Η πατρότητα δεν βρίσκεται μόνο στις μεγάλες θυσίες που φαίνονται, αλλά κυρίως σε εκείνες που περνούν αθόρυβα. Στις ώρες που ένας άνθρωπος αφήνει πίσω την προσωπική του βολή για να εξασφαλίσει κάτι καλύτερο για το παιδί του. Στις στιγμές που πρέπει να αποδείξει πως είναι δυνατός, ακόμα κι όταν μέσα του έχει αμφιβολίες. Ένας πατέρας μαθαίνει να αγαπά με πράξεις, να στέκεται απέναντι στις δυσκολίες και να αγαπά. Με την παρουσία του, με τη συνέπειά του, με την προσπάθειά του να γίνει παράδειγμα για τον άνθρωπο που έφερε στη ζωή. Η δύναμη αυτού του ρόλου έχει να κάνει με μια μεγάλη ευθύνη: Στο να είσαι το "safe place" ενός παιδιού όταν όλα γύρω αλλάζουν. Στο να του μαθαίνεις τις ρίζες του για να ξέρει από πού έρχεται και να του δίνεις φτερά για να τολμήσει να πετάξει όσο πιο ψηλά γίνεται.

Η σημερινή μέρα είναι μια υπενθύμιση πως πίσω από κάθε παιδί που νιώθει σιγουριά, υπάρχει ένας άνθρωπος που επέλεξε καθημερινά να είναι παρών. Που ακόμα κι αν φύγει, θα αφήσει πίσω του αυτό το μοναδικό αίσθημα της ζεστής αγκαλιάς, που ανταλλάζεται με τίποτα άλλο στον κόσμο. 

Φέτος, το GLOW.GR συναντά τρεις σύγχρονους μπαμπάδες, που έχουν βιώσει την τόσο ξεχωριστή μετάβαση στη γονεϊκότητα. Μοιράζονται μαζί μας σκέψεις και μιλούν για όλες εκείνες τις μικρές καθημερινές στιγμές που απέκτησαν διαφορετική αξία. Με διαφορετικά backgrounds κι επαγγελματικές υποχρεώσεις ο καθένας, παραμένουν οι ενεργοί πρωταγωνιστές στη ζωή των παιδιών τους.

Τρεις ιστορίες, τρεις διαφορετικές διαδρομές προς την πατρότητα, αλλά μια κοινή διαπίστωση: Η μεγαλύτερη αλλαγή δεν είναι ο ερχομός ενός παιδιού στη ζωή ενός άνδρα, αλλά η «γέννηση» ενός νέου τρόπου να αγαπά.

Κείμενο: Κωνσταντίνος Τανιάς

Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Hθοποιός

Ο Κωνσταντίνος Γαβαλάς ανήκει στους ηθοποιούς που ξεχωρίζουν για τη σταθερή και μεθοδική πορεία τους στο θέατρο και την τηλεόραση. Με συμμετοχές σε σημαντικές παραγωγές, έχει καταφέρει να κερδίσει την εκτίμηση του κοινού μέσα από τους ρόλους που επιλέγει, με πιο σημαντικό απ’ όλους αυτόν του μπαμπά.

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτεσαι τον δικό σου μπαμπά;

Ένα τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά, «Ο Φώτης». Πάντα με φαντάζομαι να κρατάω από το ένα χέρι τον πατέρα μου και απ’ το άλλο τον γιο μου.

Υπάρχει κάτι που σου έμαθε ο πατέρας σου χωρίς να στο πει ποτέ με λόγια;

Να «κλέβω» ή να αντιγράφω πολύ εύκολα τον τρόπο που δουλεύει κάποιος. Για παράδειγμα, έβλεπα έναν άνθρωπο να κάνει κάποιο μαστόρεμα και μόνο επειδή το είδα μπορούσα να το κάνω μετά και εγώ.

