Σε καιρούς σαν αυτούς που ζούμε, που η εικόνα συχνά προηγείται της ουσίας και η τελειότητα αποτελεί ακόμα αυτοσκοπό, η Τίνα Μιχαηλίδου επιλέγει να κινηθεί αντίστροφα. Μέσα από το vidcast «Τι να λέει… χωρίς κοστούμι» στα Παραπολιτικά, επιχειρεί να αφαιρέσει τα φίλτρα, τους ρόλους και τα «προσωπεία» που συνοδεύουν κάθε δημόσια παρουσία, αναζητώντας κάτι πιο σημαντικό: την αληθινή φωνή των ανθρώπων πίσω από την ιδιότητά τους. Με διαδρομή δύο δεκαετιών στην τηλεόραση κι ενεργή παρουσία στον χώρο της επικοινωνίας, δεν αντιμετωπίζει το νέο αυτό εγχείρημα ως μια ψηφιακή στροφή, αλλά ως μια ουσιαστική ανάγκη προσαρμογής σε ένα κοινό που έχει ήδη μετακινηθεί. 

Η ίδια μιλά στο GLOW.GR για τους στόχους, τις αλήθειες της, αλλά και για τη δική της Θεσσαλονίκη.

Στο vidcast «Τι να λέει… χωρίς κοστούμι», προσπαθείς να αναδείξεις μια πιο αυθεντική πλευρά των καλεσμένων. Ποιες είναι οι δυσκολίες με τις οποίες έρχεσαι αντιμέτωπη ως δημοσιογράφος σε μια τόσο άμεση κουβέντα μαζί τους;

Να τους «ξεκλειδώσω». Ποιοι είμαστε τελικά όταν δεν υπηρετούμε κανέναν ρόλο; Χωρίς το «κοστούμι» που φοράμε καθημερινά; Είναι πολύ δύσκολο να μιλάμε για τον πραγματικό μας εαυτό χωρίς να υπηρετούμε κάποιον ρόλο. Οι ρόλοι μας είναι προσωπεία που φοράμε και μέσα από αυτά μιλάμε αλλιώς κάθε φορά. Σε αυτό το vidcast, προσπαθώ να μιλάμε χωρίς προσωπεία και συνήθως αυτό είναι δύσκολο, γιατί οι περισσότεροι δε θέλουν να «τσαλακώσουν» την εικόνα που συνήθως έχουν χτίσει καλά και για χρόνια. Αλλά αυτό με ενδιέφερε πάντα να ανακαλύπτω στους ανθρώπους. Για παράδειγμα, η Τίνα αν δεν είναι δημοσιογράφος, διαφημίστρια, επικοινωνιολόγος, ποια είναι τελικά;

Έχοντας εμπειρία από την τηλεόραση, τι σου προσφέρει το vidcast που δεν μπορούσες να εκφράσεις σε ένα κλασικό τηλεοπτικό πλατό;

Κάνω 20 χρόνια τηλεόραση. Δε μου λείπει κάτι που δεν έχω κάνει σε αυτήν, εκτός από το κοινό που πλέον φεύγει μέρα με τη μέρα και στρέφεται προς το διαδίκτυο. Ο κόσμος είναι πολύ περισσότερο χρόνο μπροστά στην οθόνη του κινητού του παρά μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης. Ζούμε στο 2026 και τα πράγματα γύρω μας αλλάζουν - εμείς δεν είμαστε δέντρα να μείνουμε ακίνητοι. Άρα, αποφάσισα να κάνω το vidcast γιατί εκεί είναι πλέον το κοινό και γιατί εκεί το περιεχόμενο μπορεί να είναι πιο ελεύθερο και πιο άμεσο, κάτι που με εκφράζει απόλυτα ως άνθρωπο. Με πλήρη ειλικρίνεια θα σου πω, ότι το έκανα δική μου παραγωγή όπως ακριβώς το ήθελα, γιατί ίσως στην τηλεόραση να μη μου έδιναν ποτέ την ευκαιρία να κάνω αυτό που θέλω, όπως ακριβώς το θέλω.

