Η σημερινή ημέρα μάς υπενθυμίζει τη δύναμη του πολιτισμού να φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. Σε μια εποχή συνεχών αλλαγών, ο πολιτισμός λειτουργεί ως κοινός τόπος έκφρασης, επικοινωνίας και σύνδεσης ανάμεσα σε διαφορετικές κοινωνίες και γενιές. Είναι όσα κουβαλάμε από το παρελθόν, αλλά και όσα δημιουργούμε καθημερινά για το μέλλον.

Ο πολιτισμός δεν περιορίζεται μόνο στον χώρο της τέχνης. Βρίσκεται στη γλώσσα που μιλάμε, σε όσα μας συγκινούν, στις γεύσεις, στις παραδόσεις και στις ιστορίες που συνεχίζουν να περνούν από γενιά σε γενιά. Είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και συνυπάρχουμε μέσα σε αυτόν.

Με αφορμή τη σημερινή ημέρα, το GLOW.GR συναντά πέντε δραστήριες προσωπικότητες από διαφορετικούς χώρους του πολιτισμού, όλες από τη Θεσσαλονίκη, οι οποίες έχουν ξεχωρίσει για την πορεία και τη συμβολή τους, εντός κι εκτός πόλης. Μέσα από ένα κοινό ερωτηματολόγιο, καταθέτουν τη δική τους οπτική για το τι σημαίνει πολιτισμός σήμερα και πώς μπορεί να εξελίσσεται χωρίς να χάνει την ουσία του.

AND.ID (a.k.a. Ανδρέας Παπαδημήτριου) - Μουσικός Παραγωγός & Live Performer

Ο AND.ID (Ανδρέας Δημητριάδης) είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος Έλληνας μουσικός
παραγωγός και live performer της techno και house σκηνής, γνωστός για τον ξεχωριστό τρόπο με τον οποίο ενσωματώνει live jazz στοιχεία και πνευστά στις ηλεκτρονικές του παραγωγές. Το project του, Algol Paradox, αποτελεί ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά και πολυσυζητημένα concepts του. Το δεύτερο άλμπουμ του συγκεκριμένου εγχειρήματος κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2026, παντρεύοντας αναλογικά synthesizers με μυσταγωγικά, κινηματογραφικά ηχοτοπία.

Πολιτισμός είναι η ευγενής ανταλλαγή ιδεών. Η διατήρηση, η διαμόρφωση και η εξέλιξη τους.

Η πολιτιστική ταυτότητα της Θεσσαλονίκης αλλάζει και εξελίσσεται μέσα από θεσμούς που αντέχουν στον χρόνο. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Ντοκιμαντέρ, το Reworks Festival, αλλά και αρκετές αξιόλογες ιδιωτικές πρωτοβουλίες που καινοτομούν στους τομείς της μουσικής, του design και των τεχνών γενικότερα, είναι αυτά που κρατούν την πόλη ζωντανή και ξεχωριστή.

Πιστεύω ότι αν κάνεις αυτό που έχεις οραματιστεί και εμπιστευτείς τη διαδικασία, μπορείς πάντα να βρεις τρόπους να δημιουργείς. Δυσκολίες υπάρχουν σε όλους τους τομείς, αλλά ιδιαίτερα στον χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο, καθώς οι χώροι που μπορούν να φιλοξενήσουν τέτοιου είδους εκδηλώσεις είναι εξαιρετικά περιορισμένοι.

Ο ρόλος του καλλιτέχνη είναι πολύπλευρος. Μέσα από το έργο του μπορεί να προκαλεί, να
καταθέτει βιώματα και να μεταβάλλει τα συναισθήματα του κοινού. Κάθε έργο αποτελεί την αποτύπωση ενός κομματιού της ζωής του δημιουργού, μια καταγραφή του παρόντος που
επιδέχεται πολλές διαφορετικές ερμηνείες. Εκεί ακριβώς ξεκινάει ο διάλογος. Ο πολιτισμός δίνει το έναυσμα για αναζήτηση και επικοινωνία, και κάπως έτσι επιτυγχάνεται η πρόοδος τόσο σε συλλογικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο.

Η επαφή μου με τη μουσική, μου έχει διδάξει ότι δεν υπάρχουν όρια στη δημιουργία. Η καθημερινή τριβή και διάδραση με κάτι που αγαπώ τόσο βαθιά είναι η πραγματική μου κινητήριος δύναμη.