Ποια είναι η πιο «μπαμπαδίστικη» ατάκα που λες στα παιδιά σου και συνειδητοποιείς ότι την έκλεψες από τον δικό σου πατέρα;

Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια συγκεκριμένη ατάκα. Συνήθως, όταν μαλώνω τον γιο μου για κάτι, ακούω στα αυτιά μου τον πατέρα μου, αλλά αυτό είναι κάτι που προσπαθώ να αποφεύγω να συμβαίνει. Παλιότερα, ο τρόπος που είχανε οι γονείς μας και η προσέγγισή τους απέναντι στα πράγματα που κάναμε ως παιδιά ήταν εντελώς διαφορετικός. Δυστυχώς, δεν το καταλάβαιναν τότε, αλλά υπήρχε πάντα η απειλή της τιμωρίας και αυτό είναι κάτι που εγώ προσπαθώ να αποφεύγω με τον γιο μου.

Αν το παιδί σου θυμάται ένα πράγμα από εσένα όταν μεγαλώσει, τι θα ήθελες να είναι αυτό;

Είναι πολλά. Σίγουρα τον τρόπο που παίζουμε, τον τρόπο που γελάμε, το βασικό όμως νομίζω ότι είναι το πώς στέκομαι και πώς αντιμετωπίζω αυτά που έρχονται, τα προβλήματα, τις χαρές και τις λύπες. Αν όμως έπρεπε να διαλέξω ένα πράγμα μόνο, θα ήθελα να θυμάται τον τρόπο που του δείχνω ότι τον αγαπάω.

Σε τι πιστεύεις ότι μοιάζεις περισσότερο με τον γιο σου; Και σε τι καθόλου;

Νομίζω πως ακόμα είναι πάρα πολύ μικρός για να καταλάβω σε τι μοιάζουμε και σε τι διαφέρουμε. Βέβαια, παρόλο που είναι σ’ αυτή την ηλικία, είναι αρκετά ευδιάκριτο από τώρα το ότι μοιάζουμε πάρα πολύ στα νεύρα μας, στον τρόπο που θυμώνουμε και στον τρόπο που το εκφράζουμε.

Ποια ήταν η στιγμή με τα παιδιά σου που σκέφτηκες: «Αυτό θα το θυμάμαι για πάντα»;

Νομίζω αυτό που όλοι μπαμπάδες θα θυμούνται μια ζωή, δηλαδή τη στιγμή που γεννήθηκε. Ήμουν μέσα στην αίθουσα, σχεδόν εγώ τον έβγαλα από την μαμά του και αυτό νομίζω πως είναι κάτι που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ.

Συνέντευξη: Εύα Χατζηαντώνογλου

Στέλιος Μαλακόπουλος, Παγκόσμιος Πρωταθλητής στο άλμα εις μήκος ΑμεΑ

Ο Στέλιος Μαλακόπουλος ανήκει στους αθλητές που μας εμπνέουν διαρκώς χάρη στη δύναμη και το πάθος του. Πέρα από τις προσωπικές του νίκες, απολαμβάνει πλέον τον ρόλο του μπαμπά, με όλες τις μικρές στιγμές της καθημερινότητάς του να έχουν αποκτήσει άλλο νόημα πια.

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτεσαι τον δικό σου μπαμπά;

Η αίσθηση ασφάλειας. Θυμάμαι πάντα τη φράση του: «Όλα λύνονται, αρκεί να μην τα παρατάς».

Υπάρχει κάτι που σου έμαθε ο πατέρας σου χωρίς να στο πει ποτέ με λόγια;

Μου έμαθε με το παράδειγμά του τι σημαίνει συνέπεια, ευθύνη και σκληρή δουλειά.

Ποια είναι η πιο «μπαμπαδίστικη» ατάκα που λες στο παιδί σου και συνειδητοποιείς ότι την έκλεψες από τον δικό σου πατέρα;

Το «πρόσεχε». Μια λέξη μόνο, αλλά όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πόση αγάπη κρύβει μέσα της.

