Στη βιομηχανία της μόδας, συναντά κανείς σχεδιαστές που αναλαμβάνουν έναν ιστορικό οίκο και συνεχίζουν την παράδοσή του. Λίγοι από αυτούς κατορθώνουν να τον κάνουν να μοιάζει ξανά επίκαιρος, χωρίς να απομακρύνονται από την ταυτότητά του. Ο Anthony Vaccarello είναι αναμφίβολα ένας από αυτούς. Έπειτα από δέκα χρόνια στο τιμόνι του Saint Laurent, ο Βέλγος σχεδιαστής αποχωρεί από τη θέση του creative director, αφήνοντας πίσω του μια σαφή αισθητική ταυτότητα, μια σειρά από συλλογές που καθόρισαν τη σύγχρονη εικόνα του οίκου και μια διαφορετική προσέγγιση στη σχέση ανάμεσα στη μόδα και την κουλτούρα.
The power of the silhouette
Όταν ανέλαβε τον Saint Laurent το 2016, διαδεχόμενος τον Hedi Slimane, ο Vaccarello είχε ήδη διαμορφώσει μια προσωπική σχεδιαστική γλώσσα μέσα από το ομώνυμο label του και τη δουλειά του στη Versus Versace. Η εκπαίδευσή του στη La Cambre των Βρυξελλών, η έμφαση στην κατασκευή και η ικανότητά του να συνδυάζει αυστηρές γραμμές με έντονο αισθησιασμό αποτέλεσαν τη βάση της δημιουργικής του ταυτότητας. Δεν χρειάστηκε να αναζητήσει μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση για τον ιστορικό γαλλικό οίκο· χρειάστηκε να βρει τον δικό του τρόπο να εκφράσει το DNA του.
Η γυναίκα που παρουσίασε στην πασαρέλα ήταν δυναμική, αυτάρκης και συχνά απρόβλεπτη. Το σώμα βρέθηκε στο επίκεντρο, ως βασικό μέρος της σχεδιαστικής πρότασης: μίνι φορέματα, έντονα ντεκολτέ, γυμνοί ώμοι, ψηλά σκισίματα, δερμάτινες επιφάνειες και διαφάνειες συνυπήρχαν με αυστηρά σακάκια και κοφτές γραμμές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν απλώς σέξι. Ήταν μια εκδοχή της θηλυκότητας που ισορροπούσε ανάμεσα στην ευαισθησία και τον δυναμισμό, στην κομψότητα και στην πρόκληση.
Το tailoring παρέμεινε σταθερά ο πρωταγωνιστής. Οι έντονοι ώμοι, τα μακριά παλτό, οι στενές φούστες και τα κοστούμια απέκτησαν μια κινηματογραφική ένταση, ενώ το μαύρο έγινε σχεδόν αυτόνομη σχεδιαστική δήλωση. Αυτή η πειθαρχημένη προσέγγιση υπήρξε ίσως το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του Vaccarello: η αναγνωρισιμότητα των συλλογών του δεν βασίστηκε σε ένα μεμονωμένο trend, αλλά στη συνέπεια μιας συγκεκριμένης σιλουέτας.
Rewriting the Saint Laurent codes
Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να συνομιλήσει με την κληρονομιά του Yves Saint Laurent χωρίς να εγκλωβιστεί σε μια νοσταλγική αναπαραγωγή της. Το le smoking, η saharienne, η καμπαρντίνα και η έννοια της γυναίκας που δανείζεται στοιχεία από την ανδρική γκαρνταρόμπα αποτελούν διαχρονικούς κώδικες του οίκου. Ο Vaccarello τους χρησιμοποίησε ως αφετηρία για να πει μια σύγχρονη ιστορία γύρω από τη δύναμη, την επιθυμία και την προσωπική έκφραση.
Αυτή η προσέγγιση απέκτησε σταδιακά μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Οι συλλογές του άρχισαν να εξερευνούν τα όρια των κλασικών γραμμών του οίκου, συνδυάζοντας τη δομή με τη ρευστότητα και τον μινιμαλισμό με το θεατρικό στοιχείο. Μεταλλικές υφές, πλούσια κεντήματα, brocade και βραδινές δημιουργίες ενίσχυσαν μια αισθητική που δεν χρειάστηκε να εγκαταλείψει τον αισθησιασμό της για να γίνει πιο σύνθετη.