Κάθε φορά που καλούμαι να παρουσιάσω τη δουλειά μου ζωντανά, είτε σε μια εμφάνιση είτε
μέσα από ένα DJ set, είναι που με κάνουν να νιώθω πως αυτό που κάνω έχει επιρροή στους ανθρώπους. Εκείνες τις στιγμές, το κοινό ξεχνά για λίγο τα προβλήματά του, αφουγκράζονται ο ένας τον άλλον, επικοινωνεί και συντονίζεται στην ίδια συχνότητα. Είναι μια διαδικασία που μπορεί να λειτουργήσει θεραπευτικά, έστω και στιγμιαία. Άλλωστε, πόσες φορές δεν έχουμε φύγει από μια παράσταση ή μια συναυλία νιώθοντας ότι κάτι έχει αλλάξει μέσα μας; Επίσης, είναι εξαιρετικά συγκινητικό όταν κάποιος ανακαλύπτει έναν δίσκο μου και μοιράζεται μαζί μου το πώς τον επηρέασε σε προσωπικό επίπεδο.

Αυτό που ακόμα με εκπλήσσει στον εαυτό μου όταν δημιουργώ, είναι το πώς καταφέρνω να αποσυνδέομαι εντελώς από την πραγματικότητα και να μεταβαίνω σε διαφορετικά επίπεδα συνείδησης κατά τη διάρκεια της δημιουργικής διαδικασίας.

Αριάδνη Βιτάσταλη - Ζωγράφος

Η Αριάδνη Βιτάσταλη είναι ζωγράφος και το έργο της βασίζεται στην αφαίρεση και την εξπρεσιονιστική γραφή, αναπτύσσοντας μια ξεχωριστή εικαστική γλώσσα που διαμορφώνεται από τη χειρονομία, τον συμβολισμό και τη χρωματική ένταση. Αντλώντας από την κληρονομιά της ελληνικής αρχαιότητας, ενεργοποιεί εκ νέου αρχετυπικές φόρμες και μυθολογικές αναφορές μέσα σε ένα σύγχρονο ψυχολογικό πλαίσιο. Έχει υπογράψει εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένης της Νέας Υόρκης, του Παρισιού, της Γερμανίας και της Κορέας, με πιο πρόσφατη την παρουσίαση της σειράς Greek Erotica, I want your Sex, A five days Project στην γκαλερί Ντονόπουλος στη Θεσσαλονίκη.

Πιστεύω πως ο πολιτισμός αντικατοπτρίζει την κοινωνία στο εδώ και στο τώρα. Το σύνολο των επιτευγμάτων του ανθρώπου στην τέχνη, στην επιστήμη και στην τεχνολογία, η εξέλιξη της γλώσσας, της κουλτούρας και των διαφόρων τάσεων, προσδιορίζουν τους τρόπους επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, την αποδοχή ή μη της διαφορετικότητας, τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση και το περιβάλλον και κυρίως την ψυχολογική στάση του ατόμου, τη σχέση του, δηλαδή, με τον εαυτό του. Ο πολιτισμός έχει μια αμφίδρομη σχέση με την ιστορία - για μένα, τα μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα προσδιορίζουν το ύφος του πολιτισμού αλλά και το αντίθετο, οι τάσεις και το πολιτισμικό επίπεδο επιδρούν και προσδίδουν περιεχόμενο στις μεγάλες αλλαγές. 

Κάτι όμορφο έχει αρχίσει να συμβαίνει και να εκδηλώνεται στη Θεσσαλονίκη τα τελευταία χρόνια και για μένα είναι κυρίως ορατό στη μετά-Covid εποχή. Αυτό που παρατηρώ είναι μία εξωστρέφεια την οποία παλιότερα δεν είχε η πόλη, για την οποία ευθύνονται διάφοροι παράγοντες - οι κύριοι είναι ο τουρισμός που κατόρθωσε και έβαλε τη Θεσσαλονίκη στον χάρτη, το μετρό και η ανάδειξη των αρχαιοτήτων ενδεχομένως, αλλά πάνω απ' όλα η νέα γενιά δημιουργών και επαγγελματιών, οι οποίοι με φρεσκάδα και εφευρετικότητα επαναπροσδιορίζουν την αισθητική της πόλης μέσα από μία Local Brad κατεύθυνση σε διάφορους τομείς όπως γαστρονομία, μόδα, τέχνες, μουσική και design. Νέοι χώροι ανοίγουν διαρκώς από νέα παιδιά και εμπλουτίζουν την καθημερινότητά μας με έναν χαρούμενο δυναμισμό.

