Μιλά για την ελληνική έβδομη Τέχνη χωρίς διπλωματία. Απλά και στοχευμένα. Το εκτόπισμά της γίνεται αντιληπτό ακόμη και από την άλλη άκρη του ακουστικού. Λίγο πριν την επίσημη πρεμιέρα της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας της “Gorgonà” στη Στέγη και την προβολή της σε σημαντικά φεστιβάλ της Γαλλίας και του Βερολίνου, η σκηνοθέτρια και εικαστική καλλιτέχνιδα Εύη Καλογηροπούλου μιλά για την αξία του να ακολουθείς τον δρόμο που πραγματικά θέλεις, μεταφέροντας τα μηνύματά σου. Με το έργο της “Gorgonà”, στο οποίο σε ένα άχρονο δυστοπικό μέλλον δύο γυναίκες επαναστατούν και γίνονται σύμβολα αντίστασης και μεταμόρφωσης, κατάφερε να μας μυήσει σε έναν κόσμο που η διαφορετικότητα είναι προνόμιο. Και γι’ αυτό ακριβώς ξεχώρισε στο φετινό Φεστιβάλ Βενετίας και στην παρουσίασή της στη Διεθνή Εβδομάδα Κριτικής του θεσμού ‒ στην πρεμιέρα της οποίας ωστόσο ήταν τόσο αγχωμένη, που «είχε φρίξει» όπως λέει η ίδια. «Καθόμουν στο κάθισμα, είχα κατεβάσει το κεφάλι μου και ένιωθα ότι στέγνωσαν το κεφάλι και τα άκρα μου. Κάποιοι γύρω μου είχαν συγκινηθεί. Παρακολουθούσα τις αντιδράσεις γύρω μου, γιατί κόσμος έφευγε από την αίθουσα ‒πάντα φεύγει‒ και εγώ φοβήθηκα, σκεπτόμενη “φεύγει κι αυτός, κι αυτός…”». Θεωρεί ότι αυτά που κάνει «δύσκολα αρέσουν σε κάποιους. Με ρωτάνε αν είμαι ευχαριστημένη με την ταινία και δεν μπορώ να πω “Ναι, είμαι, ήταν αυτό που ήθελα και είναι φανταστικό!” Δεν ευχαριστιέμαι πάντα εύκολα, γιατί θέλω πάντα να πηγαίνει καλύτερα, αλλά πιστεύω ότι αυτό είναι στη φύση ενός καλλιτέχνη».

«Θέλω σίγουρα να προκαλέσω, γιατί αγαπώ τις προκλητικές ταινίες. Μου αρέσει να δημιουργούν έντονα και διαφορετικά συναισθήματα».

Πώς πιστεύεις ότι συνδέεται ο μύθος της Γοργόνας με τη σύγχρονη πραγματικότητα;

Πάντα τα πλάσματα αυτά –μισοί άνθρωποι, μισοί ζώα– θεωρούνταν τέρατα και συνδέονταν με αρνητικήσεξουαλικότητα. Ήταν πάντα όμορφες, αλλά κακές. Γοήτευαν τους άντρες, αλλά τους μισούσαν κιόλας. Σήμερα υπάρχει ακόμα η αντίληψη ότι η ομορφιά της γυναίκας κρύβει δόλο. Στον μύθο, η Μέδουσα τιμωρήθηκε από την Αθηνά, αφού είχε βιαστεί από τον Ποσειδώνα. Μια γυναίκα σήμερα με πατριαρχικά στοιχεία μπορεί να έχει την ίδια αντίληψη. Ακόμη συζητάμε για αυτά τα θέματα. Κάτι έχει πάει πολύ λάθος. Δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα ήταν ποτέ πραγματικά δυτική χώρα. Στα πέντε λεπτά που βγαίνεις στον δρόμο μπορεί να βρίζουν εσένα, την οικογένειά σου, ολόκληρη την ύπαρξή σου. Όσο για το σκηνοθετικό πεδίο, η αντιμετώπιση μιας γυναίκας σκηνοθέτριας είναι διαφορετική από ό,τι αντίστοιχα σε έναν άντρα – όχι μόνο στην Ελλάδα. Για παράδειγμα, όταν προσπαθούσα να κάνω ένα action film, μου έλεγαν: «Γιατί να κάνεις κάτι τόσο άγριο; Γιατί δεν ασχολείσαι με κοινωνικά ζητήματα, όπως οι αμβλώσεις;» Το θεωρώ αστείο όταν χρησιμοποιούν τη λέξη «άγριο». Στην Ελλάδα, οι γυναίκες σκηνοθέτριες σχεδόν δεν κάνουν ούτε διαφήμιση ούτε σειρές.

