Το 2023, ένα tour στο σπίτι κι εργαστήριο του Νίκου Τσιαπάρα, στο πλαίσιο του Open House Thessaloniki, αποτέλεσε την αφορμή να γνωρίσω τον πολύχρωμο κόσμο του. Μπορεί ο ίδιος να άλλαξε όροφο από τότε, αλλά παραμένει στο ίδιο κτίριο - το εμβληματικό Μέγαρο Στεργιόπουλου στην πλατεία Αντιγονιδών, χτισμένο στις αρχές του ‘30. Μέσα στην τριετία που ακολούθησε, η γειτονιά αυτή μοιάζει ακόμα βγαλμένη από μια Θεσσαλονίκη άλλης εποχής, ακολουθώντας ωστόσο το ρεύμα εξέλιξης που διατρέχει τους δρόμους πάνω από την Εγνατία (χαρακτηριστικό παράδειγμα η διπλανή περιοχή των Δώδεκα Αποστόλων). Σήμερα, η γειτονιά του είναι ένας κυκλοφοριακός κόμβος που στρέφει το βλέμμα προς το μέλλον και μας δείχνει πως ολόκληρο το κέντρο ολοένα και ανθίζει.

Παντοτινός στόχος τού εικαστικού καλλιτέχνη και διδάσκοντα στη σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, είναι να ζει σε διατηρητέες κατοικίες. Δεν τον ενδιαφέρει απαραίτητα η άνεση, αλλά το ιστορικό υπόβαθρο του κτιρίου, η αίσθηση συνέχειας που κουβαλούν οι τοίχοι, τα ίχνη των ανθρώπων που πέρασαν πριν από αυτόν. Επτά χρόνια πριν, άλλωστε, κλήθηκε να αφήσει το προηγούμενο σπίτι του στην άλλη πλευρά του κέντρου, στη Μητροπόλεως, κι έτσι είχε την ευκαιρία να διαλέξει κάτι νέο, σύγχρονο και λειτουργικό. Ωστόσο δεν το έκανε, καθώς με μια τέτοια επιλογή μπορεί να έχανε τον εαυτό του και πολύ πιθανό αυτήν τη στιγμή να μη μιλούσαμε για τον «εικαστικό καλλιτέχνη με ένα από τα πιο εκκεντρικά σπίτια στη Θεσσαλονίκη».

Ανυπομονούσα γι' αυτήν τη συνάντησή μας στο σπίτι του, καθώς γνώριζα το πόσο ιδιαίτερο είναι. Η ζεστασιά και η αισιοδοξία χαρακτηρίζουν τον Νίκο ως άνθρωπο, και αυτό αποτυπώνεται τόσο έντονα στον χώρο του. Άλλωστε, είναι τόσο σοφή η αντίληψη πως το σπίτι μας είναι ο καθρέφτης της προσωπικότητάς μας - το πιστεύει ακράδαντα και ο ίδιος. Και από όσα ειπώθηκαν στη μεταξύ μας κουβέντα, αυτό που σίγουρα κρατάω είναι το εξής: «Η τοξικότητα είναι κάτι που μένει εκτός του σπιτιού μου, δεν ανεβαίνει καν έως τον 4ο όροφο».

Με το καλωσόρισμά του, ξεχνάω αμέσως πως βρισκόμουν εκεί για δουλειά - ήταν περισσότερο σαν επίσκεψη για να γνωριστούμε καλύτερα και να μάθω τα πάντα για τους θησαυρούς που συλλέγει πολλά χρόνια τώρα. Στο βάθος η μητέρα του, παρακολουθούσε την κίνηση της πλατείας και τη θέα του κέντρου (όταν ο ορίζοντας είναι καθαρός, το βλέμμα σου φτάνει έως και στον Όλυμπο!). Λίγα βήματα από το κατώφλι και είναι σαν να μπαίνεις σε έναν φανταστικό κόσμο που υμνεί το mix & match, δείχνει υποδειγματικά τι πάει να πει μαξιμαλισμός και, το σημαντικότερο, έχει χαρακτήρα, προσωπικότητα, και πολλές ιστορίες να διηγηθεί.