Πιστεύω πως ο κόσμος διψάει για τέχνη και το καταλαβαίνω από τη χαρά που εισπράττω κάθε φορά που δείχνω δουλειά σε κάποια έκθεση - όμως οι χώροι είναι λίγοι και οι συλλέκτες επίσης. Πιστεύω πως χρειαζόμαστε περισσότερη κινητικότητα και δραστηριοποίηση από δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς -εδώ θα ξεχωρίσω το Momus το οποίο έχει επιδείξει μεγάλη και ποιοτικής κινητικότητα τα τελευταία χρόνια-, οι οποίοι κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να εστιάσουν στην ανάδειξη των ντόπιων καλλιτεχνών, και να προσκαλέσουν τον κόσμο να γνωρίσει τη δουλειά τους και γενικότερα να τον εκπαιδεύσουν.

Ο ρόλος του καλλιτέχνη είναι να πατάει pause. Είναι να αντιστέκεται, να μην παρασύρεται από το συνεχές του κόσμου, ενώ συγχρόνως το παρατηρεί αλλά με αυτόν τον τρόπο το φιλτράρει, το καταγράφει ώστε να μετουσιώσει όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή σε έργο ικανό να προσφέρει στους ανθρώπους διέξοδο, καθώς το έργο τέχνης δρα ως ψυχαναλυτικός μοχλός στο συλλογικό ασυνείδητο. Με αυτόν τον τρόπο η τέχνη δρα θεραπευτικά και εξισορροπητικά για την κοινωνία.

Τόσο σε προσωπικό αλλά και συλλογικό επίπεδο, ή τέχνη είναι μια διαδικασία αναστοχασμού και αφαίρεσης ώστε να αναδειχθεί, γυμνή, η ουσία μιας ιδέας. Τόσο ως θεατής όσο και ως δημιουργός, για να δεχθείς αυτήν την ιδέα στο σύστημά σου οδηγείσαι αναγκαστικά σε μια ανώτερη πνευματική κατάσταση όπου όλα τα περιττά και τοξικά παραμερίζουν. Μέσα από την τέχνη μαθαίνεις συνέχεια, ξεπερνάς τα ψυχολογικά σου όρια, αναγεννάσαι διαρκώς, μεγαλώνεις παραμένοντας παιδί.

Υπήρξαν αρκετές όμορφες στιγμές που ένιωσα πως αυτό που κάνω έχει αντίκτυπο σε άλλους, και ήταν όλες για μένα πολύ συγκινητικές - μια μικρή παρατήρηση, και ιδίως από εκεί που δεν το περιμένεις, ένα μικρό παιδί ή κάποιος θεατής χωρίς πολλές επαφές με την τέχνη μπορεί να πει μια κουβέντα, ένα σχόλιο που θα με εκπλήξει ή θα με γεμίσει χαρά. Κάποτε, μία γνωστή μου από την Γεωργία, είδε ένα έργο μου που υπήρχε κρεμασμένο στο γραφείο όπου εργαζόταν και μου είπε πολύ συγκινημένη πως το έργο της θύμιζε την πατρίδα της. Αυτό με άγγιξε και με γέμισε δέος: πράγματι, παρόλο που το έργο ήταν έντονα αφαιρετικό, δημιουργήθηκε ως μελέτη τοπίου αφότου είδα την ταινία του Alexander Sokurov, Μητέρα και Γιος, στην οποία το τοπίο σχεδόν πρωταγωνιστεί. Ένιωσα βαθιά κολακευμένη από το σχόλιό της.

Με εκπλήσσει το ότι ακόμα και τις στιγμές που νομίζω ότι δεν μπορώ, που πιστεύω ότι δεν έχω τίποτα άλλο να δώσω, πως αυτό που έφτιαχνα έχει ολοκληρωθεί, αναγεννάται μέσα μου η ιδέα, η δύναμη, (ο δαίμων, κατά τους αρχαίους), και γίνεται η ανατροπή που οδηγεί σε ένα αναπάντεχο μικρό θαύμα.