Υπάρχουν στοιχεία που θέλεις να προκαλέσεις ή να ξεκαθαρίσεις μέσα από την αφήγηση του φιλμ;

Θέλω σίγουρα να προκαλέσω, γιατί αγαπώ τις προκλητικές ταινίες. Μου αρέσει να δημιουργούν έντονα και διαφορετικά συναισθήματα. Πολλές φορές με ρωτάνε γιατί δεν προβάλλω τον αγώνα για επιβίωση με τον «γυναικείο τρόπο» και γιατί επιλέγω έναν «masc» τρόπο. Το θεωρώ πολύ στερεοτυπικό! Γιατί είναι προνόμιο των αντρών για να επιβιώσω να είμαι ο μπαρμπα-Μπεν, ο καλός άνθρωπος που με σκοτώνουν και χαίρομαι; Και το λένε και πολλές γυναίκες αυτό! Δεν είναι φεμινισμός αυτό! Ούτε να σκοτώνουμε τους άντρες είναι φεμινισμός. Στην Ελλάδα σε σχέση με το εξωτερικό είμαστε πολύ πίσω στο πώς διαχειριζόμαστε και αντιμετωπίζουμε τη συγκεκριμένη έννοια. Επίσης και οι old school φεμινίστριες έχουν άλλη εικόνα για τις σύγχρονες φεμινίστριες. Το τελευταίο κύμα φεμινισμού εμπεριέχει και παράγοντες, όπως είναι ο ταξικός.

Με τι δεν θα συμβιβαζόσουν ποτέ σε μια ταινία σου;

Γενικά συμβιβάζομαι! Και αναφέρομαι κυρίως στο οικονομικό κομμάτι, όχι στη δημιουργική διαδικασία. Η «Γοργόνα» είναι η πρώτη μου μεγάλου μήκους ταινία, ήμουν ανασφαλής, αλλά μέσα από τους συμβιβασμούς και τις διαπραγματεύσεις έμαθα πολλά. Στην επόμενη θα τα χειριστώ καλύτερα, όντας έτοιμη και ασφαλής.

Έχεις λογοκρίνει ποτέ μια ιδέα σου από φόβο;

Πιστεύω πως κάθε δημιουργός έχει φοβηθεί ιδέα του. Όποιος λέει ότι δεν, προφανώς ψεύδεται. Κάποιοι ίσως άθελά τους έχουν λογοκριθεί. Δεν είναι απαραίτητα κακό.

Σε ποια φάση βρίσκεσαι τώρα δημιουργικά;

Γράφω δύο ελληνικές σειρές. Η μία είναι λίγο «Fleabag», φεμινιστική, με μια γυναίκα που συναντά ακατάλληλους άντρες και πηγαίνει στον πρώην της για να δει τι έχει συμβεί. Η δεύτερη έχει να κάνει με έναν Afro-Greek έρωτα στην Κυψέλη, με στοιχεία hip hop και “Euphoria”. Θέλω και τα δύο αυτά projects και σε ταινία. Δεν έχω κλείσει με κάποια παραγωγή, αλλά συζητάω και ετοιμάζω. Παράλληλα, δουλεύω σε νέα ταινία μαζί με την παραγωγό Ιωάννα Μπουλομύτη – είμαστε σε πρώιμο στάδιο. Θυμίζει λίγο “Kill Bill” στην Αθήνα.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑ ΚΡΑΣΑΓΑΚΗ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ GLOW ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026