Ο Στράτος Xατζηιωαννίδης είναι Πολιτικός μηχανικός και αρχιτέκτων μηχανικός, απόφοιτος του πολυτεχνείου του Μιλάνου. Με γραφεία στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, διευθύνει το σχεδιαστικό τμήμα της CHATZIIOANNIDIS Architecture & Interior, παρέχοντας υπηρεσίες μελέτης και υλοποίησης για όλες τις κλίμακες του αρχιτεκτονικού έργου. Θέλει να απολαμβάνει ουσιαστικά τη ζωή, να βλέπει με έμπνευση τα αρνητικά του σήμερα, ενώ αν έπαυε ξαφνικά να είναι αρχιτέκτονας η επιθυμία για άρτιους αισθητικά χώρους θα παρέμενε μέσα του.

Πού σας πετυχαίνουμε αυτήν την περίοδο;

Στην Αθήνα και στις Κυκλάδες, καθώς ολοκληρώνεται ένα έργο στα Κουφονήσια.

Με τρεις λέξεις, πώς θα περιγράφατε την αρχιτεκτονική σας φιλοσοφία;

Λειτουργικότητα. Διαχρονικότητα. Αισθητική.

Κι αν έπρεπε να δώσετε έναν ορισμό στην αρχιτεκτονική δημιουργία, ποιος θα ήταν αυτός;

Η αρμονική ισορροπία των τριών εννοιών στην προηγουμένη ερώτηση.

Τι παίζει στο repeat στα ηχεία σας όταν σχεδιάζετε;

Οτιδήποτε με κάνει να ταξιδεύω, την εκάστοτε στιγμή.

Ποιος άνθρωπος είχε τη μεγαλύτερη επιρροή πάνω σας;

Ο πατέρας μου.

Ένας νέος άνθρωπος του χώρου που πιστεύετε πως το μέλλον του διαγράφεται λαμπρό;

Ο Jan Ankiersztajn, ένας νέος designer που επεξεργάζεται το αλουμίνιο με μοναδικό τρόπο.

Ποια αποτυχία σας αποδείχθηκε τελικά δώρο;

Η αποτυχία μου στις πανελλαδικές εξετάσεις για το πολυτεχνείο στη Θεσσαλονίκη

Ποιο κομμάτι της διαδικασίας της δουλειάς σας είναι το αγαπημένο σας;

Η στιγμή που νιώθω πως κατάφερα να αφουγκραστώ τα «θέλω» και τις ανάγκες του πελάτη μου και να του παραδώσω αυτό που είχε στο μυαλό του, μέσα από τα δικά μου μάτια.

Κι όταν η έμπνευση δεν έρχεται, τι κάνετε;

Τα κλείνω όλα και κάνω τον αγαπημένο μου περίπατο (πλέον) στην Αθήνα.

Αν αύριο σας έπαιρναν τον τίτλο «αρχιτέκτονας», τι θα συνεχίζατε να κάνετε έτσι κι αλλιώς;

Να φαντάζομαι αισθητικά άρτιους και λειτουργικούς χώρους.

Ποιο ρίσκο τολμήσατε και δεν το μετανιώσατε;

Να μετακομίσω στην Αθήνα πριν από 4 χρόνια.

Ποιον άτυπο κανόνα της ζωής απολαμβάνετε να σπάτε;

Να μου «δίνω» χρόνο.

Τι αξίζει περισσότερο από το ταλέντο;

Το να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου.

Τι δε διαπραγματεύεστε πια όπως παλιά;

Τον αλληλοσεβασμό.

Τι σας βοηθά να επανέρχεστε όταν μια μέρα πάει στραβά;

Το «λεκτικό» χαστούκι αγαπημένων μου ανθρώπων.

Ποιο είναι το πιο δύσκολο «όχι» που έχετε μάθει να λέτε;

Αυτό που ξεπερνάει τα όρια που θέτω.

Η ζωή μας θα ήταν ομορφότερη αν...

Την απολαμβάναμε ουσιαστικά και δεν τη χαιρόμασταν μόνο σε στιγμές.

Ποια η γνώμη σας για τη σημερινή επαφή της τεχνολογίας με την αρχιτεκτονική και το σχέδιο;

Είναι κάτι το αναπόφευκτό, το οποίο όμως μας δίνει μια τεράστια δυνατότητα να εξερευνήσουμε τις δυνατότητές μας ως αρχιτέκτονες και να επικοινωνήσουμε το αποτέλεσμά στον εκάστοτε πελάτη διεξοδικά.

Θα συμβουλεύατε κάτι τα νέα παιδιά που ασχολούνται με αυτό και έχουν ως πρόσθετο εργαλείο το AI στα χέρια τους;

Θα έλεγα μάθουν πολύ καλά τον φωτορεαλισμό σε συνάρτηση με το ΑΙ γιατί αυτό θα τους βοηθήσει στον βιοπορισμό τους και θα τους καταστήσει απαραίτητους για τα γραφεία. Έχοντας λυμένο αυτό, θα μπορέσουν να ασχοληθούν με την ουσιαστική αρχιτεκτονική κάποια στιγμή στο μέλλον.

Όταν κλείνει η πόρτα του γραφείου τι μένει;

Η αυτοκριτική.

Αν έπρεπε να πάρουμε ένα στοιχείο από τη σημερινή επικαιρότητα για να εμπνευστούμε ποιο θα ήταν κατά βάση και γιατί;

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της επικαιρότητας είναι η ακρίβεια, η οποία δυστυχώς άπτεται σε όλους τους τομείς της καθημερινότητάς μας, άρα κατ’ επέκταση επηρεάζει και τις επιλογές που κάνουμε σε ό,τι αφορά τους προσωπικούς μας χώρους. Θα πρέπει λοιπόν αυτό να λειτουργεί ως έμπνευση και όχι ως τροχοπέδη, το να βρούμε δηλαδή μια σωστή λύση λειτουργικά κι αισθητικά, η οποία να μπορεί να προσαρμοστεί στην οικονομική μας δυνατότητα.

Η τέχνη είναι μια μορφή «τοποθέτησης». Θεωρείτε πολυτέλεια ή ευθύνη με βάση τα σημερινά δεδομένα;

Η τέχνη φορμάρει τον άνθρωπο και πορεύεται μαζί του από την εποχή των τοιχογραφιών στις σπηλιές. Θα έλεγα λοιπόν πως είναι ευθύνη. Δυστυχώς όμως, πιστεύω πως στη σημερινή εποχή των γρήγορων ρυθμών και του «εύπεπτου» δεν υπάρχει κάτι το τόσο ρηξικέλευθο που να μπορέσει να δημιουργήσει μια «σχολή» η οποία θα χαρακτηρίσει τη γενιά μας.

Αγαπημένο αρχιτεκτονικό έργο, “don’t miss” ταινία και βιβλίο στο κομοδίνο;

Ο Παρθενώνας.
Φέτος δε θα έπρεπε κανείς να χάσει την ταινία “LA GRAZIA” του Paolo Sorrentino.
“Οπτική σκέψη” του Ρούντολφ Αρνχάιμ.

Instagram: @chatziioannidis.interiors

Κεντρική Φωτογραφία: Στέφανος Τσακίρης