Από τότε που την πρωτοακούσαμε, σχεδόν δεκαοκτώ χρόνια πριν, ξέραμε πως αυτό το κορίτσι διαθέτει στόφα indie καλλιτέχνη διεθνούς σκηνής και πως αργά ή γρήγορα θα έκανε καριέρα εκτός συνόρων. Το 2008, το αγγλόφωνο ντεμπούτο της, "Avatar", έγινε πλατινένιο, επίδοση που επανέλαβε δύο χρόνια αργότερα με το "Exit". Για τα δεδομένα της ελληνικής αγοράς, δύο πλατινένια άλμπουμ με αγγλικό στίχο ήταν φαινόμενο. Το "Over the Hill" ήρθε για να μείνει στις εκπομπές και τα προσωπικά μας playlists δεμένο με τα τραγούδια της Amy Winehouse, που είχαν κυκλοφορήσει δύο χρόνια νωρίτερα, και με εκείνα των Florence + the Machine, που ακολούθησαν το 2009. Η ίδια, με την αφοπλιστική απλότητα που τη χαρακτηρίζει, ισχυρίζεται ότι «ήμουν πολύ τυχερή εκείνη την εποχή της γενιάς μου, γιατί έβγαλε γυναίκες τραγουδοποιούς. Μέχρι τότε ήταν οι μπάντες στο προσκήνιο - κι εγώ με Oasis, Blur, Smashing Pumpkins μεγάλωσα. Ίσως μόνο η Alanis Morissette είχε κάνει το μεγάλο μπαμ μέχρι τότε ως σόλο γυναίκα καλλιτέχνης. Αλλά κάπου εκεί, στις αρχές των ‘00s, ξεκίνησαν η St. Vincent, η Amy Winehouse και άλλες, υπήρχαν πολλές γυναίκες τραγουδοποιοί. Οπότε κι εγώ μπήκα λίγο μαζί σε αυτό το κύμα. Και βέβαια αυτό συνέβη τυχαία». Αυτό που δεν συνέβη καθόλου τυχαία, όμως, ήταν η αντίληψή της για τη μουσική. «Από έξι χρονών άκουγα ασταμάτητα Beatles με τον αδελφό μου που ήταν μεγαλύτερος και είχε εμμονή με τη μουσική, και από τα δεκατρία μου έπαιζα σε μπάντες στην Πάτρα», θυμάται. Όλη τους η ζωή ήταν η μουσική. «Ήμασταν συνέχεια "Άκουσα αυτόν τον δίσκο", "πήγα σε αυτήν τη συναυλία", "έλα να παίξουμε εκεί"». Όταν έκανε το "Over the Hill", «είχαμε πάει στο Brighton για τη μίξη, κι ο παραγωγός εκεί μού έλεγε: "Έλα να σ’ το φτιάξω, να ακούγεται". Κι εγώ του απαντούσα: "Όχι, μην το πειράξεις. Θέλω να φαίνεται κατεστραμμένο, να μην ξέρει κανείς από ποια εποχή έρχεται"». Αυτό είναι χαρακτηριστικό της διαχρονικά: η τελική απόφαση πρέπει να είναι δική της. «Είναι λίγο ξεροκεφαλιά, αλλά, επειδή είναι αυτό που αγαπώ, ακόμη κι αν πρόκειται να κάνω λάθος, λέω: "Αφήστε με να το κάνω. I own it". Μπορεί μετά να το μετανιώσω και να παραδεχτώ ότι οι άλλοι είχαν δίκιο, αλλά δεν με νοιάζει. Θέλω να είναι δικό μου».

«Δεν σπούδασα ποτέ μουσική και δεν είχα μεγάλα όνειρα. Πιστεύω πως όσο έχεις λιγότερες προσδοκίες, είσαι πάντα ικανοποιημένος. Σε όλα, όμως».

Το κοινό της το έφτιαξε κι αυτό με τον τρόπο της. «Ήμουν ένα μικρό μυστικό. Ξεκίνησα από το κέντρο της Αθήνας. Έπαιξα στο Μικρό Μουσικό Θέατρο. Ήρθαν 50 άνθρωποι. Οι 50 άνθρωποι το είπαν σε άλλους 50. Και έτσι μεγάλωνε το κοινό μου. Πιο μικρή, όταν μου λέγανε πολύ μεγάλα λόγια, εγώ έλεγα, «ας κάνω ένα live και ας κερδίσω σήμερα έστω έναν άνθρωπο». Θυμάμαι, όταν έπαιζα στο Θέατρο Βράχων, ήμουν στα καμαρίνια και ρώταγα τον μάνατζερ "έχει κόσμο;" και μου έλεγε, "ε ναι, έχει" και έξω ήταν 8.000 κόσμος». Ήταν λίγο μετά τους Ολυμπιακούς, σε μια Ελλάδα που δεν είχε γίνει ακόμη τόσο τουριστική και σε μια Αθήνα που μόλις είχε ανανεωθεί. Η digital κουλτούρα δεν είχε περάσει ακόμη παντού και η μουσική ήταν τρόπος ζωής. «Υπήρχαν ακόμα παρέες ή πιάτσες και τώρα καταλαβαίνω τι είχε συμβεί κάνοντας περιοδεία με αγγλόφωνα τραγούδια, δηλαδή να παίζω από την Ιεράπετρα μέχρι τις Σέρρες με γεμάτους χώρους», παραδέχεται.

TALKIN’ NEW YORK

«Πιστεύω πως όσο έχεις λιγότερες προσδοκίες, είσαι πάντα ικανοποιημένος. Σε όλα, όμως. Εγώ μεγάλωσα και σε έναν μικρό τόπο, όπως ήταν το Καρπενήσι και ήμουν ξένη εκεί. Έπρεπε να τους κερδίσω, ήθελα να κάνω φίλους, να με αγαπάνε. Οπότε κράταγα τα καλά. Καμιά φορά, οι φίλοι ή ο άντρας μου μού λένε: "Πρέπει να φέρεσαι λίγο σαν diva". Και ίσως ναι, έτσι να είχα κερδίσει περισσότερα αν το είχα αυτό. Αλλά μετά βλέπεις και κάτι συνεντεύξεις του Bruce Springsteen, π.χ., που λέει "I'm the boss" και ζει μόλις 100 μέτρα μακριά από τον πατρικό του. Όλα στο μυαλό μας είναι».

Αυτά διά στόματος μιας γυναίκας που, από φοιτήτρια στο Μαθηματικό της Αθήνας των ’00s, έφτασε να εμφανιστεί στο Tiny Desk του NPR. Ακολούθησε μια περιοδεία που πέρασε από σαράντα πόλεις της Γαλλίας, το Βέλγιο και την Αγγλία. Εκείνα τα χρόνια γνώρισε και την Kylie Minogue, ενώ η διεθνής αυτή διαδρομή τής άνοιξε τον δρόμο για πολλά από όσα κάνει τώρα στο Los Angeles.

«Όταν είχα πάρει εκείνο το αεροπλάνο και πήγα στη Νέα Υόρκη για να κάνω το "Secret in the Dark", νομίζω το έβλεπα». Κοιτώντας πίσω, το λέει κι η ίδια. «Επιστρέφαμε από μία περιοδεία στην Ελλάδα με τους μουσικούς μου. Πολύ χαρούμενοι, όλοι πολύ ικανοποιημένοι, χαμός. Και θυμάμαι να είμαι μέσα στο βαν και λέω, "τώρα εγώ αυτό θα κάνω όλη μου τη ζωή;"» Έπειτα, έκανε μια σειρά από θριαμβευτικές, κατάμεστες εμφανίσεις στη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση. «Και θυμάμαι ότι γύρναγα το βράδυ σπίτι και έλεγα τώρα, "αυτό δεν είναι κάποιο είδος ταβάνι; Πολύ ωραίο. Αλλά μετά; Θα κυνηγάω να παίξω στο ΟΑΚΑ και αριθμούς και προσέλευση;"Δηλαδή, σκεφτόμουν, τι θα μάθω εγώ, πώς θα εξελιχθώ ως καλλιτέχνης;»

Και κάπως έτσι έφυγε για τη Νέα Υόρκη. Είχε προηγηθεί η ασύλληπτη περιπέτεια του 2012, όταν το σκάφος στο οποίο επέβαινε με φίλους έπιασε φωτιά μεσοπέλαγα και εκείνη με έναν φίλο κολύμπησαν σχεδόν οκτώ ώρες μέσα στη νύχτα για να σωθούν. «Δεν με στήριξε κάποιος. Μόνη μου πήγα. Με τα λεφτά που είχα μαζέψει, πήγα στη Νέα Υόρκη να ζήσω κάτι καινούριο. Και ευτυχώς που βήμα βήμα το έκανα αυτό και βρίσκομαι πλέον στο Los Angeles».

Εκεί, το άλμπουμ της "Secret in the Dark" ηχογραφήθηκε στο Μπρούκλιν, στο στούντιο των Dap-Kings, όπου είχε γεννηθεί το "Back to Black" της Amy Winehouse, κυκλοφόρησε διεθνώς και την οδήγησε σε περιοδείες στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Και ύστερα ήρθε το "The Lost Daughter", η πρώτη ταινία της Maggie Gyllenhaal, με τις Olivia Colman, Dakota Johnson και Jessie Buckley. Κατόπιν ανάθεσης της σκηνοθέτριας, η Monika έγραψε τα πρωτότυπα ελληνικά τραγούδια που ακούγονται στην ταινία, με τη «Στάλα» να γίνεται το βασικό και το τελικό θέμα της.

L.A. WOMAN

Στη Νέα Υόρκη γνώρισε και τον σύζυγό της, που ζούσε ήδη στο Los Angeles. «Μετακόμισα εκεί μαζί του για δύο χρόνια. Στην αρχή δεν μου άρεσε καθόλου το LA. Σύντομα, κατάλαβα γιατί είναι από τις πιο ωραίες πόλεις στον κόσμο. Βλέπεις ότι είσαι στην πηγή του industry, του κινηματογράφου, του tech κόσμου και όλα αυτά. Και, απ’ την άλλη, έχεις το πιο καθαρό οξυγόνο. Έχεις φύση. Έχεις πολύ καλό κόσμο. Είναι όλοι ξένοι και στην άκρη του πλανήτη. Γιατί δεν είναι σαν τη Νέα Υόρκη που είναι κοντά και στην Ευρώπη. Στο LA πρέπει να έχεις μια τρέλα για να έρθεις. Και το αγάπησα πολύ. Είναι ένας τόπος πολυπολιτισμικός και καθαρά καλλιτεχνικός. Μπορεί η κουλτούρα του να χάνεται καμιά φορά πίσω από το Hollywood και το "wow factor", αλλά περιτριγυρίζεσαι από ανθρώπους που μιλούν διαρκώς για Τέχνη. Κάτι που είχα χάσει λίγο τα τελευταία χρόνια. Όλα είναι πάλι καινούρια για μένα. Μια Κυριακή μπορεί να πάω με τα παιδιά σε μια εκκλησία για να ακούσουμε gospel. Όταν επιστρέφω στο στούντιο, ανοίγω τα keyboards, τα midi και τα εργαλεία μου και βγαίνουν όλα όσα έχω ρουφήξει τους τελευταίους μήνες. Γι’ αυτό πιστεύω ότι ο καινούριος δίσκος έχει πολύ Monika μέσα του. Μέσα σε αυτό το χάος βρίσκω πιο αληθινά τον εαυτό μου».

«Η μουσική είναι οξυγόνο, ευτυχία, γιατί μπορείς να κλείσεις τα μάτια και να νιώσεις ζωντανός. Είναι ταξίδι, εξερεύνηση. Και είναι και η δουλειά μου».

Το single που έχει κυκλοφορήσει, το "New York Windmills", προέρχεται από τα ακυκλοφόρητα της περιόδου που βρισκόταν στη Νέα Υόρκη. «Αυτά τα τραγούδια τα αγαπώ πάρα πολύ. Οι φίλοι μου τα ξέρουν εδώ και χρόνια, τα ακούμε στο σπίτι και τα τραγουδάμε στο αυτοκίνητο. Κάποια στιγμή σκέφτηκα: "Αυτά δεν υπάρχουν εκεί έξω". Ξεκίνησα να δουλεύω τον δίσκο τον Μάιο και θέλω να τον τελειώσω τον Οκτώβριο. Επειδή στην Αμερική χρειάζονται τουλάχιστον έξι μήνες για να προετοιμαστεί σωστά μια κυκλοφορία, μάλλον θα βγει την άνοιξη του 2027. Είναι ένας πιο "μονικίσιος" δίσκος. Έχει πολύ συναίσθημα. Υπάρχει ένα τραγούδι, το "People", για τη ζωή και τους ανθρώπους, που το έχω γράψει πριν από δέκα ή δώδεκα χρόνια και ξαφνικά έγινε ένας προσωπικός μου ύμνος. Θέλω να βάλω gospel χορωδία. Έχει βαθιά, συναισθηματικά τραγούδια και κάποια πιο ραδιοφωνικά. Ο πρώτος που τα ακούει είναι ο άντρας μου. Αν τον δω να δακρύζει, είναι καλό σημάδι».

Παράλληλα κυκλοφορεί μουσική που έχει γράψει για το θέατρο και τον κινηματογράφο. «Τα τελευταία δεκαεπτά χρόνια έχω κάνει δεκαεννέα έργα. Τώρα μου αρέσει πάρα πολύ το στούντιο. Δεν θέλω να ταξιδεύω τόσο ή να κάνω συνέχεια συναυλίες. Φροντίζω πράγματα που έχω ήδη κάνει και θέλω να τα κυκλοφορήσω, γιατί είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Την ίδια στιγμή, γράφω μουσική για δύο νέες ταινίες». Αναρωτιέμαι αν μπλοκάρουν δημιουργικά οι μουσικοί όπως οι συγγραφείς, και αφού απαντά αρνητικά, μου αναφέρει τι της είχε πει κάποτε ο Βαγγέλης Παπαθανασίου: «Μου είχε πει "Πήγαινε στο στούντιο και κάτι θα έρθει". Μπορεί να ψάχνω κάτι για μια σκηνή και, πειραματιζόμενη, να γράψω ένα υπέροχο κομμάτι για κάποια άλλη. Κάθε φορά κάτι μαθαίνω».

Και πώς είναι πλάι σε αυτήν τη δημιουργική ένταση να μεγαλώνεις δύο παιδιά; Η Μόνικα ήθελε και επέλεξε να ζήσει τη μητρότητα με όλη της την καρδιά και όλο της τον χρόνο. «Τα παιδιά μου είναι η παρεούλα μου. Έχουμε μια ωραία οικογένεια και μια καλή ισορροπία. Μπαίνουμε σε μια ρουτίνα, αλλά προσπαθούμε πάντα να γελάμε και να περνάμε καλά. Με αφορμή την κόρη μου θα πάω να δω Dua Lipa και Taylor Swift, πράγματα που ίσως δεν θα έβλεπα διαφορετικά. Βρίσκω χρόνο να κλειστώ στο δωμάτιό μου και να δουλέψω. Τα παιδιά από τώρα τραγουδούν όλη μέρα. Αν είμαι στο στούντιο, ανοίγει η πόρτα και μπαίνουν μέσα. Ακούω τη Μελίνα να πηγαίνει στο δωμάτιό της με την κιθάρα και να γράφει».

Κάνει άραγε τρελά όνειρα; «Όχι, δεν σκέφτομαι μεγάλα πράγματα. Κάποιοι δημοσιογράφοι μού είπαν: "Πας στο Los Angeles για να πάρεις Oscar". Εγώ δεν σπούδασα ποτέ μουσική και δεν είχα μεγάλα όνειρα. Αυτό που μπορώ είναι να συνδυάζω, την κατάλληλη στιγμή, ένα ωραίο συναίσθημα, μια μελωδία και καλούς, ταλαντούχους συνεργάτες, ώστε να δημιουργείται κάτι ξεχωριστό. Νομίζω ότι αυτή είναι η ικανότητά μου: to bring everything together».

Τι είναι, τελικά, η μουσική για εκείνη; «Οξυγόνο. Ευτυχία, γιατί μπορείς να κλείσεις τα μάτια και να νιώσεις ζωντανός. Είναι ταξίδι, εξερεύνηση. Και είναι και η δουλειά μου».

Κεντρική φωτογραφία: Βαµβακερό τοπ Jacquemus και τζιν παντελόνι Acne Studios, όλα attica

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΗ ΣΤΟΑ ΑΡΣΑΚΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΗΣ.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ | STYLING ΕΛΕΝΑ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ | MAKE UP & HAIR ΒΙΒΙΑΝ ΚΑΤΣΑΡΗ (D-TALES)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ GLOW ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026