Ο Θανάσης Σαμαράς ανήκει στους κωμικούς που δεν επένδυσαν ποτέ σε περσόνες, αλλά στη δύναμη του προσωπικού τους χιούμορ. Με οξυδέρκεια, αυτοσαρκασμό και μια ιδιαίτερη σχέση με την παρατήρηση της καθημερινότητας, έχει χτίσει εδώ και χρόνια μια ξεχωριστή θέση στο ελληνικό stand-up, παραμένοντας ταυτόχρονα απρόβλεπτος και πραγματικά προσιτός προς το κοινό.

Με αφορμή το tour της νέας του παράστασης, «Ελεύθερος», την οποία θα απολαύσουμε στο Θέατρο Δάσους στη Θεσσαλονίκη στις 4 Ιουνίου, ο ίδιος μιλά στο GLOW.GR για το πώς ξεκίνησαν όλα και πώς έχουν εξελιχθεί, για τι αγαπά περισσότερο στην επαφή του με το κοινό και για το αν και κατά πόσο τον άλλαξε η φήμη. Με χιούμορ που δε σταματά ούτε στις απαντήσεις που μας δίνει, μας ξεναγεί παράλληλα στη δική του «ακυβέρνητη πολιτεία», τη Θεσσαλονίκη.

Έχεις καθιερωθεί εδώ και χρόνια και πλέον είσαι ένας από τους πιο γνωστούς stand-up comedians στην Ελλάδα. Πόσο σε έχει αλλάξει τελικά η έκθεση;

Συνεχίζω να τρώω το κοτόπουλο με τα χέρια, οπότε θα έλεγα καθόλου! Η φύση της δουλειάς είναι τέτοια που σε φέρνει εκτεθειμένο, αλλά είναι συνειδητή επιλογή μου. Δε με ενοχλεί.

Ξεκίνησες από τη φιλολογία και κατέληξες στο stand-up. Αλήθεια, πώς προέκυψε αυτή η μετάβαση; Νιώθεις ότι αυτή η δουλειά είναι πιο προσωπική από οποιαδήποτε προηγούμενη;

Ξεκίνησα να κάνω παραστάσεις ήδη από τα φοιτητικά μου χρόνια. Δε σταμάτησα ποτέ το ένα για να ξεκινήσει το άλλο. Ακόμα και σήμερα ασχολούμαι με τη φιλολογία, έστω και σε πιο προσωπικό επίπεδο. Το stand-up είναι σίγουρα πιο προσωπικό, γιατί εκτίθεσαι άμεσα και μοιράζεσαι τις σκέψεις σου με το κοινό.

Η νέα σου παράσταση λέγεται «Ελεύθερος». Τελικά, για σένα τι σημαίνει ελευθερία σήμερα;

Να είσαι καλά με τον εαυτό σου. Αυτό θεωρώ πως είναι το πιο σημαντικό.

Γιατί κάποιος δεν πρέπει να χάσει αυτήν την παράσταση; Τι ακριβώς πραγματεύεσαι;

Γιατί θέλω να παντρευτώ! Αυτός είναι ο βασικός λόγος της παράστασης. Ψάχνω νύφη και γαμπρό. Τα δίνω όλα. Μέχρι στιγμής δεν έχω βρει κάτι, παρότι έχω γυρίσει αρκετά μέρη. Ελπίζω στις επόμενες παραστάσεις να είμαι πιο τυχερός.

Πώς καταλαβαίνεις ότι ένα αστείο «δουλεύει»; Είναι θέμα ενστίκτου ή το χτίζεις με δοκιμές;

Είναι πολύ απλό: Αν δε γελάνε, δε δουλεύει. Από εκεί και πέρα, μπορείς να πειραματιστείς με τη δομή ή τη φρασεολογία. Αν, όμως, δε λειτουργεί ούτε τότε, το αφήνεις και προχωράς.

Και τι είναι αυτό που αγαπάς περισσότερο όταν βρίσκεσαι επί σκηνής;

Το γέλιο του κόσμου.

Νιώθεις ότι το ελληνικό κοινό έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια στο πώς αντιλαμβάνεται το stand-up;

Ναι, έχει ωριμάσει πολύ. Με τα χρόνια και την εμφάνιση περισσότερων κωμικών, το κοινό έχει «εκπαιδευτεί». Ξέρει πια πώς να παρακολουθεί μια παράσταση και σέβεται περισσότερο τον κωμικό.

Κάτι που άλλαξε στον τρόπο που βλέπεις το κοινό από τότε που ξεκίνησες μέχρι σήμερα;

Το ότι γνωρίζουν πλέον το είδος. Αυτό βοηθάει πάρα πολύ και με κάνει να ευχαριστιέμαι μια παράσταση ακόμα περισσότερο.