«Πώς είναι να ζεις σε αυτήν τη γειτονιά;», τον ρωτάω. «Είναι σαν ένας ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται συνέχεια, ανοίγουν νέα spots και αποτελεί τόπο συνάντησης των νέων. Είμαι τυχερός που ζω σε ένα από τα 199 διατηρητέα της πόλης».

Κάθε πόρτα ανοίγει και σε μια διαφορετική, ευχάριστη έκπληξη. Ένα εκρηκτικό συνονθύλευμα χρωμάτων και στιλ με αρ ντεκό αναφορές, μέσα στο οποίο ζει μια ανήσυχη ψυχή που έχει αποφασίσει ότι η καθημερινότητα δε χρειάζεται να είναι ποτέ βαρετή - ούτε καν ουδέτερη. Μια «δημιουργική σπηλιά», όπως τολμώ να χαρακτηρίσω την κατοικία του, όπου διαφορετικές εποχές συνυπάρχουν χωρίς καμία διάθεση συμφιλίωσης. Το βλέμμα δε βρίσκει ποτέ ησυχία, δεν υπάρχει η αίσθηση της συμμετρίας, αλλά μια έντονη θεατρικότητα, ένας υπερκορεσμός εικόνων, που είτε τον λατρεύεις είτε τον μισείς.

Ήθελα να μάθω πού βρήκε το καθένα από τα αντικείμενα κι έτσι ξεκινήσαμε από το σαλόνι: Μπροστά από το παράθυρο, δύο vintage φωτιστικά με λεοπάρ καπέλα που κάποτε βρήκε στο Junk Shop του Θανάση Μαυρομάτη στην Καλαμαριά. Vintage, επίσης, είναι και οι δύο πολυθρόνες που έχουν την τιμητική τους στον χώρο - μια κίτρινη πουά και δίπλα της μια μπλε ρουά με ένα ιδιαίτερο παζλ εφέ στο ύφασμά της. Τα holographic side tables/σκαμπό της Polspotten χαρίζουν ακόμα πιο pop διάθεση, ενώ τα περισσότερα από τα έπιπλα είναι αντίκες που ο ίδιος αναδιαμόρφωσε και που αρχικά βρήκε στο Ρέτο Ελλάς, ένα μη κερδοσκοπικό σωματείο με φυσικά καταστήματα ανά την Ελλάδα, που διαθέτει second hand κομμάτια, τα έσοδα των οποίων στηρίζουν κοινωνικά προγράμματα και δράσεις επανένταξης ευάλωτων ομάδων.

Στην τραπεζαρία και την κουζίνα, συλλεκτικά αντικείμενα που δε θα συναντήσεις πουθενά αλλού, σπάνιες εκδόσεις και δίσκοι, πόστερ από εκθέσεις που τον εντυπωσίασαν, κουτάκια Coca-Cola που είχε σχεδιάσει ο Karl Lagerfeld δίπλα σε άλλα που κυκλοφόρησαν για τα 100 χρόνια του Selfridges στο Λονδίνο. Στην κρεβατοκάμαρα, πάνω από το κρεβάτι έχει τοποθετήσει ένα χειροποίητο ύφασμα με ρωμαϊκά μοτίβα των Timney Fowler, αγορασμένο από το Τσέλσι του Λονδίνου. Στο μεταξύ, τα φυτά κυριαρχούν σε κάθε γωνία, αποδεικνύοντας την αγάπη του γι' αυτά, καθώς μεγάλωσε σε ένα σπίτι με τεράστιο κήπο στη Βέροια.

