Με φυσική ηρεμία και μια διακριτική δύναμη που δεν χρειάζεται να επιβληθεί, ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία ανθρώπων που κουβαλούν την εμπειρία χωρίς θόρυβο. Η πορεία της στο θέατρο και την τηλεόραση δεν είναι μια διαδρομή χρόνων, αλλά μια διαρκής επιστροφή στην ουσία. Μιλά με ειλικρίνεια, παρατηρεί με προσοχή και επιλέγει να στέκεται απέναντι σε κάθε ρόλο με σεβασμό και ευαισθησία, αφήνοντας χώρο για το συναίσθημα να αναπνεύσει.

Η Γιολάντα Μπαλαούρα συνεχίζει να εξελίσσεται, παραμένοντας ανοιχτή σε όσα τη μετακινούν, πάνω στη σκηνή αλλά και στη ζωή. Με αφορμή τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην παράσταση «Ο Βυσσινόκηπος» που παρουσιάζεται στο Βασιλικό Θέατρο, μοιράζεται σκέψεις για τη διαδρομή της, την επιλογή να μένει παρούσα και τη σημασία του να επιστρέφουμε, ξανά και ξανά, σε αυτό που μας ορίζει.

Πού σας πετυχαίνουμε αυτήν την περίοδο;

Βρίσκομαι στην όμορφη Θεσσαλονίκη, στην νέα παραγωγή του ΚΘΒΕ , τον Βυσσινόκηπο του Άντον Τσέχωφ , σε σκηνοθεσία της Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, μια παράσταση που βρίσκει εξαιρετικά θετική ανταπόκριση από το κοινό, και αυτό μας δίνει μεγάλη χαρά.

Με τρεις λέξεις, πώς θα περιγράφατε την ερμηνευτική/ υποκριτική φιλοσοφία σας;

Επικοινωνία, Ειλικρίνεια, Γενναιοδωρία.

Κι αν έπρεπε να δώσετε έναν ορισμό στην υποκριτική, ποιος θα ήταν αυτός;

Η προσπάθεια του να επιβάλεις την προσωπικότητα σου πάνω σε ένα ρόλο, όπως έλεγε ο Μινωτής, πράγμα το οποίο προϋποθέτει διαδικασίες διαλεκτικής και αφομοίωσης.

Τι παίζει στο repeat στα ηχεία σας όταν εργάζεστε;

Δεν μπορώ να ακούω μουσική όταν εργάζομαι. Κάνω μια δουλειά που απαιτεί απόλυτη συγκέντρωση. Αλλά όταν χαλαρώνω, ακούω τα πάντα. Τελευταία έχω «κολλήσει» με τους Tigger Lillies και τη Μαρινέλλα. Παρόλο που ήταν αναμενόμενο το φευγιό της, με πείραξε... Ήταν σπουδαία.

Ποιος άνθρωπος είχε τη μεγαλύτερη επιρροή πάνω σας;

Δύσκολο να απαντήσω σε αυτό. Δεν ήταν μόνο ένας. Είχα την τύχη να συναντήσω πολύ αξιόλογους ανθρώπους και να χτίσω κάποιες σχέσεις όπου ο καθένας, ανεπαισθήτως έβαλε ένα λιθαράκι. Η μητέρα μου, οι δάσκαλοι μου στο σχολείο και στη Σχολή. Άνθρωποι που συνάντησα στο χώρο του θεάτρου και με τους οποίους έχω ανταλλάξει υπέροχα συναισθήματα αγάπης, φιλίας και αποδοχής.

Ποια «αποτυχία» σας αποδείχθηκε τελικά δώρο;

Το δώρο σε μένα ήρθε μετά την επιτυχία της σειράς «Πολυκατοικία». Λόγω της συγκυρίας της οικονομικής κρίσης σταμάτησαν οι σειρές στην τηλεόραση και κάπως έτσι πήρα την απόφαση να κυνηγήσω τις ακροάσεις του ΚΘΒΕ. Και έτσι βρέθηκα στο ΚΘΒΕ, όπου μου δόθηκε η δυνατότητα να παίξω σε έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου.

Ποιο κομμάτι της διαδικασίας της δουλειάς σας είναι το αγαπημένο σας;

Για μένα είναι η πρόβα. Είναι η περίοδος που «χάνομαι». Που διαβάζω τα πάντα σχετικά με τον συγγραφέα, την εποχή, το έργο. Είναι αυτή η ωραία διαδικασία της έρευνας. Είναι η περίοδος που ακόμη και το λάθος μπορεί να σε οδηγήσει σε δρόμους που ποτέ δεν έχεις σκεφτεί. Τα λάθη πολλές φορές δίνουν την αμεσότητα που χρειάζεται ένας ηθοποιός. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν απολαμβάνω την παράσταση και το πώς αυτή επικοινωνεί με το κοινό.

Κι όταν η έμπνευση δεν έρχεται, τι κάνετε;

Θα βγω και θα μιλήσω με φίλους μου, θα πάω σινεμά, θα κάνω κάτι άλλο και κάπου εκεί με έναν εντελώς μεταφυσικό τρόπο ανοίγουν τα παράθυρα και βλέπεις αυτό που είναι προφανές. Χρειάζεται πολλές φορές να πάρεις απόσταση, να επανεφεύρεις την αθωότητα των πραγμάτων και του ίδιου του εαυτού σου.

