Η Ιόλη Χιωτίνη ανήκει στη νέα γενιά δημιουργών που αντιμετωπίζουν το interior design ως κάτι πολύ περισσότερο από μια αισθητική άσκηση. Μέσα από το Ioli Chiotini Studio, σχεδιάζει κατοικίες, χώρους φιλοξενίας και επαγγελματικά περιβάλλοντα με επίκεντρο τον άνθρωπο, αναζητώντας κάθε φορά τη σωστή ισορροπία ανάμεσα στη λειτουργικότητα, τη συναισθηματική εμπειρία και τη διαχρονικότητα. 

Με αφορμή τη διεθνή αναγνώριση του έργου της, μας μιλά για τη δική της σχεδιαστική φιλοσοφία, τις αποφάσεις που καθόρισαν την πορεία της, τον ρόλο της τεχνολογίας στη δημιουργική διαδικασία και όλα όσα εξακολουθούν να την εμπνέουν, μέσα και έξω από το στούντιο.

Πού σας πετυχαίνουμε αυτήν την περίοδο;

Ταξιδεύω προς Μιλάνο για να παραλάβω ένα ιταλικό περιοδικό, που στο τεύχος Ιουλίου/Αυγούστου φιλοξενεί στο εξώφυλλό του ένα από τα αγαπημένα έργα του γραφείου μας, το Seriphos Estate. Είναι από εκείνες τις στιγμές που σε κάνουν να συνειδητοποιείς πόσο δρόμο έχεις διανύσει και πόσο ακόμη θέλεις να συνεχίσεις.

Με τρεις λέξεις, πώς θα περιγράφατε τη σχεδιαστική φιλοσοφία σας;

Controlled Stimulation Principle™.

Είναι η σχεδιαστική μεθοδολογία που έχω αναπτύξει, βασισμένη στις αρχές της Περιβαλλοντικής Ψυχολογίας. Στόχος της είναι να δημιουργεί χώρους που ισορροπούν ανάμεσα σε φαινομενικά αντίθετες έννοιες, ώστε να ανταποκρίνονται στις ψυχολογικές και λειτουργικές ανάγκες κάθε ανθρώπου και να υποστηρίζουν ουσιαστικά την ευημερία του. Για παράδειγμα, σε ένα από τα πιο πρόσφατα έργα μας, το Crescent House, το brief του πελάτη ήταν «Zen – Rock». Η πρόκληση ήταν να βρεθεί η χρυσή τομή ανάμεσα στην ένταση της rock και την ηρεμία του zen, δημιουργώντας έναν χώρο που να μπορεί να υποστηρίζει και τις δύο αυτές καταστάσεις χωρίς καμία να υπερισχύει της άλλης.

Κι αν έπρεπε να δώσετε έναν ορισμό στο design, ποιος θα ήταν αυτός;

Το design είναι η διαδικασία με την οποία μια ιδέα αποκτά μορφή για να εξυπηρετήσει έναν προφίλ ανθρώπου και έναν συγκεκριμένο σκοπό. Αν δεν λειτουργεί για εκείνο το προφίλ ανθρώπων που το χρησιμοποιούν, τότε όσο «όμορφο» κι αν είναι, δεν έχει πετύχει τον στόχο του.

Τι παίζει στο repeat στα ηχεία σας όταν σχεδιάζετε;

Τον τελευταίο καιρό, μετά τη συναυλία των Guns N’ Roses που παρακολούθησα στο Παρίσι, το Welcome to the Jungle έχει μπει ξανά στο repeat.

Ποιος άνθρωπος είχε τη μεγαλύτερη επιρροή πάνω σας;

Ο Γιάννης Σολωμόζης aka SØLØ. Είναι ο άνθρωπος με τον οποίο μοιράζομαι τη ζωή μου, αλλά και αμέτρητες δημιουργικές συζητήσεις. Με έχει επηρεάσει όχι μόνο αισθητικά, αλλά κυρίως στον τρόπο που αντιμετωπίζω την ποιότητα, τη λεπτομέρεια και τη συνέπεια στη δουλειά.

Ένας νέος άνθρωπος του χώρου που πιστεύετε πως το μέλλον του διαγράφεται λαμπρό;

Πιστεύω ότι το ταλέντο είναι υπερτιμημένο. Αυτό που τελικά ξεχωρίζει κάποιον είναι η διάρκεια, η πειθαρχία και η ικανότητά του να εξελίσσεται μέσα στον χρόνο. Άρα δε θα μπορούσα να κάνω κάποια πρόβλεψη για κάποιον νέο δημιουργό.

Ποια αποτυχία σας αποδείχθηκε τελικά δώρο;

Πριν από περίπου δέκα χρόνια προσπάθησα να δημιουργήσω ένα mobile app που αξιοποιούσε τεχνητή νοημοσύνη για το interior design, σε μια εποχή που η αγορά δεν ήταν ακόμη έτοιμη για κάτι τέτοιο. Μετά από περίπου ενάμιση χρόνο δουλειάς και αμέτρητα pitches, δεν κατάφερα να εξασφαλίσω τη χρηματοδότηση που χρειαζόταν για να προχωρήσει όπως το ήθελα. Στην πορεία όμως κατάλαβα κάτι πολύ σημαντικό: μερικές φορές η επιμονή δεν σημαίνει να συνεχίζεις με κάθε κόστος, αλλά να αναγνωρίζεις πότε πρέπει να κλείσεις έναν κύκλο και να προχωρήσεις στον επόμενο.

Ποιο κομμάτι της διαδικασίας της δουλειάς σας είναι το αγαπημένο σας;

Η στιγμή που βρίσκω το concept. Εκεί όπου όλα αποκτούν νόημα και αρχίζει να διαμορφώνεται η γλώσσα με την οποία θα «μιλήσει» ο χώρος.

Κι όταν η έμπνευση δεν έρχεται, τι κάνετε;

Ξεκινάω από την αρχή. Δεν περιμένω την έμπνευση να εμφανιστεί. Επιστρέφω στο πρόβλημα που προσπαθώ να λύσω και συνήθως η λύση προκύπτει μέσα από τη διαδικασία.

Αν αύριο σας έπαιρναν τον τίτλο “interior designer”, τι θα συνεχίζατε να κάνετε έτσι κι αλλιώς;

Αν κάποια στιγμή αποφάσιζα ότι έχω ολοκληρώσει τον κύκλο και δεν έχω κάτι άλλο να δώσω στο επάγγελμα, το πρώτο πράγμα που θα έκανα θα ήταν να καθίσω ξανά στα θρανία και να μάθω κάτι καινούριο. Η περιέργεια είναι μάλλον πιο μόνιμη ιδιότητα από το ίδιο το επάγγελμα για εμένα.

Ποιο ρίσκο τολμήσατε και δεν το μετανιώσατε;

Το να αφήσω το Λονδίνο, να επιστρέψω στην Ελλάδα και να ανοίξω το δικό μου γραφείο.

Ποιον άτυπο κανόνα της ζωής απολαμβάνετε να σπάτε;

Κατά κανόνα δεν μου αρέσει να σπάω τους κανόνες. Πιστεύω ότι η δομή και το πλαίσιο είναι αυτό που σε οδηγεί στον προορισμό.

Τι αξίζει περισσότερο από το ταλέντο;

Η εργατικότητα. Το ταλέντο μπορεί να σε ξεχωρίσει στην αρχή αλλά́ και να θολώσει την πραγματικότητα. Η συνέπεια είναι αυτή που σε κρατάει εκεί.

Τι δεν διαπραγματεύεστε πια όπως παλιά;

Τον χρόνο μου. Όσο περνούν τα χρόνια, καταλαβαίνω ότι είναι ο πιο πολύτιμος πόρος που διαθέτω.

Τι σας βοηθά να επανέρχεστε όταν μια μέρα πάει στραβά;

Η μεγάλη εικόνα. Μια κακή ημέρα δεν καθορίζει ούτε μια πορεία ούτε έναν άνθρωπο. Όπως είπε και ο Charles Leclerc μετά την πρόσφατη νίκη του: “Tough times never last. Only tough people last”.

Ποιο είναι το πιο δύσκολο «όχι» που έχετε μάθει να λέτε;

Να αρνούμαι έργα που πραγματικά θα ήθελα να αναλάβω, όταν ξέρω ότι δεν έχω τον χρόνο να τους αφιερώσω αυτό που τους αξίζει.

Η ζωή μας θα ήταν ομορφότερη αν…

…ακούγαμε πραγματικά ο ένας τον άλλον. Οι περισσότερες συγκρούσεις ξεκινούν επειδή απαντάμε πριν ακούσουμε.

Ποια η γνώμη σας για τη σημερινή επαφή της τεχνολογίας με το design και το σχέδιο;

Κάθε εποχή είχε μια τεχνολογική αλλαγή που επαναπροσδιόρισε τον τρόπο που σχεδιάζουμε. Τα CAD προγράμματα, ο φωτορεαλισμός και τώρα η τεχνητή νοημοσύνη. Ναι μεν επιταχύνουν σημαντικά ένα μέρος της διαδικασίας όμως παραμένουν εργαλεία. Τη σκέψη, την κρίση και την ευθύνη εξακολουθεί να τις έχει ο σχεδιαστής.

Θα συμβουλεύατε κάτι τα νέα παιδιά που ασχολούνται με αυτό και έχουν ως πρόσθετο εργαλείο το AI στα χέρια τους;

Να του φερθούν σαν ένα ακόμα εργαλείο.

Όταν κλείνει η πόρτα του «ατελιέ», τι μένει;

Μένει η προσωπική μου ζωή. Η δημιουργικότητα άλλωστε χρειάζεται χώρο για να αναπνεύσει.

Αν έπρεπε να πάρουμε ένα στοιχείο από τη σημερινή επικαιρότητα για να σχεδιάσουμε κάτι, τι θα ήταν κατά βάση και γιατί;

Πιθανότατα δεν θα διάλεγα κάποιο. Προσπαθώ να σχεδιάζω χώρους που θα έχουν αξία και μετά από είκοσι- τριάντα χρόνια, όχι έργα που εξαρτώνται από μια πρόσκαιρη επικαιρότητα.

Η τέχνη είναι μια μορφή «τοποθέτησης». Θεωρείτε πολυτέλεια ή ευθύνη με βάση τα σημερινά δεδομένα;

Η τοποθέτηση μου ως προς την τέχνη είναι ότι την θεωρώ πολυτέλεια διότι δεν τη χρειαζόμαστε για να ζήσουμε. Παρόλα αυτά αν κάποιος σε επιλέξει να δημιουργήσεις κάτι για αυτόν έχεις την ευθύνη να είσαι συνεπής σε αυτό που αναλαμβάνεις.

Αγαπημένο αρχιτεκτονικό έργο, “don’t miss” ταινία και βιβλίο στο κομοδίνο;

Ο Παρθενώνας ήταν είναι και θα είναι το δικό μου σημείο αναφοράς.

Ταινία, The Party με τον Peter Sellers

Στο κομοδίνο μου αυτή την περίοδο βρίσκεται το “The Portrait of a Lady” του Henry James, καθώς αποτελεί μία από τις αναφορές που με συνοδεύουν στον σχεδιασμό του νέου μας project, «Ροιώ» στη Μύκονο.