«Το πιο πολύτιμο αντικείμενο που έχω είναι μια φωτογραφία των γονιών μου από κοινές μας διακοπές το '98»

Για εκείνον όμως, ένα είναι το πραγματικό του καταφύγιο: το εργαστήριό του. Ένας χώρος λουσμένος στο φως από την ανατολή ως τη δύση, που καταλήγει σε ένα καταπράσινο μπαλκόνι. «Είναι πολύ αναζωογονητικό να βλέπεις αυτήν την ομορφιά κάθε μέρα», μου λέει περήφανα. Η πιο πρόσφατη έκθεσή του παρουσιάστηκε στην ελληνική πρεσβεία του Βερολίνου, με έξι έργα αφιερωμένα στον Μέγα Αλέξανδρο, ενώ σύντομα η ίδια έκθεση θα φιλοξενηθεί στη Θεσσαλονίκη, καθώς και στο νέο μουσείο των Αιγών.

Πίσω από όλο αυτό το σκηνικό, ο Νίκος είχε μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη: να ξυπνήσει τη χαρά μέσα από τους γεμάτους αντιθέσεις χώρους του. Ο ίδιος αντιμετωπίζει το σπίτι του σαν έναν ζωντανό οργανισμό που αναπνέει κι εξελίσσεται μαζί του. Ένα σπίτι εξωστρεφές όπως ο ιδιοκτήτης του, που γεμίζει φωνές, φίλους, στιγμές, έρωτες, αγάπες, λύπες. 

A quick Q&A with the owner

Τι σε χαλαρώνει στο σπίτι σου μετά από μια πιεστική μέρα;

Η ζωγραφική. Είναι μια διαδικασία σχεδόν θεραπευτική, άρτια συνυφασμένη με μένα. Αφήνω οτιδήποτε τετριμμένο κι επιστρέφω σε κάτι πραγματικά δημιουργικό.

Σε μια υποτιθέμενη έκτακτη ανάγκη, ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα έπαιρνες μαζί σου;

Κάποιο από τα έργα μου που θα θυμίζει την εποχή που το δημιούργησα, τα νιάτα μου, την καλλιτεχνική περίοδο στην οποία βρισκόμουν τότε. 

Ποιο είναι το πιο ακριβό αντικείμενο που έχεις;

Το 23ο τεύχος του περιοδικού Visionaire με τίτλο "The Emperor's New Clothes", σχεδιασμένο από τον τον Karl Lagerfeld, παρόλο που δεν ήμουν ποτέ φαν του. Πρόκειται για μια σειρά ασπρόμαυρων φωτογραφιών από προσωπικότητες της μόδας στα τέλη του '90. Προσωπικά, δένομαι συναισθηματικά με τα αντικείμενα σύμφωνα με το τι αντίκτυπο έχουν σε μένα και όχι με βάση την αξία τους. 

Τι παίζει στα ηχεία σου όταν βρίσκεσαι εδώ;

Εξαρτάται από την παρέα και την περίσταση. Με τη μητέρα μου, για παράδειγμα, ακούμε από ρεμπέτικα μέχρι τζαζ. Και όταν ζωγραφίζω ακούω πάλι μουσική - δεν μπορώ να δημιουργήσω στη σιωπή.

Ένα τεράστιο σπίτι μόνος σου vs. ένα δωμάτιο μόλις 30 τ.μ. με την τέλεια παρέα. Τι επιλέγεις;

Λόγω της φύσης της δουλειάς μου, ένας μεγάλος χώρος είναι απαραίτητος για μένα. Πιθανόν τα 30 τ.μ. να ήταν το εργαστήριό μου κι εγώ θα έμενα στο μπαλκόνι (γέλια)!

Τι βρίσκεται τώρα στη wish list σου και θέλεις να αποκτήσεις για τον χώρο σου;

Ένας ξυλόγλυπτος κόκκινος δράκος-σκύλος από ένα παλαιοπωλείο στην Αθήνα. Σκέφτομαι πού θα μπορούσα να τον διακοσμήσω.

Σπίτι για σένα είναι..

Ένα προσωπικό καταφύγιο, μια απαραίτητη διαφυγή από την τοξικότητα της καθημερινότητας και τον αδιάκοπο θόρυβο της πόλης.

Φωτογραφίες & βίντεο: Χριστίνα Δημητριάδου