Αν αύριο σας έπαιρναν τον τίτλο «ηθοποιός», τι θα συνεχίζατε να κάνετε έτσι κι αλλιώς;

Δεν ξέρω τι ακριβώς θα έκανα, αλλά σίγουρα θα ήταν κάτι που θα είχε σχέση με τον χώρο της τέχνης.

Ποιο ρίσκο τολμήσατε και δεν το μετανιώσατε;

Όταν αποφάσισα να έρθω στη Θεσσαλονίκη και να εργαστώ στο ΚΘΒΕ . Ήταν μια περίοδος όπου η καθημερινότητα μου ήταν πρόβες το πρωί και παραστάσεις το βράδυ. Ήταν ένα μεγάλο σχολείο όλη αυτή η διαδικασία.

Ποιον άτυπο κανόνα της ζωής απολαμβάνετε να σπάτε;

Κάποιες φορές πηγαίνω αντίθετα με τη ροή των πραγμάτων. Αντιστέκομαι, όσο μπορώ, νοιώθω την ανάγκη να οδηγώ τα πράγματα ανεξάρτητα αν αυτό θα με πάει κάπου καλύτερα. Απολαμβάνω την εμπειρία του απρόοπτου, θέλω να πηγαίνω όπου η ψυχή μου ψιθυρίζει πως εκεί είναι το σπίτι της.

Τι αξίζει περισσότερο από το ταλέντο στον τομέα σας;

Θεωρώ πως ο χαρακτήρας μας είναι αυτός που ορίζει ακόμη και το ταλέντο ενός ανθρώπου. Πρέπει να έχεις ταλέντο για το ταλέντο σου.

 Τι δε διαπραγματεύεστε πια όπως παλιά;

Αναμφισβήτητα το χρόνο μου. Κάνω πράγματα που γεμίζουν την ψυχή μου. Δεν σπαταλιέμαι.

Τι σας βοηθά να επανέρχεστε όταν μια μέρα πάει στραβά;

Κρατάω το μάθημα που παίρνω και σκέφτομαι πως την επόμενη μέρα όλα θα είναι καλύτερα.

Ποιο είναι το πιο δύσκολο «όχι» που έχετε μάθει να λέτε και ειδικά μέσα στα πλαίσια της δουλειάς σας;

Όταν πρέπει να συνδυάσω θέατρο και τηλεόραση. Και έχει συμβεί να χρειαστεί να αφήσω το ένα για να μπορώ να είμαι συνεπής στο άλλο.

Η ζωή μας θα ήταν ομορφότερη αν...

Χτίζαμε σχέσεις αντί για άμυνες, αν τολμούσαμε να δείξουμε την εύθραυστη πλευρά μας αντί να φοράμε πανοπλίες, αν εμπιστευόμαστε λίγο περισσότερο ο ένας τον άλλον, αν μιλούσαμε ειλικρινά χωρίς να κρυβόμαστε πίσω από σιωπές. Αν δίναμε περισσότερη σημασία στην πνευματικότητα και λειτουργούσαμε πιο ασκητικά.

Όταν κλείνει η πόρτα της σκηνής πού και πώς σας βρίσκουμε;

Συνήθως θα πάω ένα ταξίδι, θα δω τους φίλους μου, θα ακούσω μουσική. Και κάποιες φορές δίνω στον εαυτό μου το δικαίωμα του να μην κάνω τίποτα.

Αν έπρεπε να δημιουργήσετε ένα signature χαρακτήρα με στοιχεία από τη σημερινή επικαιρότητα, ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα;

Η σημερινή επικαιρότητα εμπεριέχει πολλή βία. Η καθημερινότητα μας είναι ο πόλεμος και η αδιαφορία για αυτό που συμβαίνει γύρω μας. Ζούμε δύο τρομακτικούς πολέμους και έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε ότι χάνονται άνθρωποι. Συνηθίζουμε τη βία, την καταστροφή, τον κυνισμό.

Μαθαίνουμε να ζούμε με αυτά. Όλο αυτό είναι τρομακτικό. Ένας τέτοιος χαρακτήρας θα ήταν βίαιος, θα χειραγωγούσε χωρίς κανένα ψήγμα αλήθειας, θα ήταν χωρίς ίχνος ανθρωπιάς, θα πρέσβευε με τις αρχές του φυσικού νόμου όπου επικρατεί ο ισχυρός, ένας χαρακτήρας, βασισμένος στο ένστικτο. Προσωπικά θα μου ήταν δύσκολο και απωθητικό να μπω σε μια τέτοια διαδικασία.

Δυο λόγια για το θέατρο σήμερα και πώς έρχεται σε αρμονία αλλά και σε σύγκρουση με τη σημερινή κουλτούρα.

Ζούμε σε μια εποχή όπου υπάρχουν πάρα πολλές παραστάσεις σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Αυτό από τη μια μπορεί να φαίνεται ενθαρρυντικό, αλλά δε σημαίνει ότι έχουμε πλημμυρίσει από πνεύμα και πολιτισμό. Οι δύο παθογένειες της αντιπνευματικότητας και της εμπορευματοποίησης εξακολουθούν να υφίστανται

Info: Η παράσταση «Ο Βυσσινόκηπος» συνεχίζεται στο Βασιλικό Θέατρο μέχρι τις 3 Μαΐου. 

Κεντρική Φωτογραφία: © Mike Rafail