Υπάρχουν πρόσωπα που γνωρίζουν τα ελληνικά νησιά καλύτερα από τον καθένα. Μέσα από τις ιστορίες τους, ανακαλύπτουμε προορισμούς πέρα από τα συνηθισμένα, με έμφαση στις αυθεντικές εμπειρίες, τις τοπικές γεύσεις και τις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν κάθε τόπο μοναδικό.

Αυτή τη φορά, η Ευτυχία Στεφανίδη, η συνιδρύτρια των boutique hotels Shila Athens και Mona Athens, καθώς και creative director των πιο ατμοσφαιρικών Supper Clubs της Αθήνας, μας ανοίγει τον προσωπικό της καλοκαιρινό χάρτη. Με οδηγό την αγάπη της για την τέχνη, την αισθητική και τις αυθεντικές εμπειρίες, μοιράζεται τα μέρη που την εμπνέουν, τις γεύσεις που δεν αποχωρίζεται και τις μικρές στιγμές που συνθέτουν την ιδανική εκδοχή του ελληνικού καλοκαιριού. Γιατί για μια δημιουργική ψυχή που βλέπει τον κόσμο πάντα μέσα από τον φακό της φωτογραφικής της μηχανής, κάθε προορισμός είναι μια ιστορία που αξίζει να ειπωθεί.

Γιατί αγαπάς τόσο την Τήνο; 

Πρωτοπήγα στο νησί το 2016. Θυμάμαι ότι με συνεπήρε η ενέργειά του. Υπάρχει κάτι σχεδόν μυσταγωγικό στο τοπίο του, μόλις αφήσεις πίσω το λιμάνι και αρχίσεις να ανηφορίζεις προς το εσωτερικό.Ένα τοπίο που ξεδιπλώνεται σε αλλεπάλληλες βαθμίδες, με τις πλαγιές του σμιλεμένες από ξερολιθιές αιώνων. Από τότε επιστρέφω ξανά και ξανά. Είναι ένα νησί που δεν εξαντλείται ποτέ· κάθε επίσκεψη αποκαλύπτει μια νέα διαδρομή, μια γωνιά ανέγγιχτη από τον χρόνο. Η τέχνη και η παράδοση συνυπάρχουν με έναν πολύ φυσικό τρόπο. Η γενναιοδωρία των ανθρώπων και το φαγητό είναι εξίσου σημαντικά. Τρως καλά, ποιοτικά. Αυτό που με συνδέει, εκτός από τις πολυάριθμες αναμνήσεις πια, είναι μια αίσθηση ελευθερίας και κοινότητας την ίδια στιγμή.

Τι συναισθήματα σου δημιουργεί.

Η Τήνος έχει μια άγρια, κινηματογραφική ομορφιά. Το πρωί μυρίζει θυμάρι και αλάτι, μέχρι που σηκώνεται το μελτέμι -αρκετά δυνατό για να σου «τη σπάει», αλλά και να σου καθαρίζει το μυαλό. Το βράδυ τα χωριά γεμίζουν κόσμο, χωρίς να χάνουν τον χαρακτήρα τους. Είναι ένα νησί γήινο, ανεπιτήδευτο και βαθιά δημιουργικό, όπου οι ρυθμοί της φύσης εξακολουθούν να καθορίζουν τους ρυθμούς της ζωής.

Ποια είναι η κατάλληλη εποχή για την επισκεφτεί κανείς.

Όπως ισχύει πλέον για τα περισσότερα νησιά, η καλύτερη περίοδος για εμένα είναι η άνοιξη, όταν το νησί μεταμορφώνεται σε ένα τεράστιο λιβάδι από αγριολούλουδα. Τους θερινούς μήνες, ο Ιούνιος και ο Σεπτέμβριος είναι οι ιδανικοί για να απολαύσει κανείς το νησί με λίγη περισσότερη ηρεμία.

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να ανακαλύψουμε την Τήνο;

Προτείνω να μείνει κανείς κάπου κεντρικά και κάθε μέρα να ακολουθεί διαφορετική κατεύθυνση, εναλλάσσοντας παραλίες, χωριά και στάσεις σε μικρές ταβέρνες ή καφενεία. Κάθε χωριό έχει τον δικό του χαρακτήρα και αξίζει να του αφιερώσει κανείς χρόνο. Αγαπημένοι μου προορισμοί είναι τα Υστέρνια, ο Βώλαξ, ο Πύργος, η Καρδιανή, τα Λουτρά και η Αγάπη. Για μπάνιο, η Λιβάδα το πρωί και η Απηγανιά κατά το ηλιοβασίλεμα, αν δεν φυσάει.

Και ύστερα, να αφήσει το αυτοκίνητο. Στα παλιά μονοπάτια, ανάμεσα σε αμπέλια, γρανιτένιους σχηματισμούς, και μικρά ξωκλήσια, ο χρόνος μοιάζει να επιβραδύνει και η Τήνος αποκαλύπτει τον πιο προσωπικό της εαυτό — εκείνον που για χρόνια επισκίαζε η ταυτότητά της ως τόπος προσκυνήματος.

