Στην καρδιά της Σιένα, σε έναν παλιό πλίνθινο όροφο με θέα στην πόλη, ένα διαμέρισμα μόλις 65 τ.μ. απέκτησε μια εντελώς νέα ταυτότητα. Ο αρχιτέκτονας Francesco Violanti Gradi αντιμετώπισε έναν ιδιαίτερα απαιτητικό χώρο, σχεδόν τετράγωνο, με παράθυρα μόνο στη μία πλευρά και περιορισμένο ύψος, επιλέγοντας να μην τον κατακερματίσει σε συμβατικά δωμάτια. Αντίθετα, οι μεσαιωνικές θόλοι από τούβλο έγιναν το βασικό αρχιτεκτονικό χαρακτηριστικό και γύρω τους οργανώθηκε ένα interior που ισορροπεί ανάμεσα στην ιστορία, το σύγχρονο design και μια έντονα προσωπική συλλογή τέχνης.

Οι θόλοι πρωταγωνιστούν

Το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεται κανείς είναι η οροφή. Οι παλιές θόλοι από τούβλο παραμένουν εμφανείς και δίνουν σε κάθε χώρο μια σχεδόν υπόγεια, προστατευτική αίσθηση, παρά το γεγονός ότι το σπίτι βρίσκεται στον τελευταίο όροφο. Ο Violanti Gradi επέλεξε να μην ανταγωνιστεί την ιστορική αρχιτεκτονική, αλλά να τη χρησιμοποιήσει ως σκηνικό για πιο σύγχρονα αντικείμενα. Η αντίθεση γίνεται ιδιαίτερα εμφανής στο σαλόνι, όπου ένας μεγάλος μοβ καναπές On The Rocks της Edra βρίσκεται απέναντι από ένα κόκκινο τραπέζι Antella του Gianfranco Frattini, ενώ η Big Shadow του Cappellini και ένα vintage ύφασμα της Fede Cheti προσθέτουν ακόμη περισσότερες χρωματικές εντάσεις.

Μια βιβλιοθήκη στη θέση του τοίχου

Η πιο έξυπνη κίνηση στην κάτοψη βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο. Αντί για έναν συμπαγή τοίχο ανάμεσα στην κουζίνα και το καθιστικό, μια σύνθεση από βιβλιοθήκες του Citterio λειτουργεί ως φίλτρο. Οριοθετεί τις δύο ζώνες χωρίς να διακόπτει τη θέα και επιτρέπει στο βλέμμα να συνεχίζεται από τον έναν χώρο στον άλλο. Με αυτόν τον τρόπο η κατοικία δεν οργανώνεται τόσο με βάση τα τετραγωνικά μέτρα όσο με βάση τον τρόπο ζωής. Η κουζίνα και το σαλόνι αποτελούν ουσιαστικά έναν ενιαίο χώρο, ενώ οι custom κατασκευές προσφέρουν αποθηκευτικούς και τεχνικούς χώρους χωρίς να δημιουργούν την αίσθηση ενός ακόμη κλειστού δωματίου.

Το κόκκινο συναντά τον χάλυβα

Η χρωματική παλέτα αντλεί έμπνευση από τη Σιένα και την έντονη εικαστική ταυτότητα της πόλης. Στην τραπεζαρία, το κόκκινο Antella του 1975 επαναλαμβάνεται στη φωτεινή 265 του Paolo Rizzato, δημιουργώντας μια σχεδόν μονοχρωματική σύνθεση κάτω από τις καμάρες. Η κουζίνα κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση, με μια custom κατασκευή από χάλυβα που μοιάζει περισσότερο με γλυπτό παρά με μία συμβατική επιλογή. Ο πάγκος λειτουργεί σαν αιωρούμενη επιφάνεια, ενώ οι εστίες της Alpes και τα σκαμπό της Scavolini ολοκληρώνουν τη σύνθεση.

Ένα σπίτι γεμάτο τέχνη

Η συλλογή του ιδιοκτήτη ήταν εξίσου σημαντική για τον σχεδιασμό. Έργα των Afro Basaldella, Piero Sadun, Gualtiero Nativi και Dino Rofi συνυπάρχουν με vintage αντικείμενα και δημιουργίες διαφορετικών δεκαετιών. Ανάμεσα στα έπιπλα ξεχωρίζει ένα πολύχρωμο cabinet του Mark van der Gronden, ενώ μια λιθογραφία του René Gruau προσθέτει ακόμη μία αναφορά στον χώρο. Η λογική αυτή συνεχίζεται και στα πιο μικρά σημεία. Το μπάνιο, για παράδειγμα, έχει ενσωματωθεί μέσα σε μία από τις θόλους και μετατρέπεται σε μια μικρή αρχιτεκτονική «φωλιά», όπου το Link της Flaminia, ο φωτισμός της Viabizzuno και η ξύλινη επένδυση στον τοίχο συνυπάρχουν με έργα τέχνης.

Η κρεβατοκάμαρα κάτω από το τούβλο

Στο υπνοδωμάτιο, η ιστορική αρχιτεκτονική παραμένει εξίσου παρούσα. Ένα κρεβάτι από ψάθα του Adalberto Dal Lago τοποθετείται κάτω από τη θολωτή οροφή. Μια μικρή χρυσή κεραμική δημιουργία της Seletti και ένα γλυπτό του Primo Martini δίνουν στο δωμάτιο την ίδια εκλεκτική διάθεση που χαρακτηρίζει ολόκληρη την κατοικία.

Το ενδιαφέρον σε αυτό το pied-à-terre δεν βρίσκεται μόνο στο γεγονός ότι χωρά πολλές λειτουργίες σε 65 τ.μ. Βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο η ιστορική αρχιτεκτονική έγινε ενεργό κομμάτι του design. Οι θόλοι, τα τούβλα και οι περιορισμοί της κάτοψης δεν κρύφτηκαν, αλλά αποτέλεσαν τη βάση για ένα σπίτι γεμάτο χρώμα, τέχνη και συλλεκτικά αντικείμενα.

Με πληροφορίες από Architectural Digest
All Photos by Dario Borruto