Είναι γεγονός πως έχεις κάνει πολλά sold-out τα τελευταία χρόνια. Σου δημιουργεί αυτό πίεση ή σε απελευθερώνει πάνω στη σκηνή;

Ασχολούμαι 14 χρόνια με το stand-up και έχω παίξει σε κοινό 30, 20 και 10 ατόμων. Οι γεμάτοι χώροι δε μου δημιουργούν πίεση. Αντίθετα, χαίρομαι που ο κόσμος έρχεται και στηρίζει τη δουλειά μου.

Υπάρχει κάποιο «λεπτό» -για σένα τουλάχιστον- θέμα που αποφεύγεις να πιάσεις ως κωμικός;

Όχι ιδιαίτερα. Πιστεύω πως υπάρχει τρόπος να μιλήσεις για τα πάντα χωρίς να γίνεις προσβλητικός.

Αν έπρεπε να περιγράψεις τον Θανάση εκτός σκηνής με λίγες λέξεις, ποιες θα ήταν και πόσο διαφέρουν από τον Θανάση πάνω στη σκηνή;

Είμαι πολύ πιο ήσυχος. Και σίγουρα μιλάω πιο αργά.

Αν μπορούσες να δώσεις μια συμβουλή στον εαυτό σου όταν ξεκινούσες, ποια θα ήταν;

Να παίζεις όσο περισσότερο μπορείς και να γράφεις κάθε μέρα.

Ποια είναι η γειτονιά της Θεσσαλονίκης που έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου και γιατί;

Οι Αμπελόκηποι. Εκεί μεγάλωσα και κάθε φορά που επιστρέφω νιώθω μια ασφάλεια.

Ένα spot για φαγητό που μόνο λίγοι έχουν ανακαλύψει;

Στα δυτικά υπάρχουν πολλά μικρά διαμαντάκια. Καλύτερα να τα ανακαλύψει ο κόσμος μόνος του - αλλιώς χάνεται η μαγεία.

Κάτι που καμιά άλλη πόλη δεν έχει;

Θα έλεγα την υγρασία αλλά υπάρχουν και τα Γιάννενα. Ίσως το μετρό που μένει μισοτελειωμένο για πάνω από 20 χρόνια.

Ένας δρόμος/μια γειτονιά όπου ο χρόνος μοιάζει σαν να σταματά;

Η Γιαννιτσών. Όχι ότι μοιάζει. Ευτυχισμένο το 1997!

Πού έχεις ζήσει τα καλύτερα parties;

Σε καντίνες!

Μια προσωπική σου ιστορία στην πόλη που ποτέ δεν έχεις μοιραστεί

Ιστορία όχι, αλλά συνήθεια ναι. Ως φοιτητής, έχω κοιμηθεί άπειρες φορές στις πέτρες στον Λευκό Πύργο, περιμένοντας να ξεκινήσουν τα λεωφορεία.

Είναι μεσάνυχτα σε μια πόλη άδεια. Πού σου αρέσει να περπατάς;

Στην παραλία. Οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, δεν τη χορταίνω.

Πού θα ξεναγούσες οπωσδήποτε έναν γνωστό σου από άλλη πόλη;

Στο ιστορικό κέντρο. Από τα Κάστρα μέχρι την παραλία και τα Λαδάδικα.

Δεν πρέπει να φύγει κανείς από τη Θεσσαλονίκη, αν δε δοκιμάσει…

Πρόβειο σουβλάκι στο Κορδελιό.

Αν η Θεσσαλονίκη ήταν τραγούδι/βιβλίο/ταινία, θα είχε τίτλο…

«Ακυβέρνητη Πολιτεία».

Το αγαπημένο σου κτίριο εδώ;

Το Βυζαντινό Μουσείο.

Ένας άνθρωπος που με τον τρόπο του έχει αλλάξει τα δεδομένα στην πόλη

Ζω τόσο μέσα στην πόλη που μου φαίνονται όλα ίδια. Ίσως αν λείψω για λίγο να καταλάβω κάτι. Σαν φίλο σου που δεν καταλαβαίνεις πως μεγαλώνει γιατί μεγαλώνεις μαζί του.

Άνοιξη στη Θεσσαλονίκη… Τι θεωρείς must;

Καφές στο χέρι και βόλτα στην παραλία, πριν έρθει η ζέστη.

Ποια είναι η βασική διαφορά που εντοπίζεις με τη ζωή στην Αθήνα;

Δεν έχω ζήσει στην Αθήνα, αλλά νιώθω πως εδώ τα ταβερνάκια κρατούν πιο πολύ τον χαρακτήρα τους.

Λίγες ακόμα λέξεις για τη δική σου Θεσσαλονίκη...

Υγρασία, εξαιρετικό φαγητό, Φυτώριο.

Πορτρέτα: Jannis Tomtsis