Γιάννης Αργυριάδης - Εικαστικός & Επιμελητής

Εδώ και σχεδόν δεκαπέντε χρόνια, ο εικαστικός Γιάννης Αργυριάδης επιμελείται τις Βιτρίνες Τέχνης ΟΤΕ στην Καρόλου Ντηλ, παρουσιάζοντας στο κοινό της Θεσσαλονίκης έργα νέων και καταξιωμένων δημιουργών. Ο ίδιος έχει ξεχωρίσει για τη σειρά «Καρέκλες Εξουσίας», η οποία απέσπασε το πρώτο βραβείο στον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό του Ευρωπαϊκού Δικτύου Δημιουργικών Hub Χειροτεχνίας.

Βλέπω τον πολιτισμό ως έναν χώρο συνάντησης διαφορετικών ανθρώπων, ιδεών και αφηγήσεων. Εκεί όπου μπορεί να υπάρξει ουσιαστικός διάλογος, αμφισβήτηση αλλά και σύνδεση. Και ίσως αυτό είναι σήμερα πιο αναγκαίο από ποτέ: να δημιουργούμε πολιτισμό όχι μόνο για να διατηρούμε τη μνήμη, αλλά και για να παράγουμε νέα νοήματα για το παρόν και το μέλλον. Ο πολιτισμός δεν αφορά μόνο στην αισθητική, αλλά στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας μέσα στον κόσμο. Οι άνθρωποι της τέχνης έχουν την ευθύνη να ανοίγουν διαλόγους, να φέρνουν κοντά διαφορετικές φωνές και να δημιουργούν εμπειρίες που αφήνουν χώρο για σκέψη και συνείδηση. Γιατί, τελικά, σε εποχές ταχύτητας, η τέχνη είναι μία από τις τελευταίες μορφές ουσιαστικής παρουσίας.

Η Θεσσαλονίκη δεν άλλαξε την ταυτότητά της - άλλαξε τον τρόπο που τη διεκδικεί. Τα τελευταία χρόνια βλέπω μια πόλη που, μέσα από νέους δημιουργούς και σύγχρονες καλλιτεχνικές φωνές, προσπαθεί να μετατρέψει τη μνήμη της σε παρόν και όχι απλώς σε νοσταλγία. Υπάρχει περισσότερη ανάγκη για έκφραση, για διάλογο, για πολιτισμό που συνομιλεί με τον κόσμο χωρίς να χάνει τη δική του ιδιοσυγκρασία. Αυτό είναι που την κρατά ξεχωριστή: η Θεσσαλονίκη εξακολουθεί να έχει ψυχή. Μια πόλη αντιφατική, ποιητική και βαθιά ανθρώπινη, όπου η τέχνη δεν λειτουργεί αποκομμένα από την καθημερινότητα αλλά γεννιέται μέσα από αυτήν.

Η μεγαλύτερη πρόκληση στη Θεσσαλονίκη είναι ότι συχνά πρέπει εμείς οι ίδιοι να δημιουργούμε τις ευκαιρίες που θέλουμε να δούμε να υπάρχουν. Να ανοίγουμε διαδρομές προς το εξωτερικό, να χτίζουμε συνεργασίες και να επιμένουμε ώστε η πόλη να αποκτήσει πιο ενεργό θέση στον διεθνή πολιτιστικό χάρτη. Πιστεύω όμως πως η πόλη έχει όλες τις προϋποθέσεις να γίνει σημείο συνάντησης για δημιουργούς, επιμελητές και καλλιτέχνες από διαφορετικές χώρες. Έχει ιστορία, ταυτότητα, ενέργεια και ανθρώπους με ουσιαστική ανάγκη για πολιτισμό. Το ζητούμενο είναι να υπάρξει μεγαλύτερη σύνδεση, εξωστρέφεια και εμπιστοσύνη στη σύγχρονη δημιουργία, ώστε η πόλη να μη λειτουργεί μόνο ως τόπος παραγωγής τέχνης, αλλά και ως βάση διεθνών συναντήσεων και πολιτιστικών ανταλλαγών.