Σε μια εποχή που όλοι χτίζουν μια εικόνα, πιστεύεις ότι υπάρχει ακόμα χώρος για πραγματική αυθεντικότητα στις συνεντεύξεις ή είναι κι αυτό ένα είδος στρατηγικής;

Ωραία ερώτηση! Είναι και τα δύο. Σίγουρα το κοινό του διαδικτύου διψά για αυθεντικότητα και σίγουρα οι καλεσμένοι θα ήθελαν βαθιά μέσα τους ο κόσμος να γνωρίσει καλύτερα την ψυχή τους πέρα από το φαίνεσθαι. Αν θεωρηθεί στρατηγική, είναι μια πολύ έξυπνη και καλή στρατηγική από μέρους τους και σε αυτό σου απαντώ ως επικοινωνιολόγος. Προσωπικά, θα τους συμβούλευα σίγουρα να το κάνουν! 

Βλέπουμε όλο και περισσότερους δημοσιογράφους να στρέφονται σε podcasts και vidcasts. Πιστεύεις ότι αυτό είναι το μέλλον της ενημέρωσης ή ένα trend που τώρα βρίσκεται στα πάνω του;

Για μένα είναι το μέλλον, χωρίς όμως να πιστεύω ότι θα τελειώσει ποτέ η τηλεόραση τελείως. 

Ας περάσουμε σε κάτι άλλο... Η εταιρεία σου, η GR8 Communication, βραβεύτηκε στα PR Awards για χρήση AI στο content. Πώς αξιοποιείτε πρακτικά την τεχνητή νοημοσύνη χωρίς να χάνεται το ανθρώπινο στοιχείο στην επικοινωνία;

Η τεχνητή νοημοσύνη έχει έρθει για να κάνει τη δουλειά μας πιο εύκολη και πιο γρήγορη. Ένα βίντεο κάποτε απαιτούσε κοστοβόρο γύρισμα με πολλούς ηθοποιούς, σκηνοθέτη, οπερατέρ, μοντέρ και πολύ χρόνο. Με την τεχνητή νοημοσύνη μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα βίντεο στο 1/10 του κόστους, πολύ πιο εύκολα και πιο γρήγορα. Το concept και η ιδέα είναι πάντα ανθρώπινο στοιχείο και η τεχνητή νοημοσύνη άχρηστη χωρίς τον άνθρωπο.

Έχεις συμπεριληφθεί στη λίστα “20 under 40 PR” δύο φορές! Πώς σε έχει διαμορφώσει αυτή η διάκριση τόσο ως επαγγελματία όσο κι ως άνθρωπο;

Δεν έχει αλλάξει και κάτι στη ζωή μου! Εννοώ ότι όπως δούλευα, έτσι συνέχισα να δουλεύω. Ίσως με μεγαλύτερο πείσμα και πάθος γιατί όταν έχεις μπει μια χρονιά στη λίστα, θέλεις να είσαι και την επόμενη χρονιά στην ίδια και να μην μείνεις απ' έξω. Φέτος, που κλείνω τα 40, ήταν και η τελευταία μου χρονιά σε αυτήν τη λίστα... Οπότε εύχομαι τώρα να φτιαχτεί λίστα 20 under 50 (γέλια)!

Αλήθεια, γιατί επέλεξες το συγκεκριμένο επαγγελματικό μονοπάτι; Είχες από πάντα αυτό που ονομάζουμε «δημοσιογραφικό δαιμόνιο»;

Ίσως βαθιά μέσα μου ναι, και υποσυνείδητα να το προκάλεσα. Αλλά για γιατρός πήγαινα και κάπως τα έφερε έτσι η ζωή κι έγινα δημοσιογράφος.

Και πού/πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε μερικά χρόνια από τώρα;

Ο Θέος μάς βλέπει να κάνουμε σχέδια και γελάει, αλλά σίγουρα θα ήθελα, αν προλάβω, να κάνω οικογένεια και παιδιά και να εκπληρώσω όλα τα επαγγελματικά μου σχέδια που, πίστεψέ με, είναι πολλά. Δε μας φτάνει μια συνέντευξη να στα εξηγήσω, αλλά σίγουρα μου αρέσει συνέχεια να δημιουργώ κάτι καινούριο.

