Στο αθηναϊκό διαμέρισμα του Άρη Λεφάκη, η Αρχιτεκτονική και η Τέχνη συνυπάρχουν σε έναν χώρο με έντονη αισθητική ταυτότητα

Στο διαμέρισμα του Άρη Λεφάκη στου Παπάγου, η καθημερινότητα συναντά την Τέχνη. Για τον gallery director της Galerie Lefakis στο Κολωνάκι ‒η οποία σήμερα επεκτείνεται και συγκαταλέγεται πλέον ανάμεσα στις μεγαλύτερες γκαλερί της Αθήνας‒ η δημιουργία αυτού του σπιτιού ήταν μια προσωπική αναζήτηση για έναν χώρο που θα αντανακλά τον τρόπο ζωής και τις αισθητικές του αναφορές. «Θέλησή μου ήταν να δημιουργήσω έναν ζεστό και ταυτόχρονα κομψό χώρο, που να λειτουργεί αφενός σαν ησυχαστήριο για εμένα και αφετέρου ως τόπος φιλοξενίας για τα έργα Τέχνης που έχω συλλέξει όλα αυτά τα χρόνια μέσα από την ενασχόλησή μου με αυτήν», λέει. «Νομίζω ότι τελικά αυτός ο σκοπός επετεύχθη».

Η τραπεζαρία, κατασκευασμένη από μάρμαρο, λειτουργεί ως κυρίαρχο αρχιτεκτονικό και γλυπτικό στοιχείο, πλαισιωμένη από τις χειροποίητες καρέκλες «Κλισμός» του Σαρίδη, μια διακριτική αναφορά στην αρχαία ελληνική παράδοση. Στον καθρέφτη, το έργο «Ερωτόκριτος» του Γιάννη Τσαρούχη συνομιλεί με το γλυπτό από σίδερο «Συνάντηση Φίλων» του Γιάννη Μόραλη που τοποθετείται στην τραπεζαρία, ενώ έργα των Δημήτρη Μυταρά και Αλέκου Φασιανού συμπληρώνουν τη σύνθεση στους τοίχους.

Το ίδιο το ακίνητο αποτέλεσε μια ιδανική βάση για αυτήν την ιδέα. Βρίσκεται σε ένα από τα πιο ήσυχα και πράσινα προάστια της Αθήνας, σε μικρή απόσταση από το κέντρο, και διαθέτει μεγάλους εσωτερικούς χώρους, ευρύχωρα μπαλκόνια και άπλετο φυσικό φως καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Η θέα προς το πάρκο ενισχύει αυτήν την αίσθηση ηρεμίας, δημιουργώντας ένα περιβάλλον που απομακρύνει τον θόρυβο της καθημερινότητας. Η ανακαίνιση πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα-μηχανικό Άρη Γκικαπέππα από το γραφείο A-G Architects, με τον οποίο ο ιδιοκτήτης συνεργάζεται και σε άλλα projects, όπως η ανακαίνιση της γκαλερί στην Κηφισιά. Η διακόσμηση βασίστηκε στην ισορροπία ανάμεσα στη διαχρονικότητα και τη σύγχρονη απλότητα. Αυτό που ενέπνευσε περισσότερο τον ίδιο ήταν η καθαρότητα της Αρχιτεκτονικής και η αίσθηση ροής από χώρο σε χώρο. Υπάρχει, πράγματι, μια φιλοσοφία και λογική γκαλερί στον τρόπο που ξεδιπλώνεται το διαμέρισμα: κάθε δωμάτιο μοιάζει να αποκαλύπτει σταδιακά μια διαφορετική εμπειρία.

Το έργο “Bar” του Παύλου Διονυσόπουλου (Pavlos), με μικτή τεχνική με χαρτί αφίσας σε κουτί plexiglass αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα στο σαλόνι.