Σε μια εποχή υπερπληροφόρησης, όπου όλα κινούνται γρήγορα και συχνά επιφανειακά, ο ρόλος του καλλιτέχνη και γενικότερα των ανθρώπων του πολιτισμού είναι να επαναφέρουν το βάθος. Να δημιουργούν χώρους σκέψης, συναισθήματος και ουσιαστικής ανθρώπινης σύνδεσης μέσα σε έναν κόσμο που πολλές φορές εκπαιδεύεται να καταναλώνει εικόνες και όχι να τις βιώνει. Η τέχνη δεν έρχεται να δώσει εύκολες απαντήσεις - έρχεται να διατηρήσει ζωντανά τα ερωτήματα. Να θυμίσει στον άνθρωπο την ανάγκη της μνήμης, της ευαισθησίας, της αμφισβήτησης και της φαντασίας. Και ίσως σήμερα αυτό να είναι πιο πολιτικό και πιο αναγκαίο από ποτέ.

Η επαφή μου με την τέχνη μού έμαθε ότι η πραγματικότητα δεν είναι ποτέ πλήρης αν δεν περάσει από το φίλτρο της ερμηνείας. Ότι ο κόσμος δε μας δίνεται έτοιμος - τον συν-δημιουργούμε μέσα από το βλέμμα, τη μνήμη και την ευαισθησία μας. Σε αυτή τη διαδρομή κατάλαβα πως η τέχνη δεν είναι διακόσμηση της ζωής, αλλά ένας τρόπος να την αντέχεις και να την κατανοείς σε μεγαλύτερο βάθος. Όσο περισσότερο εμπλέκομαι με τη δημιουργία και την επιμέλεια, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνομαι ότι η τέχνη είναι μια διαρκής άσκηση ελευθερίας, αλλά και ευθύνης. Ευθύνης απέναντι στο βλέμμα του άλλου, στην ιστορία, και στο ίδιο το ερώτημα του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Ίσως γι’ αυτό βρίσκω πάντα επίκαιρη τη φράση του Pablo Picasso: «Η τέχνη είναι ένα ψέμα που μας βοηθά να καταλάβουμε την αλήθεια.» Γιατί τελικά, μέσα από αυτό το «ψέμα», η τέχνη δεν αποκρύπτει τον κόσμο - τον αποκαλύπτει πιο ειλικρινά απ’ όσο μπορεί η ίδια η πραγματικότητα.

Η πιο δυνατή στιγμή στη διαδρομή μου δε συνέβη μπροστά σε κοινό, αλλά μέσα στο σπίτι μου. Ήταν ένα βράδυ, μετά από μια δύσκολη περίοδο γεμάτη δουλειά, αμφιβολίες και ατελείωτες ώρες δημιουργίας. Είχα μόλις ολοκληρώσει ένα έργο, την «Καρέκλα Εξουσίας» που πήρα και το πρώτο βραβείο στην Ευρώπη. Το έργο αυτό κουβαλούσε μέσα του πολλά προσωπικά συναισθήματα και την άφησα σιωπηλά στον χώρο. Η γυναίκα μου στάθηκε απέναντί του για αρκετή ώρα χωρίς να μιλά. Με κοίταξε συγκινημένη και μου είπε: «Τώρα καταλαβαίνω γιατί δεν τα παράτησες ποτέ». Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως κάποιος είδε πραγματικά όχι μόνο το έργο, αλλά και όλη τη διαδρομή πίσω από αυτό. Λίγο αργότερα, οι δύο κόρες μου ήρθαν κοντά μου και με αγκάλιασαν. Η μία μου είπε πως είναι περήφανη που ο πατέρας της δημιουργεί πράγματα που κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται, ενώ η μικρότερη μου ψιθύρισε πως θέλει μια μέρα να βλέπει τον κόσμο «με τα ίδια μάτια». Εκεί λύγισα. Γιατί τότε κατάλαβα πως η τέχνη δεν αφήνει αντίκτυπο μόνο στους ανθρώπους που τη βλέπουν, αλλά και στους ανθρώπους που ζουν δίπλα σου καθημερινά, που μοιράζονται τις αγωνίες, τις θυσίες και τα όνειρά σου.