Fashion as a cinematic experience
Η υπογραφή του, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στα ρούχα. Οι επιδείξεις του έγιναν αναπόσπαστο μέρος της αφήγησής του. Με φόντο τον Πύργο του Άιφελ και το ιδιαίτερο staging που παρέπεμπαν περισσότερο σε κινηματογραφικά κάδρα παρά σε συμβατικά fashion shows, ο Vaccarello συνέδεσε την εικόνα του Saint Laurent με μια αίσθηση κλίμακας, δραματουργίας και αστικής κομψότητας.
Παράλληλα, διεύρυνε την παρουσία του οίκου πέρα από την παραδοσιακή επικράτεια της μόδας. Το 2023 ίδρυσε μαζί με τον Saint Laurent το Saint Laurent Productions, την κινηματογραφική εταιρεία παραγωγής του οίκου, η οποία έκανε το ντεμπούτο της στις Κάννες με το "Strange Way of Life" του Pedro Almodóvar. Στο κινηματογραφικό της χαρτοφυλάκιο βρέθηκαν, μεταξύ άλλων, το Emilia Pérez και το Parthenope του Paolo Sorrentino. Η κίνηση αυτή ανέδειξε τη φιλοδοξία του να αντιμετωπίσει το brand ως έναν ευρύτερο πολιτιστικό οργανισμό, όπου η μόδα, η εικόνα και ο κινηματογράφος συνομιλούν μεταξύ τους.
Η ίδια αντίληψη αποτυπώθηκε και στο Saint Laurent Babylone, τον πολιτιστικό χώρο και βιβλιοπωλείο που άνοιξε στο Παρίσι το 2024, με επιλογές βιβλίων, τέχνης και μουσικής επιμελημένες από τον ίδιο. Η δημιουργική του παρουσία, επομένως, επεκτάθηκε από την πασαρέλα στους χώρους, τις εικόνες και τις εμπειρίες που περιβάλλουν τον οίκο.
The golden goodbye
Η τελευταία του συλλογή για τον Saint Laurent, Άνοιξη/Καλοκαίρι 2027, παρουσιάστηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2026, κάτω από τον Πύργο του Άιφελ. Εκ των υστέρων, η επίδειξη αποκτά τον χαρακτήρα ενός αποχαιρετισμού. Τα πρώτα 49 looks κινήθηκαν σε χρυσούς τόνους, ενώ τα δέκα τελευταία πέρασαν στο μαύρο. Sahariennes, καμπαρντίνες, pencil skirts, brocade και βραδινές δημιουργίες επανέφεραν τους χαρακτηριστικούς κώδικες του οίκου μέσα από μια πιο επιβλητική, σχεδόν τελετουργική προσέγγιση. Τη σκηνογραφία συμπλήρωναν τρεις εντυπωσιακοί πολυέλαιοι, ενώ η Charlotte Gainsbourg εμφανίστηκε στο φινάλε με μια απρόσμενη μουσική performance.
Η χρυσή παλέτα έμοιαζε να συμπυκνώνει τη δεκαετία του Vaccarello: πολυτέλεια χωρίς διάθεση για διακριτικότητα, θηλυκότητα με ένταση και μια σταθερή προσήλωση στη δύναμη της εικόνας. Το πέρασμα στο μαύρο έδωσε στο φινάλε έναν πιο συγκρατημένο τόνο, χωρίς να μειώνει τη δραματικότητα της συλλογής.
Η αποχώρησή του ανακοινώθηκε επίσημα από τον οίκο σήμερα, ενώ η Kering ανέφερε ότι ο διάδοχός του θα ανακοινωθεί σύντομα. Η είδηση έρχεται σε μια περίοδο αναδιάρθρωσης του ομίλου και ευρύτερης επιβράδυνσης της αγοράς πολυτελείας. Ωστόσο, η δημιουργική παρακαταθήκη του Vaccarello δεν αποτιμάται μόνο με επιχειρηματικούς δείκτες. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, οι ετήσιες πωλήσεις του Saint Laurent ξεπέρασαν τα 3 δισ. ευρώ, ενώ ο οίκος απέκτησε μια σταθερή και ξεκάθαρη σύγχρονη ταυτότητα.
Το επόμενο κεφάλαιο του Saint Laurent θα γραφτεί από μια νέα δημιουργική ηγεσία. Εκείνο που αφήνει ο Anthony Vaccarello είναι ένας οίκος που έμαθε να κοιτάζει το παρελθόν του χωρίς να ζει μέσα σε αυτό -και μια γυναίκα Saint Laurent που δεν χρειάζεται να επιλέξει ανάμεσα στην κομψότητα και την πρόκληση.