Μια γαστρονομική περιπλάνηση στο νησί περιλαμβάνει...

Πρωινό στο Τριανταράκι και μεσημεριανό στην Τερέζα ή στη Majorana. Στάση για ελληνικό καφέ και γαλακτομπούρεκο κάτω από τα πλατάνια στον Πύργο. Για βράδυ, στη Σβούρα στην Κόμη, στις ταβέρνες της Στενής, στο Παντοπωλείο στην πλατεία του Αρνάδου ή στο Πλοκάμι στη Χώρα.

Ποια θεωρείται η σπεσιαλιτέ του τόπου –και που μπορούμε να τη βρούμε;

Τις αγκινάρες. Κάθε ταβερνάκι τις μαγειρεύει με τον δικό του τρόπο.

Η αγαπημένη σου παραλία;

Η αγαπημένη μου παραλία είναι η Λυχναφτιά. Λατρεύω τη διαδρομή μέχρι εκεί· ο δρόμος ανοίγεται απρόσμενα προς το γαλάζιο, με θέα τη Μύκονο, και για λίγο νιώθεις σαν να αιωρείσαι πάνω από το Αιγαίο. Μου αρέσει η ηρεμία της παραλίας, τα μεγάλα σκιερά δέντρα και τα κρυστάλλινα νερά. Είναι από τα μέρη που με κάνουν να μένω μέχρι να πέσει ο ήλιος.

Ένας «κρυφός παράδεισος» που μόνο οι locals γνωρίζουν;

Τέτοιου είδους μυστικά πιστεύω πως κερδίζονται μέσα από την προσωπική περιπλάνηση και τις κουβέντες με τους ντόπιους. Και καλό είναι να παραμένουν λίγο… μυστικά.

Που μπορούμε να ανακαλύψουμε την ιστορία του τόπου;

Η ιστορία της Τήνου είναι χαραγμένη στο μάρμαρο, στις αυλές και στην αρχιτεκτονική της. Θα ξεκινούσα από το Μουσείο Μαρμαροτεχνίας στον Πύργο και τις Ουρσουλίνες στα Λουτρά, ένα από τα σημαντικότερα μοναστηριακά συγκροτήματα των Κυκλάδων, που στεγάζει ένα μικρό, αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρον μουσείο. 

Αν αντέχει το αυτοκίνητό σας -ή εσείς την πεζοπορία- αξίζει μια στάση στα παλιά λατομεία στον εκπληκτικό Κουμελά, για να ανακαλύψει κανείς τον περίφημο πράσινο οφίτη λίθο. Εκεί καταλαβαίνει πώς γεννήθηκε η μακραίωνη παράδοση της τηνιακής γλυπτικής και γιατί η πέτρα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας του νησιού. Περπατώντας στα χωριά, πάντα μαθαίνεις κάτι καινούργιο. Η βενετσιάνικη κληρονομιά παραμένει ζωντανή στο τοπίο, στους περιστεριώνες και στη συνύπαρξη της ορθόδοξης και της καθολικής παράδοσης.

Ποιες boutiques ή art shops να επισκεφτούμε;

Το TAXIDI, για την προσεγμένη επιλογή από αντικείμενα τέχνης και design. Εκεί θα βρείτε, μεταξύ άλλων, τα υπέροχα κεραμικά των Diane Alexandre και Angeliki Stamatakou και τα ιδιαίτερα κοσμήματα της Xenia Vitos (IZA,V), η οποία διατηρεί και το ατελιέ της στο νησί.

Το ZOSMA, για τη σύγχρονη ερμηνεία του τάματος μέσα από υφάσματα, κεντήματα και αντικείμενα, αλλά και για τα μοναδικά χειροποίητα ενδύματα.

Την TRELLA, για αντίκες και συλλεκτικά έπιπλα.

Υπάρχει κάποιο βιβλίο που μας συστήνεις να διαβάσουμε ενώ είμαστε εκεί;

Τις ποιητικές συλλογές του Ντίνου Σιώτη.

Δεν πρέπει να φύγει κανείς αν δεν δοκιμάσει…

Τα σορμπέ της Valentine στο Boui Boui. Και ένα ποτήρι Ασύρτικο ή Μαυροτράγανο από τους τηνιακούς αμπελώνες μαζί με το τοπικό καρίκι. Την ατμόσφαιρα ενός καλοκαιρινού πανηγυριού.

Τι souvenir πρέπει να φέρουμε πίσω μαζί μας;

Ένα μικρό τάμα και αρωματικά λιβάνια. Ανεξάρτητα από την πίστη του καθενός, είναι δύο αντικείμενα που κουβαλούν κάτι από την ενέργεια του νησιού.

Φωτογραφίες: Ευτυχία Στεφανίδη