Κεφάλαιο «Θεσσαλονίκη». Ποια είναι η αγαπημένη σου γειτονιά στην πόλη σου;

Οι 40 Εκκλησιές, γιατί εκεί γεννήθηκα, εκεί μεγάλωσα, εκεί ερωτεύτηκα, εκεί ενηλικιώθηκα, εκεί σπούδασα, απλά εκεί...

Ένα spot για φαγητό που μόνο λίγοι έχουν ανακαλύψει;

«Της Μάνας Σου… Όπως μόνο εκείνη ξέρει», Ολύμπου 94. Ένα εκπληκτικό, ψαγμένο μαγαζί σε μια εξίσου ψαγμένη περιοχή της πόλης, που αξίζει όλοι να πάτε να το δοκιμάσετε. 

Κάτι που καμιά άλλη πόλη δεν έχει;

Υγρασία!

Ένας δρόμος/μια γειτονιά όπου ο χρόνος μοιάζει σαν να σταματά;

Στο Εθνικό Κολυμβητήριο. Εκεί έκανα προπονήσεις καθημερινά όσο ήμουν αθλήτρια της υδατοσφαίρισης. Εκεί κέρδισα πρωταθλήματα και τουρνουά και από εκεί πήγα στην Εθνική Ομάδα. Πρόσφατα, πέρασα μπροστά του και σταμάτησε όντως ο χρόνος για εμένα, καθώς με πλημμύρισαν χιλιάδες αναμνήσεις. Με λυπεί πολύ το γεγονός ότι έκλεισε αυτό το κολυμβητήριο που θα έπρεπε να είναι ένα στολίδι της Θεσσαλονίκης και θα ήθελα πολύ να μάθω το γιατί. Γιατί αφήνουν το πιο εμβληματικό κολυμβητήριο της πόλης να ρημάζει και να γίνεται ένα παρατημένο ερείπιο.

Ποιο άλλο κτίριο ξεχωρίζεις εδώ;

Τον Πύργο του ΟΤΕ. Βλέπεις όλη την πόλη από ψηλά 360.

Πού έχεις ζήσει τα καλύτερα parties;

Στο υπόγειο του Ολύμπιον και στο παλιό Satsi.

Μια προσωπική σου ιστορία στην πόλη που ποτέ δεν έχεις μοιραστεί;

Έχω φυγαδεύσει με αυτοκίνητο την Φαίη Σκορδά, την Ελένη Τσολάκη και τον Χρήστο Νέζο σε έναν Μαραθώνιο για να μην τρέξουν. Μην πείτε ότι σας το είπα (γέλια)!

Είναι μεσάνυχτα σε μια πόλη άδεια. Πού σου αρέσει να περπατάς;

Στην παραλία.

Πού θα ξεναγούσες οπωσδήποτε έναν γνωστό σου από άλλη πόλη;

Στα Κάστρα.

Και δεν μπορεί να φύγει αν δε δοκιμάσει…

Την Μπουγάτσα Γιάννης και τα σουτζουκάκια στη Διαγώνιο.

Αν η Θεσσαλονίκη ήταν τραγούδι/βιβλίο/ταινία, θα είχε τίτλο…

Μελαγχολική Μελωδία.

Ένας άνθρωπος που με τον τρόπο του έχει αλλάξει τα δεδομένα στην πόλη;

Η Ελένη Σκούρα, η πρώτη ελληνίδα βουλευτής, μια ιστορική μορφή για τον δημόσιο βίο της Θεσσαλονίκης και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος.

Τελικά ποια είναι η βασική διαφορά που εντοπίζεις με τη ζωή στην Αθήνα;

Το «χαλαρά» (με τα πολλά «λ» και το πώς το μεταφράζουμε οι Θεσσαλονικείς) δεν υπάρχει στην Αθήνα.

Η δική σου Θεσσαλονίκη με τρεις λέξεις…

Οικογένεια, φίλοι, αναμνήσεις.

Κεντρική φωτογραφία: Κωνσταντίνος Οικονόμου (@oikonomoukwnstantinos)