Στο κέντρο της αρχιτεκτονικής σύνθεσης του σπιτιού βρίσκεται το τζάκι, το οποίο λειτουργεί ως ο βασικός άξονας γύρω από τον οποίο οργανώνεται ολόκληρος ο χώρος. «Το τζάκι είναι το στοιχείο που δομεί τη διάταξη του σαλονιού», εξηγεί. «Η συμμετρική σύνθεση με τις εντοιχισμένες βιβλιοθήκες, τις κατακόρυφες επιφάνειες από ριγωτό μάρμαρο Carrara και τις λευκές μπουαζερί δημιουργεί ένα αρχιτεκτονικό πλαίσιο που είναι ταυτόχρονα διαχρονικό και σύγχρονο». Η εστία από μάρμαρο Διονύσου προσθέτει μια αίσθηση στιβαρότητας και κομψότητας, ενώ ο φωτισμός μέσα στις βιβλιοθήκες αναδεικνύει τα επιπλέον στοιχεία σε αυτές και προσδίδει βάθος στη σύνθεση. Γενικά το κομμάτι του φωτισμού στο σπίτι σχεδιάστηκε εξαρχής ως μέρος της αρχιτεκτονικής παρέμβασης, δημιουργώντας ένα ατμοσφαιρικό αποτέλεσμα. Πάνω από το τζάκι δεσπόζει ένα έργο του Αλέκου Φασιανού, το οποίο λειτουργεί ως το κεντρικό σημείο αναφοράς του χώρου. «Με αυτόν τον τρόπο, ο χώρος εκφράζει τη δική μου σχέση με την Τέχνη, αλλά παραμένει ταυτόχρονα ζεστός και κατοικήσιμος».

Η πλειονότητα των στοιχείων κατασκευάστηκε ειδικά για τον χώρο, ώστε να ανταποκρίνεται ακριβώς στις ανάγκες της αρχιτεκτονικής σύνθεσης. Από το χολ προς το καθιστικό και την τραπεζαρία δημιουργήθηκε ένα επιβλητικό στοιχείο σε σχήμα Π από τηνιακό μάρμαρο, το οποίο λειτουργεί σαν ένα σύγχρονο πρόπυλο και σηματοδοτεί τη μετάβαση από τον έναν χώρο στον άλλο. Οι λευκές λακαριστές εντοιχισμένες βιβλιοθήκες με τις κατακόρυφες επιφάνειες από ριγωτό μάρμαρο Carrara αποτελούν επίσης custom κατασκευές, σχεδιασμένες με ιδιαίτερη προσοχή στις αναλογίες, ώστε να συνδέονται αρμονικά με τις λευκές μπουαζερί και τη μαρμάρινη εστία του τζακιού.

Το χολ λειτουργεί ως μεταβατικός χώρος, εισάγοντας τον επισκέπτη στη συνολική αρχιτεκτονική γλώσσα της κατοικίας. Οι κατακόρυφες και οριζόντιες χαράξεις των επιφανειών δημιουργούν ένα αυστηρό «grid» που οργανώνει τον χώρο και ταυτόχρονα ορίζει σημεία για την τοποθέτηση έργων Τέχνης. Σε αυτό το πλαίσιο, το έργο «Δρομέας» του Κώστα Βαρώτσου, από γυαλί και μέταλλο, προσθέτει κίνηση, ενώ η ελαιο- γραφία σε καμβά «Αρχαία Πισίνα» της Μαρίας Φιλοπούλου, τοποθετημένη πάνω από το ξύλινο έπιπλο, λειτουργεί ως ήρεμο, φωτεινό αντίβαρο.

Η ίδια λογική συνεχίζεται και στην τραπεζαρία, όπου η σύνθεση αποκτά σχεδόν γλυπτικό χαρακτήρα. Το τραπέζι στηρίζεται σε δύο συμπαγείς κυλινδρικές βάσεις από πράσινο τηνιακό μάρμαρο, ενώ η επιφάνειά του αποτελείται από λευκό μάρμαρο Βόλακα με έντονες μοβ νευρώσεις. Η αντίθεση ανάμεσα στο βαθύ πράσινο της βάσης και τη φωτεινότητα του λευκού δημιουργεί μια δυναμική ισορροπία, μετατρέποντας την τραπεζαρία σε ένα αρχιτεκτονικό στοιχείο που οργανώνει τον χώρο.

Λιτές γωνίες συνθέτουν ένα τελικό αποτέλεσμα που εμπνέει ακόμα και τους πιο απαιτητικούς design lovers.

