Υπάρχει μια ειδική ένταση κάθε φορά που ο Jonathan Anderson ετοιμάζεται να ανοίξει τις πόρτες του ατελιέ της Avenue Montaigne. Όχι επειδή δεν ξέρουμε πια τι να περιμένουμε -αντίθετα, ακριβώς επειδή ξέρουμε πόσο απρόβλεπτος μπορεί να είναι μέσα στο πιο αυστηρό λεξιλόγιο της μόδας: αυτό της haute couture.

Σήμερα το απόγευμα, στις 3 το μεσημέρι ώρα Παρισιού, ο Ιρλανδός σχεδιαστής παρουσίασε τη δεύτερη haute couture συλλογή για τον Dior, την πρώτη μέρα της Εβδομάδας Υψηλής Ραπτικής στην Πόλη του Φωτός, για τη σεζόν Φθινόπωρο/Χειμώνας 2026. Κι αν η πρώτη του couture κολεξιόν τον περασμένο Ιανουάριο ήταν γεμάτη κυκλάμινα, πλισέ φορέματα σε σχήματα εμπνευσμένα από τα κεραμικά της Magdalene Odundo, μια νύφη που έκλεισε το show με τρόπο σχεδόν τελετουργικό, αυτή τη φορά το teaser μας προετοίμαζε για κάτι πιο άγριο, πιο σκοτεινό, λιγότερο «κήπος των Βερσαλλιών» και περισσότερο τροπικό δάσος.

Οι εικόνες που κυκλοφόρησαν τις προηγούμενες μέρες έδειχναν πυκνές φτέρες σε βαθύ πράσινο, μια βλάστηση σχεδόν απειλητική στην πυκνότητά της, ενώ στο Instagram του ο Anderson είχε ήδη στρέψει την προσοχή στο έργο της Lynda Benglis - της Αμερικανίδας γλύπτριας που έγινε γνωστή για τα "pours" της, εκείνες τις ρευστές, σχεδόν οργανικές φόρμες από λατέξ και καουτσούκ που κυκλοφορούν σε καμβάδες, πατώματα, τοίχους. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς που οδηγεί αυτός ο συνδυασμός: ύλη που μοιάζει να μην έχει ακόμα στεγνώσει, φύση που δεν είναι διακοσμητική αλλά ζωντανή, σχεδόν απειλητική στην αφθονία της. 

Το ενδιαφέρον γύρω από τη σημερινή επίδειξη είχε ήδη αρχίσει πριν καν ανοίξουν οι πόρτες. Η αποκάλυψη ότι το νυφικό της Taylor Swift, που παντρεύτηκε πριν λίγες ημέρες, ήταν δια χειρός του ίδιου του Anderson για τον Dior, έριξε ένα επιπλέον φως στο σημερινό show. 

Και τελικά, όταν τα πρώτα looks βγήκαν στο runway, η απάντηση στο ερώτημα «προς τα πού πηγαίνει το βλέμμα του Anderson» ήρθε από έναν απρόσμενο τόπο: το ίδιο το σώμα της couture. Το πιο διάσημο περίγραμμα στην ιστορία της ραπτικής, το New Look, που καθόρισε τι σημαίνει «γυναικεία σιλουέτα» από το 1947 και μετά, εμφανίστηκε ξαναγραμμένο κυριολεκτικά μέσα σε ασημί δίχτυ, μια υφή που θύμιζε συρματόπλεγμα παρά μεταξωτό ύφασμα. Δίπλα του, μπουκλέ, πιέτες, ντραπέ και μεταλλικές μορφές λεπτές σαν χαρτί συνέθεταν μια εικόνα εξίσου σκληρή όσο και ευάλωτη. Δεν είναι τυχαίο. Στη δεύτερη couture σεζόν του για τον οίκο, το ατελιέ του Dior έχει αρχίσει να λειτουργεί σαν προσωπικό εργαστήριο του Anderson, κι αυτή τη φορά το πείραμα κουβαλούσε την υπογραφή της Lynda Benglis και των καλλιτεχνικών δηιουργιών της. Ήταν ακριβώς αυτή η αντίθεση, ανάμεσα στο αέρινο και το σχεδόν βιομηχανικό, που μεταφέρθηκε στο ύφασμα.

Πίσω από κάθε κομμάτι, βέβαια, στεκόταν η δουλειά τεχνιτών από την Ιαπωνία, την Ινδία και τη Γαλλία -η γεωγραφία της couture δεν έχει ποτέ σταματήσει να είναι παγκόσμια, ακόμα κι όταν το όνομα στην πόρτα παραμένει γαλλικό. Το αποτέλεσμα ήταν ένα New Look που δεν έμοιαζε καθόλου με ό,τι έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε έτσι,  κι όμως, παρέμενε εξίσου αναγνωρίσιμο...

Παρακολουθήστε το show παρακάτω: 

Ανακαλύψτε περισσότερες φωτογραφίες από τα looks στη gallery!