Κατά καιρούς, ακούω να λένε πως ένας βασικός λόγος για να ζεις σε αυτήν την πόλη είναι η παραλία της. Η άμεση επαφή με τη θάλασσα, το ότι ανά πάσα στιγμή μπορείς να χαθείς μπροστά στην ομορφιά της. Ιδίως δε, όταν αυτή η ασύγκριτη θέα είναι το πρώτο πράγμα που αντικρίζεις κάθε πρωί με το που ανοίγεις τα μάτια σου. Ίσως αυτή να ήταν και η αιτία που ο Χρήστος Χατζηβασιλείου ερωτεύτηκε πριν από δέκα χρόνια αυτό το διαμέρισμα επί της Λεωφόρου Νίκης. Έχει κάτι διαχρονικά μοναδικό αυτός ο δρόμος, που δε συναντάς πουθενά αλλού: μπλέκει τον παλμό της Θεσσαλονίκης με μια αναπάντεχη ηρεμία σε σχέση με το σημείο όπου βρίσκεται. Τα παλιά νεοκλασικά στέκουν δίπλα σε σύγχρονες πολυκατοικίες, οι βόλτες έξω από τα καφέ δίνουν την αίσθηση ότι ο χρόνος σταματά, ενώ απέναντι ο Θερμαϊκός απλώνεται ατάραχος, σαν παρατηρητής των εξελίξεων αυτής της πόλης.

Ήταν το τέλειο timing γι' αυτή μας τη συνάντηση, καθώς ο Χρήστος διανύει μια από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής του, κάνοντας το ένα καλλιτεχνικό άλμα μετά το άλλο. Μόλις ολοκλήρωσε τη συμμετοχή του σε δύο σημαντικές εκθέσεις, στην Creaid στο Ίδρυμα Νιάρχος και την Art Thessaloniki στη ΔΕΘ και ήδη ετοιμάζεται για τα επόμενα βήματά του. Για εκείνον, η ομορφότερη στιγμή κατά την παρουσίαση της κάθε νέας του δουλειάς, είναι οι διάλογοι που ανοίγουν μεταξύ ανθρώπων που τρέφουν την ίδια αγάπη για την τέχνη - αυτό το ξεχωριστό μοίρασμα, αλλά και η αναγνώριση του έργου του κάθε φορά που κάποιος θαυμάζει τις δημιουργίες που υπογράφει. 

Όλα αυτά ειπώθηκαν ήδη από το κατώφλι του υπέροχου σπιτιού του, την ώρα που με αρκετή προσπάθεια άκουγα όσα μου έλεγε για τη δουλειά του. Όχι γιατί δεν ήταν ενδιαφέροντα, αλλά επειδή με δυσκολία κρατούσα το βλέμμα μου οπουδήποτε αλλού πέρα από τη θάλασσα. Από το γωνιακό διαμέρισμα του Χρήστου, θαρρείς πως βρίσκεσαι σε πλοίο - δε διακρίνεις τον δρόμο, εκτός κι αν πλησιάσεις πολύ κοντά στο μπαλκόνι. Μοιάζει κάπως με αυτό το συναίσθημα: αρχές καλοκαιριού σε ένα άδειο κατάστρωμα, με προορισμό ένα κοσμοπολίτικο νησί. Ο Χρήστος θα επέλεγε τη Μύκονο ξανά και ξανά, καθώς ζει εκεί όταν δε βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη ή την Αθήνα. 

Όσο ήμασταν ακόμα στην είσοδο, τον ρωτάω για τα τρία έργα που έχει κρεμάσει στον τοίχο του διαδρόμου. «Είναι τα καινούρια μου, κάποια από αυτά που παρουσίασα στην Art Thessaloniki», μου λέει κι ένα χαμόγελο υπερηφάνειας σχηματίζεται στο πρόσωπό του. Είναι οι χρωματιστοί του πλανήτες (το χρώμα είναι χαρακτηριστικό στοιχείο των έργων του), που διακοσμούν τον λευκό τοίχο. Υπάρχει κάτι σχεδόν παιδικό στον τρόπο που μιλά γι' αυτούς - όχι με την έννοια της αφέλειας, αλλά με εκείνον τον αυθεντικό ενθουσιασμό κάποιου που εξακολουθεί να νιώθει δέος μπροστά στη δημιουργία. Και ίσως αυτό να εξηγεί γιατί τα έργα του μοιάζουν τόσο ζωντανά μέσα στον χώρο - είναι σαν φυσική προέκταση της προσωπικότητάς του.

Η περιήγησή μας συνεχίζεται προς το σαλόνι, όπου όλα μοιάζουν να έχουν σχεδιαστεί με γνώμονα τον μινιμαλισμό. Να αναφέρουμε κάπου εδώ, πως η κάτοψη, η μελέτη και η επίβλεψη φέρουν την υπογραφή του Urban Soul Project, ενώ ο ίδιος ανέλαβε τον σχεδιασμό των επίπλων, τη μελέτη του φωτισμού και φυσικά τη διακόσμηση. Τίποτα περιττό, τίποτα κραυγαλέο. Γκρι, μαύρο και λευκό, φυσικά υλικά και έπιπλα που αφήνουν τον χώρο να «αναπνέει». Το βλέμμα, βέβαια, επιστρέφει διαρκώς στα τεράστια ανοίγματα με θέα τη θάλασσα, κι όμως, αυτή η ήσυχη αισθητική ισορροπία είναι που τελικά επιτρέπει στον ορίζοντα να πρωταγωνιστεί. Η κουζίνα, ανοιχτή και απόλυτα εναρμονισμένη με το υπόλοιπο σπίτι, ακολουθεί την ίδια φιλοσοφία. Ματ επιφάνειες, καθαρές γραμμές, κρυφοί αποθηκευτικοί χώροι και μια μεγάλη νησίδα, την οποία ο ιδιοκτήτης έχει διακοσμήσει με δικά του έργα, αλλά και καλλιτεχνών που θαυμάζει. Εκεί, όπως μου εξηγεί, καταλήγουν πάντα οι φίλοι του όταν βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι και μουσική να παίζει χαμηλά στο βάθος.

Το master bedroom επικοινωνεί με το σαλόνι. Το πρωινό φως περνά ανεμπόδιστα από το ένα δωμάτιο στο άλλο, γεμίζοντας το σπίτι με εκείνη τη χρυσαφένια απόχρωση που μόνο η Θεσσαλονίκη έχει λίγο πριν το μεσημέρι. Από το κρεβάτι, η θάλασσα εξακολουθεί να είναι παρούσα, να μας υπενθυμίζει πού βρισκόμαστε.

Παρατηρώ πως ακόμα και οι πιο μικρές λεπτομέρειες μέσα στο σπίτι μοιάζουν επιλεγμένες με το προσωπικό του κριτήριο. Βιβλία τέχνης, άρτια τοποθετημένα στη βιβλιοθήκη πίσω από τον καναπέ, μικρά αντικείμενα από ταξίδια στην Ελλάδα και τον κόσμο, δώρα, φωτογραφίες και αναμνήσεις δίνουν χαρακτήρα σε κάθε τετραγωνικό. Ήθελα να μάθω ποιο απ' όλα τα βιβλία της συλλογής του είναι το πιο αγαπημένο του. «Το κλαμπ των 5 π.μ. του Robin Sharma», μου απαντά, καθώς είναι το μόνο που κατάφερε να τον κάνει να σκεφτεί και να πετύχει περισσότερους στόχους. Όμως, το αντικείμενο στο οποίο εστιάζουμε είναι το βραβείο "La Divina" που ο ίδιος σχεδίασε για τη διοργάνωση των Maria Callas Monaco Gala & Awards στη Βενετία το 2024. Σκοπός του είναι να το δώσει εκείνος στα χέρια της Angelina Jolie, που ενσάρκωσε τη Μαρία Κάλλας στην ταινία "Maria". Και είμαι σίγουρος ότι θα το πετύχει!

Λίγο πριν τον χαιρετήσω, του λέω την τελική μου εντύπωση: «Έχεις το απόλυτο party house!». Και παίρνω την απάντηση που ήδη φανταζόμουν: «Ναι, κάνω πολλά party εδώ», δίνοντάς μου την υπόσχεση ότι θα λάβω πρόσκληση για το επόμενο. Είμαι βέβαιος πως θα είναι ακόμα πιο γοητευτική αυτή η θέα το βράδυ.

A quick Q&A with the owner

Ποια είναι η αγαπημένη σου γωνία μέσα στο σπίτι;

Το σημείο στο σαλόνι όπου ενώνονται τα δύο παράθυρα, από το οποίο χάνομαι στη θέα του λιμανιού με το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα. Αυτή είναι και η θέση για κάθε νέο γλυπτό που δημιουργώ.

Τι σε χαλαρώνει περισσότερο εδώ μετά από μια πιεστική μέρα;

Να κάθομαι στην πολυθρόνα του σαλονιού, απολαμβάνοντας τον καφέ μου ή διαβάζοντας ένα βιβλίο.

Σε μια υποτιθέμενη έκτακτη ανάγκη, ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα έπαιρνες μαζί σου;

Το κινητό μου.

Τι παίζει στα ηχεία σου όταν βρίσκεσαι εδώ;

Ανάλογα τη συνθήκη - από μια άρια της όπερας μέχρι lounge house και Χατζηδάκη.

Ποιο είναι το πιο ακριβό αντικείμενο που έχεις;

Δεν είναι αντικείμενο - είναι οι αναμνήσεις που έχω δημιουργήσει με αγαπημένα πρόσωπα.

Τι ήταν αυτό που όταν βρήκε τη θέση του μέσα σε αυτό το σπίτι ήσουν πολύ ενθουσιασμένος και πλέον το μετανιώνεις;

Τίποτα. Λόγω της δουλειάς μου, μελετώ πολύ καλά κάτι πριν καν βρει τη θέση του μέσα στο σπίτι μου.

Μια στιγμή που θα θυμάσαι πάντα σε αυτόν τον καναπέ;

Όταν βρεθήκαμε και πάλι όλοι μαζί μετά τους περιορισμούς του Covid και ιδίως τα πρώτα μου γενέθλια μετά από εκείνη την περίοδο.

Ένα τεράστιο σπίτι μόνος σου vs. ένα δωμάτιο μόλις 30 τ.μ. με την τέλεια παρέα. Τι επιλέγεις;

Κάτι ενδιάμεσο! Η καλή παρέα έχει πολύ μεγάλη σημασία για μένα.

Τι ανυπομονείς να προσθέσεις μέσα στο σπίτι;

Ένα νέο γλυπτό που τώρα σχεδιάζω, το οποίο θα τοποθετηθεί στην είσοδο της πολυκατοικίας.

Τι είναι σπίτι για σένα;

Η ασφάλεια και η χαλάρωση, εδώ που κάνω switch off και γεμίζω μπαταρίες.

Φωτογραφίες & βίντεο: Χριστίνα Δημητριάδου