Βροχερό πρωινό μιας ανοιξιάτικης Τετάρτης και η σκέψη μου γυρνά συνεχώς στο πώς θα καταφέρει ο φακός να αποτυπώσει το υπέροχο σπίτι της Ελένης Σιμώνη, σε μια Θεσσαλονίκη μουντή, αλλά εξίσου πανέμορφη όσο όταν λούζεται από τον ήλιο. Άλλωστε, εξακολουθώ να πιστεύω πως αυτή η πόλη είναι ακόμα πιο γοητευτική τις ημέρες σαν εκείνη, τις οποίες η Ελένη φαντάζομαι πως τις περνά κλεισμένη στο στούντιό της ζωγραφίζοντας με τις ώρες. Ζήτημα να ήταν η τρίτη φορά που συναντιόμασταν από κοντά, αλλά -δεν ξέρω αν τυχαίνει και σ' εσάς- υπάρχει χρόνια τώρα μια σύνδεση με τον συγκεκριμένο άνθρωπο, που με κάνει να νιώθω πως γνωριζόμαστε καλά. Ένας θαυμασμός για τα άλματά της που διαδέχονται το ένα το άλλο, χωρίς σταματημό και με πολλές επιτυχίες να την κάνουν αυτό που είναι σήμερα: μια καλλιτέχνιδα απίστευτα δημιουργική, μια γλυκιά μητέρα που μεγαλώνει και η ίδια τόσο όμορφα μαζί με τη μικρή Άννα-Μαρία.

Ανοίγει την πόρτα ενός νεοκλασικού διαμερίσματος ψηλά στην Αριστοτέλους, από εκείνα που, όσα χρόνια κι αν περάσουν και η πόλη διαμορφωθεί εκ νέου, παραμένουν αναλλοίωτα. Με ένα ζεστό χαμόγελο με το οποίο την έχω συνδέσει, με καλωσορίζει, και αφού τη χαιρετήσω, ένα πρώτο βλέμμα στον χώρο διώχνει αυτόματα τη σκέψη που είχα στην αρχή... Το σπίτι είναι τόσο φωτεινό και γεμάτο ζωή, που καμία συννεφιά δεν μπορεί να το αδικήσει!

«Ήταν το παλιό αρχιτεκτονικό γραφείο του παππού μου και, πλέον, το σπίτι όπου ζούμε με τον Μάρκο (τον σύζυγό μου), την κόρη μας και τον σκύλο μας, τον Biggie», μου εξηγεί όσο εγώ παρατηρώ ένα προς ένα τα δωμάτια. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός, πως το διαμέρισμα κράτα τα στοιχεία που μαρτυρούν το παρελθόν του. Οι καμάρες και το μωσαϊκό μπλέκονται ιδανικά με την eclectic διακόσμηση και τα έργα της Ελένης, που σε κάνουν να στέκεσαι επίμονα μπροστά τους ώστε να κατανοήσεις το πολύχρωμο καλλιτεχνικό σύμπαν της. Δεν το καταφέρνεις πάντα, αλλά αυτό είναι εξάλλου η τέχνη: να θαυμάζεις κάτι που σου αρέσει, που εξιτάρει τη φαντασία σου, χωρίς απαραίτητα να ξέρεις τι ακριβώς βλέπεις.

«Το σπίτι έχει έναν πιο maximal χαρακτήρα - έντονα χρώματα στην κουζίνα, το μπάνιο, το στούντιο, το παιδικό. Είναι ένας χώρος που σε αφήνει να χαθείς στη σκέψη σου, με έναν τρόπο που με εκφράζει και με εμπνέει. Απολαμβάνω αυτήν την αίσθηση της ονειροπόλησης. Είμαι αρκετά maximal σε ό,τι κάνω, κι εδώ νιώθω στο στοιχείο μου.»

