές πλευρές του ανθρώπου, τη σχέση ανάμεσα στον συγγραφέα και τους χαρακτήρες του, αλλά και για την πόλη που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής και της γραφής του.

Η «Ηχώ» είναι ένα βιβλίο που παίζει πολύ με την αμφιβολία... Tι είναι πραγματικό, τι έχει συμβεί και τι συμβαίνει τελικά μόνο μέσα στο μυαλό μας. Τι σε γοητεύει τόσο στην ανθρώπινη ψυχολογία;

Με γοητεύουν τα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού και οι μηχανισμοί που επιστρατεύει ο άνθρωπος όταν πιέζεται στα όριά του. Η αμφιβολία είναι το πιο ισχυρό αφηγηματικό όπλο: όταν δεν ξέρεις τι είναι πραγματικότητα και τι αποκύημα της φαντασίας, η αγωνία παύει να είναι απλώς εξωτερική και γίνεται βαθιά εσωτερική, ψυχολογική.

Η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη όπου διαδραματίζεται η ιστορία του πρόσφατου βιβλίου σου. Τι είναι αυτό που σου δίνει αυτή η πόλη ως συγγραφέα και δε θα μπορούσες να το βρεις σε κανένα άλλο μέρος;

Η Θεσσαλονίκη έχει μια έμφυτη μυστηριακή ατμόσφαιρα. Η υγρασία της, η ομίχλη που καλύπτει το θερμαϊκό τοπίο, η αντίθεση ανάμεσα στην Άνω Πόλη και το παραλιακό μέτωπο δίνουν μια κινηματογραφική, σχεδόν μελαγχολική αίσθηση. Είναι μια πόλη με μυστικά, ιδανικό σκηνικό για να ξεδιπλωθεί ένα θρίλερ.

Αλήθεια, υπάρχουν στοιχεία του εαυτού σου που συνειδητά (ή ασυνείδητα) αποτυπώνεις μέσα από τους ήρωες των βιβλίων σου;

Ακούσια ή εκούσια, πάντα αφήνεις κομμάτια σου στο χαρτί. Δεν ταυτίζομαι απαραίτητα με τις πράξεις τους, αλλά δανείζω στους χαρακτήρες μου δικές μου φοβίες, παρατηρήσεις, ευαισθησίες ή ακόμα και την τάση να ψάχνω τις κρυμμένες αλήθειες πίσω από τις λέξεις.

Οι ήρωές σου δεν είναι ποτέ απόλυτα «καλοί» ή «κακοί». Πόσο εύκολο είναι για σένα να δικαιολογήσεις έναν χαρακτήρα που κάνει πράγματα τα οποία, ως άνθρωπος, εσύ ο ίδιος θα καταδίκαζες;

Η αλήθεια είναι πως ο σκοπός μου δεν είναι να γίνω δικαστής, αλλά να δείξω κατανόηση. Για να γράψεις έναν πειστικό χαρακτήρα που κάνει κάτι σκοτεινό, οφείλεις να βρεις το δικό του εσωτερικό κίνητρο, το τραύμα ή την έξαρση που τον οδήγησε εκεί. Όσο καταδικαστέα κι αν είναι μια πράξη στην πραγματικότητα, στη μυθοπλασία πρέπει να έχει τη δική της αδιάσειστη λογική.

Πόσο διαφορετικός είναι ο Στέφανος που γράφει από τον Στέφανο που συναντάμε στην καθημερινότητά του; 

Στην καθημερινότητά μου επιδιώκω την ηρεμία, την επικοινωνία με τους ανθρώπους μου, την απλότητα. Ο Στέφανος που γράφει, όμως, απομονώνεται, γίνεται παρατηρητικός μέχρι λεπτομέρειας και βουτάει χωρίς φόβο σε πιο σκοτεινά, περίπλοκα συναισθήματα.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που κρύβει η δουλειά σου και ποια τελικά η μεγαλύτερη χαρά που σου δίνει;

Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να διατηρήσεις την αρχιτεκτονική της πλοκής σφικτή, χωρίς κενά, ώστε να κρατήσεις τον αναγνώστη σε εγρήγορση μέχρι την τελευταία σελίδα. Η μεγαλύτερη χαρά είναι η αλληλεπίδραση μαζί του, όταν μου λέει ότι η ιστορία μου τον συνεπήρε και τον προβλημάτισε.

Στον ελεύθερό σου χρόνο τι σου αρέσει να διαβάζεις; Και ποιο είναι το αγαπημένο σου βιβλίο όλων των εποχών; 

Διαβάζω συστηματικά ψυχολογικά θρίλερ και αστυνομική λογοτεχνία, αλλά παράλληλα ανατρέχω συχνά στην κλασική λογοτεχνία, στο αρχαίο δράμα και σε αλληγορικά κείμενα. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω ένα έργο για τη διαχρονική ανατομία της ανθρώπινης ψυχής, αυτό θα ήταν η «Μήδεια» του Ευριπίδη.

Ποια είναι η περιοχή της Θεσσαλονίκης που έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου;

Ο Εύοσμος. Μεγάλωσα εκεί κι έχω πολύ ευχάριστες αναμνήσεις. Νιώθω πως τον έχω ταυτίσει με χρόνια αθωότητας.

Κάτι που καμιά άλλη πόλη δεν έχει;

Τον ανοιχτό ορίζοντα του Θερμαϊκού. Αυτή η αίσθηση ότι η πόλη «αναπνέει» κοιτάζοντας το νερό είναι κάτι εντελώς μοναδικό.

Ένας δρόμος όπου ο χρόνος μοιάζει σαν να σταματά;

Η παραλία μπροστά από τον Λευκό Πύργο.

Και ποια θεωρείς πως είναι η πιο καλλιτεχνική γειτονιά αυτήν τη στιγμή;

Η περιοχή γύρω από τη Ρωμαϊκή Αγορά και τα στενά πάνω από την Εγνατία, όπου ξεπηδούν συνεχώς νέοι δημιουργικοί χώροι, καφέ και καλλιτεχνικά στέκια.

Είναι μεσάνυχτα σε μια πόλη άδεια. Πού σου αρέσει να περπατάς;

Στη Νέα Παραλία. Η ησυχία του δρόμου δίπλα στο κύμα είναι ο καλύτερος χώρος για να καθαρίσει το μυαλό.

Ένας χώρος τέχνης που ξεχωρίζεις εδώ;

Το MOMUS-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης για τις εκθέσεις και την ιδιαίτερη αισθητική του.

Δεν πρέπει να φύγει κανείς από τη Θεσσαλονίκη, αν δεν δοκιμάσει…

Την μπουγάτσα του Πάνου στη Σταυρούπολη.

Αν αυτήν η πόλη ήταν βιβλίο, θα είχε τίτλο…

«Η πλανεύτρα»

Φθινόπωρο στη Θεσσαλονίκη… Τι θεωρείς must;

Βόλτα στην παραλία με ζεστό καφέ στο χέρι και οι προβολές του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Τρεις ακόμα λέξεις για τη δική σου Θεσσαλονίκη…

Πατρίδα, πατρίδα, πατρίδα.