Πιστή στις δικές της αξίες, η Αναστασία Κοτελίδου έρχεται να μας υπενθυμίσει πως η αυθεντικότητα είναι στάση ζωής. Από την Καβάλα στη Θεσσαλονίκη, και από τα πρώτα της βήματα στη δημοσιογραφία μέχρι τον κόσμο των social media και του marketing, η ίδια δε σταματά να εξελίσσεται. Δημιουργική, ανήσυχη και περίεργη για τη ζωή, μοιράζεται σκέψεις, στιγμές και προβληματισμούς χωρίς φίλτρα ή τουλάχιστον, χωρίς την ψευδαίσθηση της τελειότητας.

Παρακάτω, μιλά για την ανάγκη της να εκφράζεται, τις προκλήσεις της έκθεσης, τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην αλήθεια και την εικόνα που χτίζουμε, τη δική της Θεσσαλονίκη, αλλά και για το πώς γεννήθηκε το podcast Out Loud, ένα εγχείρημα που αγγίζει μια άλλη μεγάλη αγάπη της, την ψυχολογία.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή… Αν κάποιος τυχαίνει να σε γνωρίζει για πρώτη φορά, πώς θα του συστηνόσουν; Ποια είναι η Αναστασία και τι κάνει;

Η Αναστασία είναι ένα κορίτσι από την Καβάλα, που ήθελε από πάντα να κυνηγήσει τα όνειρά της. Ένιωθα πάντα δημιουργική και δεν ήξερα πού και πώς να διοχετεύσω αυτήν την δημιουργικότητα. Αρχικά ήταν η δημοσιογραφία, μετά τα social media όπου «οπτικοποίησα» όλες μου τις ιδέες και ό,τι είχα στο μυαλό μου, και μετά το marketing κάνω λίγα απ' όλα και συμφέρω που λένε!

Είχες, δηλαδή, από πάντα την επιθυμία να ασχοληθείς με κάτι που συνδέεται με την έκθεση; Πώς φανταζόσουν τη δημοσιογραφία όταν ξεκινούσες;

Στα 17 που καλείσαι να πάρεις αποφάσεις ζωής, σίγουρα δεν ξέρεις τι πραγματικά θέλεις ή τι σε περιμένει εκεί έξω - τουλάχιστον εγώ δεν είχα ιδέα. Θυμάμαι απλά να σκρολάρω σε μια εφαρμογή με τις σχολές που υπάρχουν από τη θεωρητική κατεύθυνση και να μου «τραβάει το ενδιαφέρον» μόνο μία, αυτή της δημοσιογραφίας. Κι έτσι το αποφάσισα, χωρίς πολλά πολλά.

Υπάρχει κάτι που ο κόσμος θεωρεί για σένα μέσα από τα social media αλλά δεν ισχύει στην πραγματικότητα;

Είμαι αρκετά ευαίσθητη και κάποιες φορές νευριάζω εύκολα. Δεν είναι ότι τα κρύβω, αλλά, ξέρεις, δεν ανοίγω την κάμερα όταν θα έχω τσακωθεί με το αγόρι μου ή όταν θα κλαίω. Κατά τα άλλα, ό,τι δείχνω και ό,τι κάνω είναι η πραγματικότητά μου. Δεν μου αρέσει να λέω ψέμματα, ούτε και να προσποιούμαι κάτι το οποίο δεν είμαι.

Αλήθεια, τελικά πόσο εύκολο είναι να μοιράζεσαι στιγμές από την καθημερινότητά σου και τι δυσκολίες κρύβει αυτό;

Λατρεύω αυτό που κάνω, το βρίσκω πολύ δημιουργικό και ταυτόχρονα ωφέλιμο για κάποιον που το βλέπει και μπορεί να ταυτιστεί, να εμπνευστεί, ακόμη και να μην του αρέσει λέγοντας «εγώ δεν θέλω να ζω έτσι». Θεωρώ πως προάγω μια υγιή εικόνα και αυτό μου κρατάει τη συνείδηση καθαρή. Αυτό που με τρομάζει και δε θέλω σε καμία των περιπτώσεων να συμβαίνει -και που το νιώθω κι εγώ πολλές φορές όταν σκρολάρω στα social media- είναι η λεγόμενη θετική «τοξικότητα», το να νιώθεις δηλαδή πως η καθημερινότητά σου και η ζωή σου δεν είναι αρκετή, συγκρίνοντάς τη με αυτήν των άλλων. Δε θέλω όσοι με ακολουθούν να το νιώθουν αυτό και πρέπει να γνωρίζουν ότι όσα καταναλώνουμε στα social media είναι η ωραιοποιημένη πραγματικότητα, ακόμη και για τον πιο αυθεντικό άνθρωπο.

Ποια είναι η βασική διαφορά που εντοπίζεις μεταξύ social media και τηλεόρασης και πόσο διαφορετική είναι η Αναστασία σε αυτά τα δύο;

Δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Στα social media δεν υπάρχει το «στημένο» της τηλεόρασης. Είναι πιο αυθόρμητα, πιο αυθεντικά κατά κάποιον τρόπο. Η τηλεόραση, από την άλλη, έχει μια άλλη αίγλη. Η Αναστασία είναι ίδια και στα δύο, απλώς με διαφορετικό τρόπο.

Τυχαίνει να σε γνωρίζω και μπορώ να πω με σιγουριά πως εκπέμπεις μια αυθεντικότητα, όπως ακριβώς βλέπει το κοινό μέσα από τα βίντεό σου. Πόσο σημαντικό είναι για σένα να παραμένουμε αληθινοί σε μια εποχή που όλοι παλεύουν να χτίσουν μια εικόνα που διαφέρει από τον πραγματικό τους εαυτό;

Δεν μπορώ να προσποιηθώ κάτι άλλο πέρα από αυτό που είμαι και νιώθω. Δε μου αρέσει καθόλου όταν συναντάω ανθρώπους από κοντά που είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που δείχνουν στο internet. Δε θα ήθελα ποτέ να γίνω έτσι. Αγαπάω αυτό που είμαι και δε θα προσποιούμουν κάτι άλλο, το θεωρώ βλακώδες και ανέντιμο.

Πόσο επηρεάζουν οι αριθμοί (views, likes κ.ο.κ.) τις αποφάσεις σου για το τι content θα ανεβάσεις;

Δε θα πω ψέματα, είναι η δουλειά μου και τα κοιτάζω τα νούμερα. Προσαρμόζομαι βάσει αυτών, αλλά ποτέ δεν κάνω κάτι που πάει αντίθετα στην ηθική και τον χαρακτήρα μου γι' αυτά.

Από το lifestyle content στο podcast που πραγματεύεται ζητήματα ψυχικής υγείας… Πώς προέκυψε αυτό; Πες μας δυο λόγια για το Out Loud.

Η ψυχολογία είναι η μεγάλη μου αγάπη. Διαβάζω πολλά βιβλία, ακούω podcasts, ήθελα και να το σπουδάσω κάποια στιγμή. Επειδή όμως κάνω δύο δουλειές ταυτόχρονα κι έχω διαβάσει πολύ μέχρι σήμερα, σκέφτηκα «πώς θα το κάνω»; Κι έτσι, μια μέρα όπως περπατούσα στην παραλιακή, γεννήθηκε η ιδέα για το Out Loud. Το πρότεινα στους συνεργάτες μου στη Vestart, οι οποίοι κατευθείαν πίστεψαν κι επένδυσαν χρόνο και διάθεση κι έτσι μαζί, φτιάξαμε αυτό που βλέπετε σήμερα.

Υπάρχει κάποιο θέμα που έχεις συζητήσει στο podcast και σε επηρέασε προσωπικά περισσότερο απ’ όσο περίμενες;

To overthinking. Είμαι φύσει υπεραναλυτικός άνθρωπος, και γι' αυτό ό,τι μα ό,τι είπαμε με άγγιξε.

Έχεις βάλει ποτέ «κόκκινες γραμμές» στο τι δε θα συζητούσες δημόσια;

Όχι. Δε θεωρώ πως υπάρχουν «ντροπιαστικές» κουβέντες. Δε θέλω να υπερεκθέτω τη σχέση μου και την οικογένειά μου αν αυτό μετράει.

Πώς φαντάζεσαι το Out Loud να εξελίσσεται και τι άλλο πρέπει να περιμένουμε από σένα;

Εύχομαι με τον καιρό να το αγαπήσει όλο και περισσότερος κόσμος, κι έτσι να βοηθήσουμε όσο μπορούμε τον καθέναν εκεί έξω να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του και να ξεπεράσει τα όσα τον ταλαιπωρούν. Βρίσκομαι σε μια περίοδο αλλαγών, οπότε υπάρχουν αρκετά που ακόμη δεν τα ξέρω ούτε εγώ!

Ποια είναι η γειτονιά της Θεσσαλονίκης που έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου;

Αγαπώ την Άνω Πόλη, γιατί είναι το σπίτι μου.

Ένα spot για φαγητό που μόνο λίγοι έχουν ανακαλύψει;

Σε αυτήν την πόλη, αν μη τι άλλο, ό,τι αξίζει θέλει κράτηση μια εβδομάδα πριν. Δεν υπάρχει τίποτα κρυφό!

Κάτι που καμιά άλλη πόλη δεν έχει;

Την παραλιακή. Όπου και να έχω ταξιδέψει, η ηρεμία που μου δίνει μια απογευματινή βόλτα στον Λευκό Πύργο δε συγκρίνεται.

Ένας δρόμος/μια γειτονιά όπου ο χρόνος μοιάζει σαν να σταματά;

Κυριακή βράδυ για φαγητό στην Ολύμπου.

Πού έχεις ζήσει τα καλύτερα parties;

Δεν είμαι party animal είναι η αλήθεια. Μου αρέσουν πολύ τα μεσημεριανά street parties σε γιορτές κι επετείους.

Μια προσωπική σου ιστορία στην πόλη που ποτέ δεν έχεις μοιραστεί;

Όταν ήμουν 16, είχα έρθει από την Καβάλα κρυφά από τη μαμά μου για να συναντήσω έναν Θεσσαλονικιό που είχα ερωτευτεί (μαμά, συγγνώμη!). Μετά, όταν πέρασα φοιτήτρια, ήμουν πολύ ήσυχη!

Μεσάνυχτα σε μια άδεια Θεσσαλονίκη. Πού σε βρίσκουμε να περπατάς;

Στην άδεια Τσιμισκή. Λατρεύω γενικά τις αντιθέσεις ως άνθρωπος και μου αρέσουν οι άλλοτε χαοτικοί και γεμάτοι δρόμοι να είναι άδειοι.

Πού θα ξεναγούσες οπωσδήποτε έναν γνωστό σου από άλλη πόλη;

Στην παραλία, στα Λαδάδικα, στη Βαλαωρίτου, στην Άνω Πόλη και θα καταλήγαμε στα Κάστρα βράδυ με κρασάκι για να δει την πόλη από ψηλά.

Δεν πρέπει να φύγει κανείς από τη Θεσσαλονίκη, αν δε δοκιμάσει…

Τρίγωνα από τον Ελενίδη και μπουγάτσα από τον Γιάννη.

Αν η Θεσσαλονίκη ήταν τραγούδι/βιβλίο/ταινία, θα είχε τίτλο…

Είναι ήδη στίχος, μετράει; «Θεσσαλονίκη είσαι μια στον κόσμο δεν ειν' άλλη».

Το αγαπημένο σου κτίριο εδώ;

Συμβολικά, μου αρέσει το κτίριο διοίκησης της ΕΥΑΘ Α.Ε. στην Καμάρα, διότι χτιζόταν από τότε που πέρασα στο πανεπιστήμιο και ολοκληρώθηκε λίγο πριν αποφοιτήσω.

Ένας άνθρωπος που με τον τρόπο του έχει αλλάξει τα δεδομένα στην πόλη;

Νομίζω πως, αν και δεν τον πρόλαβα, ο Γιάννης ο Μπουτάρης ήταν πρωτοπόρος σε πολλά.

Άνοιξη στη Θεσσαλονίκη… Τι θεωρείς must;

Η καλύτερη εποχή για μένα, η πόλη είναι στα πιο ωραία της. Βόλτα στην παραλία που καταλήγει για φαγητό σε συνοικιακό ταβερνάκι.

Τι διαφορές παρατηρείς με τη ζωή στην Καβάλα;

Μοιάζουν πολύ σαν πόλεις λόγω της παραλίας, αλλά και της ομορφιάς τους. Η μία είναι πιο ήσυχη, η άλλη έχει περισσότερες επιλογές. Και στις δύο περιπτώσεις, κάτι κερδίζεις κάτι χάνεις.

Η δική σου Θεσσαλονίκη με τρεις λέξεις…

Έρωτας, σπίτι, άνθρωποι.