Γύρω από το τραπέζι τοποθετήθηκαν χειροποίητες καρέκλες «Κλισμός» του Σαρίδη, των οποίων το σχέδιο παραπέμπει στον αρχαιοελληνικό τύπο καθίσματος με τα χαρακτηριστικά καμπυλωμένα πόδια και την απαλά κυρτή πλάτη. Παρότι η παρουσία της Τέχνης είναι έντονη, ο ιδιοκτήτης δεν επιδίωξε ποτέ να δημιουργήσει έναν χώρο που να θυμίζει μουσείο. «Δεν ήθελα κάτι επιτηδευμένο ή μουσειακό», λέει. «Τα έργα του σπιτιού αντικατοπτρίζουν μνήμες, αισθητικές αναφορές και συναισθήματα, κατά κάποιον τρόπο, δηλαδή, την προσωπικότητά μου». Τα περισσότερα από αυτά
προέρχονται από καλλιτέχνες που γνώρισε μέσα από τη μακρόχρονη πορεία του στον χώρο της Τέχνης και της Galerie Lefakis, συνεργασίες που συνδέονται με σημαντικές στιγμές της προσωπικής και επαγγελματικής του διαδρομής. «Όταν κάποιος εργάζεται στον τομέα της Τέχνης, ο προσωπικός του χώρος σπάνια είναι ουδέτερος», σημειώνει. «Για εμένα δεν είναι απλώς επάγγελμα - είναι τρόπος ύπαρξης. Επιθυμώ ό,τι με περιβάλλει να αποπνέει Τέχνη, Πολιτισμό και αισθητική». Ίσως γι’ αυτό και στο κεντρικό σημείο του σαλονιού δεν υπάρχει τηλεόραση. Τη θέση της έχει πάρει ένα έργο Τέχνης, που λειτουργεί ως το πραγματικό σημείο αναφοράς του χώρου.

Από το μπαλκόνι, η θέα προς το πάρκο ενισχύει την αίσθηση ηρεμίας, δημιουργώντας μια φυσική συνέχεια ανάμεσα στο εσωτερικό και το αστικό τοπίο.

Το σαλόνι παραμένει και ο αγαπημένος του χώρος μέσα στο σπίτι. «Το χρησιμοποιώ σαν ένα μικρό καταφύγιο σκέψεων», λέει. «Εκεί διαβάζω, ακούω μουσική και αφήνω το μυαλό μου να περιπλανηθεί. Η θέα στο πράσινο και στην Αθήνα, μαζί με τα έργα Τέχνης γύρω μου, είναι συχνά η αφετηρία για νέες ιδέες». Για τον ίδιο, ένα σπίτι αποκτά πραγματική αξία όταν αντικατοπτρίζει τον άνθρωπο που το κατοικεί. «Θεωρώ ότι ο προσωπικός μας χώρος πρέπει να κουβαλά στοιχεία από την προσωπικότητα, τις εμπειρίες και τις προτιμήσεις μας», λέει. «Όταν ένα σπίτι εκφράζει τον ιδιοκτήτη του, τότε κάθε γωνιά του αφηγείται μια μικρή ιστορία που ξεδιπλώνεται μέσα στον χώρο».

Κεντρική φωτογραφία: Άρης Λεφάκης (αριστερά). Στο καθιστικό, οι καναπέδες επενδυμένοι με βελούδο δημιουργούν μια αίσθηση ζεστασιάς και διακριτικής πολυτέλειας, με το έργο του Αλέκου Φασιανού να λειτουργεί ως κεντρικό εικαστικό σημείο αναφοράς. Αριστερά στη βιβλιοθήκη, το μπρούτζινο έργο “Magnetic Evidence” του Takis λειτουργεί ως μια δυναμική προσθήκη, ενώ στο coffee table από λευκούς μαρμάρινους όγκους ξεχωρίζει το μπρούτζινο έργο «Νέοι Ορίζοντες» της Αγγελικής Κοροβέση (δεξιά).

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΙΩΑΝΝΑ ΡΟΥΦΟΠΟΥΛΟΥ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ GLOW ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026