Καθόμαστε στην ιδιαίτερη τραπεζαρία -φτιαγμένη από πορόλιθο κατά παραγγελία- για έναν γρήγορο καφέ και για να συνεχίσουμε την κουβέντα μας, λίγο πριν ξεκινήσουμε με τα πρώτα clicks. Εκεί ανοίγει και η συζήτηση γύρω από το φωτιστικό που βρισκόταν από πάνω μας. «Είναι δώρο από την αδερφή μου, όταν φτιάξαμε το σπίτι με τον Μάρκο. Ένα κομμάτι από μια Σουηδή καλλιτέχνιδα που αγαπούσα πολύ. Έχει μικρούς σωλήνες σαν βάζα, που τους γεμίζω με λουλούδια από μοναδικές στιγμές. Αυτά που βλέπεις τώρα είναι από την ημέρα που γεννήθηκε η κόρη μου», μου αποκαλύπτει και ήδη έχω καταλάβει ποιο item μέσα στο διαμέρισμα έχει την πιο ξεχωριστή θέση στην καρδιά της. Στο μεταξύ, η θέα της Αριστοτέλους από εκείνο το σημείο του σπιτιού, φοβερή! 

«Πώς είναι να ζεις στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης;», τη ρωτάω για να μου περιγράψει εκ πείρας πώς βιώνει τον παλμό της Θεσσαλονίκης από το προσωπικό της «παρατηρητήριο». Δε με εκπλήσσει η αντιφατική απάντησή της: «Είναι τέλειο και απαίσιο ταυτόχρονα. Έχω μεγαλώσει στο κέντρο, οπότε δύσκολα θα το άλλαζα». Βλέπω στα μάτια της το πόσο αγαπά τη ζωή εκεί, τον κόσμο, τις περατζάδες, την αμεσότητα. Έχει συνηθίσει και τη φασαρία - μερικές φορές την κακολογεί, αλλά είναι μέρος του ρυθμού.

Έχοντας ζήσει επί δέκα χρόνια στην Αγγλία, είναι σαν να έφερε στη Θεσσαλονίκη τον αέρα ενός λονδρέζικου loft. Χαρακτηριστικό παράδειγματα που το αποδεικνύει, ένα mini bar δίπλα στον γωνιακό καναπέ, εξοπλισμένο με αγαπημένα ποτά -δικά της και των φίλων της- και διακοσμημένο με ένα φωτογραφικό λεύκωμα αφιερωμένο στην ιδιοφυΐα του John Galliano, το οποίο φωτίζεται από ένα πραγματικά αξιοζήλευτο vintage table lamp. 

Σε αυτό το διαμέρισμα, τα κεριά είναι τόσα πολλά και διάσπαρτα στους χώρους, όσο και τα παιχνίδια της Άννας-Μαρίας αλλά και τα πινέλα της Ελένης. Η μεθυστική μυρωδιά ενός που ήταν ακουμπισμένο στη βιβλιοθήκη, με έκανε να μείνω λίγο παραπάνω σε εκείνη τη γωνία. Ενδιαφέροντες τίτλοι βιβλίων, ένα βάζο με κινεζικές αναφορές, διάφορα διακοσμητικά αντικείμενα και μια μεγάλη συλλογή βινυλίων πίσω από τη δερμάτινη καφέ πολυθρόνα. Δίπλα, το πικάπ παίζει πάντα κάποιον από αυτούς -λατρεύει Daft Punk και Lana Del Rey-, όσο η μικρή παίζει με τον Biggie στο χρωματιστό boho χαλί με τα γεωμετρικά μοτίβα.

«Από τη συλλογή μου σε βινύλια, το πιο αγαπημένο μου είναι κάτι πολύ προσωπικό: "Ο Πέτρος και ο Λύκος" του Sergei Prokofiev - το άκουγα παιδί με τη γιαγιά μου και ακόμα με χαλαρώνει. Και φυσικά, Led Zeppelin - πάντα. Όσο για τα βιβλία, προτιμώ ψυχολογίας, self-research, personal branding και βιογραφίες ανθρώπων που θαυμάζω.»