Κυριάκος Γιαλένιος - Συγγραφέας & Μεταφραστής

O Κυριάκος Γιαλένιος εργάστηκε επί είκοσι χρόνια στον χώρο του βιβλίου και των εκδόσεων, ενώ τα τελευταία πέντε δραστηριοποιείται στη λογοτεχνική μετάφραση. Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Η Νόσος των Εραστών» -που ήταν υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα και το Βραβείο Νέου Συγγραφέα του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη-, «Μόνο τα νεκρά ψάρια ακολουθούν το ρεύμα» και της ποιητικής συλλογής «Σούπερ Δυνάμεις».

Ο πολιτισμός είναι μια στάση ζωής που εκπέμπει ευγένεια, αποδέχεται τη διαφορετικότητα, ενσωματώνει κάθε μορφή τέχνης στην καθημερινότητα, σέβεται καθετί και καθέναν ή καθεμία που καθορίζει τη ζωή μας και αγκαλιάζει την υποκειμενική ομορφιά.

Δυστυχώς, θεωρώ ότι η Θεσσαλονίκη έκανε βήματα οπισθοδρόμησης τα τελευταία χρόνια. Το φαρμακείο του Πεντζίκη, τα γραφεία της Διαγωνίου, το υπόγειο του Μπαρμπουνάκη, το πατάρι του Ιανού, οι αμέτρητες γκαλερί στο κέντρο της πόλης, δεκάδες ιστορικά καφέ και βιβλιοπωλεία που έδιναν ραντεβού άνθρωποι του πνεύματος, τα προβάδικα και τα στούντιο που διοχέτευαν μουσική πρωτοπορία όλη τη χώρα - μέσα σε μια εικοσαετία έχουν σβήσει σχεδόν όλα, και όσα έχουν απομείνει έχουν χάσει την ταυτότητά τους. Στη Θεσσαλονίκη λείπουν οι καλλιτεχνικές παρέες που την καθόρισαν τις προηγούμενες δεκαετίες. Αν έλεγα ότι κάτι τη διατηρεί ξεχωριστή, αυτό είναι το αόρατο νήμα που συνεχίζει ακόμα και σήμερα να ενώνει τις γραμμές αίματος μεταξύ παρελθόντος και παρόντος και το οποίο είναι πανταχού παρών, τουλάχιστον για τα ευήκοα ώτα και τo εξασκημένο βλέμμα.

H μεγαλύτερη πρόκληση/δυσκολία στο να επιμένεις επαγγελματικά σε αυτήν την πόλη, είναι ανέχεια όσον αφορά την έλλειψη επιλογών, τόσο στον επαγγελματικό χώρο, όσο και τον πολιτιστικό τομέα.

Η λογοτεχνία, η μουσική, ο κινηματογράφος, η ζωγραφική, και κάθε είδος πολιτιστικής δημιουργίας μπορεί να λειτουργήσει ως ένα καταφύγιο σε μια εποχή όπως αυτή που ζούμε. Ο καλλιτέχνης πρέπει, και οφείλει, να επισημαίνει μέσα από τη στάση ζωής και το έργο του ότι υπάρχει μια εναλλακτική, σχεδόν λαθραία πραγματικότητα, η οποία είναι προσβάσιμη σε όλους και μέσα στην οποία μπορεί να βρει καταφύγιο οποιοσδήποτε επιθυμεί να αποστασιοποιηθεί από τον καταιγισμό εικόνων και θορύβου που μας κατακλύζουν καθημερινά και νυχθημερόν.

Η συγγραφή έχει διττή υπόσταση: αφενός στις μυλόπετρές της αλέθει ο συγγραφέας την ψυχή του, αφετέρου, ο αναγνώστης βρίσκει κομμάτια της δικής του.

Η στιγμή στη δουλειά μου που ένιωσα ότι αυτό που κάνω έχει πραγματικό αντίκτυπο σε άλλους ανθρώπους, ήταν όταν έλαβα μια δεκασέλιδη χειρόγραφη επιστολή από έναν ηλικιωμένο αναγνώστη που ζούσε μόνιμα στη Μάνη, και στην οποία μου έγραφε τις εντυπώσεις του για το πρώτο μου μυθιστόρημα, τη «Νόσο των Εραστών».

Εκπλήσσομαι ακόμα που συνεχίζω να γράφω.