Αν η κόρη σου θυμάται μόνο ένα πράγμα από εσένα όταν μεγαλώσει, τι θα ήθελες να είναι αυτό;

Ότι μπορεί να γίνει και να πραγματοποιήσει ό,τι κι αν ονειρευτεί. Ότι καμία δυσκολία δεν είναι πιο μεγάλη από τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας. Να πιστεύει στον εαυτό της και να μην τα παρατάει ποτέ.

Σε τι πιστεύεις ότι μοιάζεις περισσότερο με την κόρη σου; Και σε τι καθόλου;

Μοιάζουμε στην επιμονή και στο πείσμα μας. Όταν βάζουμε έναν στόχο, δύσκολα τον αφήνουμε. Διαφέρουμε όμως στο ότι εκείνη βλέπει τον κόσμο πιο ανέμελα και αυθόρμητα, ενώ εγώ, λόγω των εμπειριών μου, σκέφτομαι περισσότερο πριν κάνω το επόμενο βήμα.

Ποια στιγμή μαζί της έχεις σκεφτεί «αυτό θα το θυμάμαι για πάντα»;

Τη στιγμή που με αγκάλιασε χωρίς λόγο και μου είπε «σ’ αγαπώ μπαμπά». Ήταν μια απλή στιγμή, αλλά από αυτές που μένουν για πάντα στην καρδιά.

Συνέντευξη: Κωνσταντίνος Τανιάς

Βασίλης Μουρατίδης, Chef

Ο Βασίλης Μουρατίδης είναι ο σεφ που ξεχωρίζει για τη δημιουργική του προσέγγιση στη γαστρονομία και τη σταθερή του πορεία στον χώρο της εστίασης. Αφοσιωμένος στην τέχνη της μαγειρικής, έχει καταφέρει να κερδίσει τον σεβασμό του κοινού μέσα από τις γεύσεις και τις ιδέες του. Πέρα όμως από την επαγγελματική του διαδρομή, ο πιο σημαντικός του ρόλος είναι αυτός του πατέρα, που τον εκφράζει βαθιά και δίνει ιδιαίτερο νόημα στην καθημερινότητά του.

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτεσαι τον δικό σου μπαμπά;

Μια εικόνα που έχω πολύ έντονη είναι να τον βλέπω στην κουζίνα. Αν και δεν έχει καμία σχέση με τη δουλειά, του αρέσει πάρα πολύ να μαγειρεύει.

Υπάρχει κάτι που σου έμαθε ο πατέρας σου χωρίς να στο πει ποτέ με λόγια;

Ο μπαμπάς μου είναι από τους ανθρώπους που δε μιλάει πολύ, αλλά ό,τι χρειάζεται θα στο πει μέσα από το βλέμμα, από τις πράξεις και από τις συμπεριφορές. Έτσι πήρα από αυτόν ό,τι έμαθα.

Αν τα παιδιά σου θυμούνται μόνο ένα πράγμα από εσένα όταν μεγαλώσουν, τι θα ήθελες να είναι αυτό;

Ότι προσπάθησα να μην τους λείψει τίποτα.

Σε τι πιστεύεις ότι μοιάζεις περισσότερο με τα παιδιά σου και σε τι καθόλου;

Η παιδικότητα που μας χαρακτηρίζει είναι το κοινό μας σημείο, μου αρέσει πολύ να παίζω. Από την άλλη, η διαφορά μας είναι ότι αυτά μπορεί να είναι λίγο πιο σοβαρά από εμένα.

Ποια στιγμή μαζί της έχεις σκεφτεί «αυτό θα το θυμάμαι για πάντα»;

Είναι πάρα πολλές εικόνες που έχω και από τα τρία μου παιδιά. Επειδή είμαι πάρα πολύ εκφραστικός, πιο πολύ μου μένουν στο μυαλό οι γκριμάτσες και οι μορφασμοί που κάνουνε και ίσως να το έχουνε πάρει από εμένα αυτό.

Συνέντευξη: Εύα Χατζηαντώνογλου

Happy Father's Day!