Ο ένας καφές έγινε δύο, με τον δεύτερο να μας βρίσκει στην κουζίνα. Μια ιδιαίτερη απόχρωση του πράσινου στα ντουλάπια δίνει χαρακτήρα σε αυτό το δωμάτιο, και κάνει την τέλεια αντίθεση με το βαθύ καφέ του πάγκου, τα λευκά πλακάκια και το ασπρόμαυρο του μωσαϊκού. Την παράσταση εδώ κλέβει το πιάτο με το Dachshund της Anthropologie, ενώ ίδιο χώρο υπάρχει μια πόρτα που οδηγεί στο στούντιο, το οποίο επικοινωνεί και με το σαλόνι. Είναι το καταφύγιο της Ελένης, το μικρό της βασίλειο δημιουργίας, όπου τα αντικείμενα αλλάζουν συνεχώς θέση. Στοιβαγμένοι καμβάδες, χρώματα παντού, παλέτες κι ένα μεγάλο καβαλέτο δίνουν ένα hint από τα επόμενα projects της.

Σειρά είχαν τα μέσα δωμάτια, με πρώτη την κρεβατοκάμαρα. Δύο έργα στον τοίχο πίσω από το κρεβάτι, πάνω από το υφασμάτινο κεφαλάρι, τραβούν αμέσως την προσοχή. «Είναι από το πάρτι του γάμου μας», μου λέει και, πράγματι, δε θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερη θέση γι' αυτά μέσα στο σπίτι. Ένα αξέχαστο "love party" που συνειδητά το ζευγάρι επιλέγει να κρατά για πάντα στο μυαλό του. Γκρι και μπεζ αποχρώσεις έχουν την τιμητική τους, δημιουργώντας ένα πραγματικό ησυχαστήριο για τους δυο τους, με τον χώρο να γίνεται ακόμα πιο ζεστός όταν ανάβει το funky φωτιστικό με τη μορφή μιας κούκλας στο κομοδίνο.

Αριστερά του υπνοδωματίου και απέναντι από τη walk-in closet, ένα τέλειο μικρό μπάνιο σε αποχρώσεις τερακότα και πλακάκια με όψη μωσαϊκού. Πρωταγωνιστικό ρόλο εκεί έχει η vintage-looking μπανιέρα με τις μεταλλικές λεπτομέρειες, υπέροχα συνδυασμένη με την κομψή μπαταρία μπάνιου.

Τελευταίο αφήσαμε το παιδικό για να κλείσει αυτό το tour με τον πιο γλυκό τρόπο. Ένα κουκλόσπιτο πλημμυρισμένο από παιχνίδια, όπου με πολλή προσοχή πηγαίνεις από τη μία γωνία στην άλλη, μην και τυχόν πατήσεις κάποιο από τα πολύτιμα πράγματα της Άννας-Μαρίας! Η floral ταπετσαρία ορίζει την ατμόσφαιρα, ένα gallery wall με ζωγραφιές και φωτογραφίες, αμέτρητα λούτρινα, και αυτοκόλλητα κολλημένα σε όποιο σημείο μπορείς να φανταστείς.

A quick Q&A with the owner

Ποια είναι η αγαπημένη σου γωνία μέσα στο σπίτι;

Το στούντιό μου. Μουσική, φως και ώρες που περνάνε χωρίς να το καταλάβω. Απ' έξω ο θόρυβος της Αριστοτέλους - μερικές φορές με τραβάει, μερικές φορές γίνεται έμπνευση. Είσαι μέσα στη ζωή, αλλά και λίγο έξω από αυτή. Και τώρα πια... μαζί με την κόρη μου, να δημιουργούμε παρέα.

Τι σε χαλαρώνει περισσότερο εδώ μετά από μια πιεστική μέρα;

Οι αγαπημένες μου στιγμές είναι όταν κοιμούνται όλοι -το βράδυ ή νωρίς το πρωί- κι έχω λίγο χρόνο για μένα. Να κάνω ένα ωραίο μπάνιο, να μαγειρέψω κάτι υγιεινό και νόστιμο, να κάνω αγκαλιές με τον Biggz, να διαβάσω ένα βιβλίο δίπλα στο παράθυρο ή απλώς να χαζέψω τον κόσμο που περνάει.

Σε μια υποτιθέμενη έκτακτη ανάγκη, ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα έπαιρνες μαζί σου;

Για μένα το πιο σημαντικό σε αυτό το σπίτι δεν είναι τα πράγματα - είναι η οικογένειά μου. Αν υπήρχε ένα υποτιθέμενο emergency και προλάβαινα μέσα στο άγχος να πάρω και κάτι μαζί μου, θα ήταν ό,τι χρειάζομαι για να ξεκινήσω ξανά: έγγραφα, λίγα χρήματα, συσκευές επικοινωνίας. Όλα τα άλλα τα έχουμε δημιουργήσει εμείς. Και οι αναμνήσεις… δεν είναι πάντα ελαφριές. Κουβαλάνε και βάρος.

Ποιο είναι το πιο ακριβό και αντίστοιχα το πιο οικονομικό αντικείμενο που έχεις;

Το πιο ακριβό ίσως είναι το Moon Table από πορόλιθο - ένα κομμάτι που σχεδίασα εγώ, αλλά το υλικό του είναι πιο ιδιαίτερο και απαιτητικό. Συλλέγω επίσης έργα τέχνης, από πιο γνωστούς αλλά και νέους καλλιτέχνες, οπότε θα μπορούσε να είναι και κάποιο από αυτά - δεν είμαι απόλυτα σίγουρη. Το πιο οικονομικό, αλλά με μεγάλη αξία για μένα, είναι ένα μικρό ημερολόγιο που σκίζεις κάθε μέρα. Μου αρέσει πολύ να υπάρχει στον χώρο, το θεωρώ κάπως γούρι.

Μια ιστορία που έλαβε χώρα εδώ και ποτέ δεν έχεις μοιραστεί;

Σε αυτό το σπίτι πέρασα την πιο έντονη χρονιά της ζωής μου. Ήμουν πιο κοντά από ποτέ στη ζωή και στον θάνατο. Με έναν τρόπο, αυτό το σπίτι με «γιάτρεψε», μέσα από όσα έχουμε χτίσει εδώ με την οικογένειά μου. Δεν πρόκειται ποτέ να το ξεχάσω. Εδώ έκλαψα, γέλασα, κι έγινα μητέρα.

Και μια στιγμή που θα θυμάσαι πάντα σε αυτόν τον καναπέ;

Την κόρη μου με το σκυλάκι μας να παίζουν και να κοιμούνται μαζί.

Ένα τεράστιο σπίτι μόνη σου vs. ένα studio μόλις 30 τ.μ. με την τέλεια παρέα. Τι επιλέγεις;

Αυτήν την περίοδο της ζωής μου, με όλο αυτόν τον πανζουρλισμό από δουλειά, μητρότητα, οικογένεια και ανάγκες... δε θα το κρύψω: ένα τεράστιο σπίτι μόνη μου, χωρίς «μαμά», «μωρό μου» και τηλέφωνα, ακούγεται υπέροχο. Για λίγο θα το απολάμβανα. Αλλά ρεαλιστικά, δεν το συζητώ - τα πάντα για μένα είναι η οικογένειά μου.

Τι βρίσκεται τώρα στη wish list σου και θέλεις οπωσδήποτε να αποκτήσεις;

Μου αρέσουν πολύ τα παλιά Bauhaus έπιπλα και γενικά κομμάτια design με χαρακτήρα. Ψάχνω συχνά σε auctions - μου αρέσει όλη η διαδικασία, όχι μόνο το αντικείμενο. Γενικά, και στα ρούχα και στα έπιπλα, είμαι πολύ του vintage. Προτιμά πράγματα που έχουν ζήσει λίγο, που κουβαλάνε ιστορία και δεν είναι «τέλεια». Ένα Bauhaus Low Stool της Vintola Studio είναι κάτι που θα ήθελα να προσθέσω - μικρό, πρακτικό και με αυτήν την καθαρή γραμμή που μου αρέσει. Θα ήθελα, επίσης, κάτι πιο διαφορετικό, όπως το Cult Stool από πράσινο όνυχα της Panorammma Atelier, που μοιάζει με γλυπτό. Έχω, όμως, και πολλά έργα τέχνης που μου έχουν μείνει στο μυαλό και βρίσκονται πολύ ψηλά στη wish list μου.

Τι είναι «σπίτι για σένα»;

Η οικογένειά μου, ηρεμία, μια αγκαλιά. Και σίγουρα ένα «σ' αγαπώ» πριν πάμε όλοι μαζί για ύπνο.

Φωτογραφίες & βίντεο: Χριστίνα Δημητριάδου