Τατιάνα Μελίδου - Ηθοποιός

Η Τατιάνα Μελίδου είναι ηθοποιός και πρόσφατα την απολαύσαμε στην παράσταση «Ο Βυσσινόκηπος» στο Βασιλικό Θέατρο. Αυτήν την περίοδο συμμετέχει αυτή την περίοδο στις πρόβες για τη νέα καλοκαιρινή παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου, τη «Λυσιστράτη». Η παράσταση αναμένεται να παρουσιαστεί τον Ιούλιο στη Ρώμη και τον Αύγουστο στην Επίδαυρο, στο πλαίσιο της θερινής περιοδείας της παραγωγής.

Για μένα ο πολιτισμός δεν είναι μόνο η τέχνη ή η παράδοση. Είναι ο τρόπος που ζούμε, που επικοινωνούμε, που σεβόμαστε ο ένας τον άλλον και που εκφραζόμαστε καθημερινά. Είναι οι μνήμες, οι επιρροές, οι αντιθέσεις και όλα όσα κουβαλά μια κοινωνία μέσα στον χρόνο. Ο πολιτισμός φαίνεται ακόμα και στις μικρές καθημερινές συνήθειες των ανθρώπων.

Νομίζω ότι η πολιτιστική ταυτότητα της Θεσσαλονίκης έχει αλλάξει αρκετά τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω της ταχύτητας της εποχής και της ανάγκης της πόλης να εξελιχθεί. Υπάρχει μεγαλύτερη εξωστρέφεια, νέοι άνθρωποι που δοκιμάζουν πράγματα και μια πιο σύγχρονη προσέγγιση στην τέχνη και τον πολιτισμό. Παρ’ όλα αυτά, αυτό που την κρατά ξεχωριστή είναι η αίσθηση της ανθρώπινης επαφής, η ιστορία της και αυτή η ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που συνδυάζει το παλιό με το νέο χωρίς να χάνει τον χαρακτήρα της.

Η μεγαλύτερη πρόκληση στο να δουλεύεις σε αυτήν την πόλη είναι να επιμένεις χωρίς να απογοητεύεσαι. Η Θεσσαλονίκη έχει πολύ ταλέντο και ανθρώπους με όρεξη, αλλά πολλές φορές οι ευκαιρίες και οι υποδομές είναι περιορισμένες. Χρειάζεται υπομονή, συνέπεια και πίστη σε αυτό που κάνεις για να συνεχίσεις να δημιουργείς και να εξελίσσεσαι εδώ.

Πιστεύω ότι ο ρόλος του καλλιτέχνη σήμερα είναι πιο σημαντικός από ποτέ. Μέσα σε όλο αυτόν τον καταιγισμό πληροφορίας, η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει σαν μια παύση που σε κάνει να νιώσεις, να σκεφτείς και να συνδεθείς ουσιαστικά με κάτι. Οι άνθρωποι του πολιτισμού έχουν ευθύνη να κρατούν ζωντανό τον διάλογο, την ευαισθησία και την ανθρώπινη πλευρά της κοινωνίας.

Η επαφή μου με την τέχνη μού έχει διδάξει κυρίως να παρατηρώ πιο ουσιαστικά τους ανθρώπους και τον εαυτό μου. Με έχει μάθει να εκφράζομαι, να αποδέχομαι την αλλαγή και να καταλαβαίνω ότι η δημιουργία δεν είναι ποτέ μια «ευθεία» διαδικασία. Θέλει αλήθεια, επιμονή και πολλές φορές έκθεση.

Υπήρξαν στιγμές που άνθρωποι μου είπαν ότι ταυτίστηκαν με κάτι που δημιούργησα ή ότι ένιωσαν κάτι προσωπικό μέσα από τη δουλειά μου. Εκεί καταλαβαίνεις ότι αυτό που κάνεις ξεπερνά εσένα και αποκτά πραγματικό νόημα για κάποιον άλλο. Αυτές είναι και οι πιο σημαντικές στιγμές.
Αυτό που ακόμα με εκπλήσσει είναι το πόσα πράγματα μπορεί να ανακαλύψεις για τον εαυτό σου μέσα από τη διαδικασία της δημιουργίας. Ακόμα και τώρα, υπάρχουν στιγμές που ξεκινάω κάτι χωρίς να ξέρω πού θα με οδηγήσει και τελικά βγαίνουν σκέψεις ή συναισθήματα που δεν είχα συνειδητοποιήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή.