Υπάρχουν καλλιτέχνες που επιλέγουν ένα υλικό για να εκφραστούν και υπάρχουν κι εκείνοι που καταφέρνουν να του δώσουν μια εντελώς νέα υπόσταση. Η Μυρσίνη Αλεξανδρίδη ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Με αφετηρία την αρχιτεκτονική της παιδεία και βάση της πλέον τη Στοκχόλμη, έχει αναπτύξει μια ξεχωριστή εικαστική γλώσσα που κινείται ανάμεσα στην τέχνη, το design και το δομημένο περιβάλλον. Κεντρικό στοιχείο της πρακτικής της είναι το κεραμικό πλακίδιο, ένα υλικό οικείο και καθημερινό, το οποίο μετατρέπει σε φορέα αφηγήσεων, συναισθημάτων και πολιτισμικών αναφορών.

Οι συνθέσεις της, εμπνευσμένες από τα χρώματα και τους συμβολισμούς της Μεσογείου, τη λαϊκή παράδοση και την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά, συναντούν τη σκανδιναβική λιτότητα και καθαρότητα, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα διαχρονικό, αλλά και απολύτως σύγχρονο. Μέσα από τα έργα της, η ίδια διερευνά τη σχέση ανάμεσα στο άτομο και τον χώρο, αποδεικνύοντας πως ακόμη και το πιο μικρό δομικό στοιχείο μπορεί να αποτελέσει μέρος μιας μεγαλύτερης ιστορίας. 

Με αφορμή τη δημιουργική της πορεία αλλά και τη συμμετοχή της στη Biennale of Contemporary Keramics (BCK) 2026 στη Ρόδο, μιλήσαμε μαζί της για τις επιρροές, τη διαδικασία της δουλειάς της και τη δύναμη της τέχνης να μεταμορφώνει την καθημερινότητα.

Πού σας πετυχαίνουμε αυτήν την περίοδο;

Βρίσκομαι στη βάση μου, τη Στοκχόλμη έπειτα από ταξίδια στην Ελλάδα για διάφορα project. Ανπομονώ για το ξεκίνημα των διακοπών μου σε λίγες εβδομάδες και την επιστροφή στο νησί μου την Σκόπελο.

Με τρεις λέξεις, πώς θα περιγράφατε την αρχιτεκτονική φιλοσοφία σας;

Παρόλο που έχουν περάσει λίγα χρόνια από τότε που άσκησα τελευταία φορά το επάγγελμα, για εμένα, ακόμα και στην τέχνη μου, η απλότητα, η αμεσότητα και η ειλικρίνεια παραμένουν βασικά στοιχεία της αρχιτεκτονικής που θεωρώ ουσιαστικά.

Κι αν έπρεπε να δώσετε έναν ορισμό στην αρχιτεκτονική δημιουργία, ποιος θα ήταν αυτός;

Διαμόρφωση συναισθημάτων.

Ποιος άνθρωπος είχε τη μεγαλύτερη επιρροή πάνω σας;

Τα τελευταία δέκα χρόνια, ο σύντροφός μου και συνοδοιπόρος μου τόσο στην προσωπική, όσο και στην επαγγελματική μου διαδρομή. Η παρουσία του έχει υπάρξει σταθερή βάση σε περιόδους αλλαγών και εξελίξεων.

Ένας νέος άνθρωπος του χώρου/γενικά που πιστεύετε πως το μέλλον του διαγράφεται λαμπρό;

Περιορίζοντας τη σκέψη μου στον ελλαδικό χώρο, ξεχωρίζω πολλούς. Θα αναφέρω τη Χαριτίνη Γκρίτζαλη, τους Ateno Architecture Studio και τη Μελίνα Ξενάκη, που θεωρώ πως προσεγγίζουν με ιδιαίτερο τρόπο το design, την αρχιτεκτονική και την τέχνη.

Ποια αποτυχία σας αποδείχθηκε τελικά δώρο;

Δεν δίνω ιδιαίτερη βαρύτητα στις αποτυχίες. Πιο πολύ τις βλέπω ως στιγμές ανακατεύθυνσης. Αν κάτι τελικά λειτούργησε σαν «δώρο», είναι το ότι κάποιες φορές δεν προχώρησαν συνεργασίες ή έργα που φαινομενικά ήταν ιδανικά. Εκ των υστέρων, αυτά τα «όχι» δημιούργησαν χώρο για πιο ουσιαστικές διαδρομές και με έφεραν πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά ήθελα να εκφράσω.

Ποιο κομμάτι της διαδικασίας της δουλειάς σας είναι το αγαπημένο σας;

Η στιγμή που ένα έργο γεννιέται στο χαρτί.

Κι όταν η έμπνευση δεν έρχεται, τι κάνετε;

Δεν νιώθω ότι «λείπει» ποτέ, απλά αλλάζει μορφή και ρυθμό. Κάθε μέρα κουβαλά διαφορετική ενέργεια και το ίδιο έργο, αν το έβλεπα μια άλλη στιγμή, θα είχε διαφορετική εκδοχή.

Αν αύριο σας έπαιρναν τον τίτλο «αρχιτέκτονας», τι θα συνεχίζατε να κάνετε έτσι κι αλλιώς;

Ο τίτλος της αρχιτέκτονα έχει ήδη μετακινηθεί για μένα σε δεύτερο επίπεδο. Η αρχιτεκτονική υπάρχει στον τρόπο που σκέφτομαι και δημιουργώ, αλλά αυτό που θα συνέχιζα οπωσδήποτε είναι η ζωγραφική πάνω σε κεραμικές επιφάνειες και η ανάγκη μου να μετατρέπω υλικά σε συναισθηματικές εμπειρίες.

Ποιο ρίσκο τολμήσατε και δεν το μετανιώσατε;

Το ότι επέλεξα να γίνω ελεύθερη επαγγελματίας.

Ποιον άτυπο κανόνα της ζωής απολαμβάνετε να σπάτε;

Θα έλεγα πως δεν υπάρχει κάποιος. Στην πραγματικότητα συχνά σπάω τους δικούς μου κανόνες, είτε αφορούν την πειθαρχία για άθληση, τη διατροφή ή τη ρουτίνα για διάβασμα.

Τι αξίζει περισσότερο από το ταλέντο;

Η θέληση.

Τι δε διαπραγματεύεστε πια όπως παλιά;

Το να αναλαμβάνω έργα που δεν με ενδιαφέρουν ή δεν με εξελίσσουν δημιουργικά.

Τι σας βοηθά να επανέρχεστε όταν μια μέρα πάει στραβά;

Ένας καλός ύπνος και έπειτα ο καφές και η μουσική που συνοδεύουν το επόμενο πρωινό.

Ποιο είναι το πιο δύσκολο «όχι» που έχετε μάθει να λέτε;

Αυτό που λέω σε έργα που είναι πολύ ελκυστικά, αλλά δεν μπορώ να υποστηρίξω χρονικά. Το μαθαίνω ακόμα και απαιτεί συνεχή ισορροπία.

Ποια η γνώμη σας για τη σημερινή επαφή της τεχνολογίας με την αρχιτεκτονική και το σχέδιο;

Η τεχνολογία είναι ένα πολύ σημαντικό εργαλείο και η αρχιτεκτονική είναι πλέον βαθιά συνδεδεμένη μαζί της. Παρ’ όλα αυτά, η άμεση σχέση του νου με το χέρι παραμένει εξίσου ουσιαστική. Η ισορροπία ανάμεσα στα δύο είναι αυτό που εμπλουτίζει πραγματικά τη δημιουργική διαδικασία.

Θα συμβουλεύατε κάτι τα νέα παιδιά που ασχολούνται με αυτό και έχουν ως πρόσθετο εργαλείο το AI στα χέρια τους;

Το AI μπορεί να λειτουργήσει σαν ένα πολύ δυνατό εργαλείο επιτάχυνσης και να γλιτώσει χρόνο, να ανοίξει παραλλαγές, να βοηθήσει στη διερεύνηση, αλλά δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη στιγμή της απόφασης και της πρόθεσης. Θα έλεγα να το χρησιμοποιούν για να ελευθερώνουν χρόνο, όχι για να αντικαθιστούν τη σκέψη τους. Να το βλέπουν σαν συνεργάτη διερεύνησης και όχι σαν τελικό δημιουργό. Το πιο σημαντικό παραμένει η προσωπική ματιά, η εμπειρία του σώματος στον χώρο και η σύνδεση του χεριού με το μυαλό και αυτό δεν αυτοματοποιείται.

Αν έπρεπε να πάρουμε ένα στοιχείο από τη σημερινή επικαιρότητα για να εμπνευστούμε/σχολιάσουμε ποιο θα ήταν κατά βάση και γιατί;

Η αστάθεια και η αβεβαιότητα. Όχι μόνο ως αρνητικά στοιχεία, αλλά και ως μια νέα συνθήκη μέσα στην οποία καλούμαστε να σχεδιάζουμε και να ζούμε. Η συνεχής μεταβολή μας αναγκάζει να σκεφτόμαστε πιο ευέλικτα, πιο ανθρώπινα και λιγότερο «τετελεσμένα». Στην αρχιτεκτονική και στην τέχνη, αυτό μεταφράζεται σε έργα που δεν προσπαθούν να δώσουν μία και μοναδική απάντηση, αλλά να παραμείνουν ανοιχτά στη χρήση, στον χρόνο και στον άνθρωπο.

Η τέχνη είναι μια μορφή «τοποθέτησης». Θεωρείτε πολυτέλεια ή ευθύνη με βάση τα σημερινά δεδομένα;

Πιστεύω πως η τέχνη δεν χρειάζεται απαραίτητα να λειτουργεί ως τοποθέτηση ή σχόλιο. Ο/η καλλιτέχνης είναι πολιτικό ον, με την έννοια ότι ζει μέσα στην κοινωνία και αλληλεπιδρά μαζί της, όμως το έργο της/του δεν οφείλει να είναι πάντα «θέση» ή «δήλωση». Μπορεί απλώς να είναι εμπειρία, αίσθηση ή παρουσία.

Η ζωή μας θα ήταν ομορφότερη αν...

Είχαμε πιο ουσιαστική επαφή με τη φύση και αν χαμογελούσαμε περισσότερο.

Τι παίζει στο repeat στα ηχεία σας όταν σχεδιάζετε;

Τον τελευταίο μήνα ακούω συνεχώς την playlist που έχω φτιάξει στο Spotify με σύγχρονους Έλληνες δημιουργούς όπως Billie Karl, Minas Papalpas, Cilia Katrali, αλλά και Pan Pan, Χατ Τρικ και Καλλιόπη Μητροπούλου.

Όταν κλείνει η πόρτα του "ατελιέ" τι μένει;

Οι αγκαλιές και τα χαμόγελα των παιδιών.

Αγαπημένο αρχιτεκτονικό έργο, “don’t miss” ταινία και βιβλίο στο κομοδίνο;

Αγαπημένο αρχιτεκτονικό έργο είναι το Ατελιέ της οικίας Σπιτέρη, έργο του Αριστομένη Προβελέγγιου με νεότερη επέμβαση από τον Διονύση Σοτοβίκη.

Ταινία που δεν πρέπει να χάσει κανείς είναι το “Incendies” (Ανάμεσα στις Φλόγες) του Denis Villeneuve.

Βιβλίο που έχω αυτόν τον καιρό στο κομοδίνο είναι «Τα πρωτοβρόχια» του Σπύρου Κιοσσέ.

Φωτογραφίες: Doru Oprisan

Info: @myrsini_alexandridi, myrsinialexandridi.com, @bckeramics