Κόντρα στο γνωστό ποιητικό σύμπαν του Ελύτη, ο Ρένος Χαραλαμπίδης με τον ρομαντικό νου του επιμένει ότι δεν έχουμε μία μόνο ζωή, αλλά δεύτερη, τρίτη και τέταρτη. Πλάι στην αισθητική των «γλυκών» κλισέ, που ο ίδιος δεν φοβάται να αγκαλιάσει, φλερτάρει διαρκώς με την πρωτοπορία του σινεμά που αγαπά.

Η νέα του ταινία, «Το κλασικό αριστούργημα», ανασύρει από το πατάρι των γονιών του προσωπικά αρχεία τριάντα ετών, υλικό δημιουργίας και κόπιες ξεχασμένες, αλλά ακόμη ζωντανές, που τώρα έρχονται στο φως. Έτσι είναι ο ένας δημιουργός που μετατρέπει το προσωπικό αρχείο σε αφήγηση και τη μνήμη σε κινηματογραφικό παρόν, μια λέξη-κλειδί στη ζωή και στο έργο του. Σε αυτήν την κουβέντα, γνωρίζουμε καλύτερα τον Ειρηναίο, το νεαρό αγόρι από τον Έβρο που ένιωθε άβολα μέσα στον κόσμο, και φτάνουμε μέχρι τον ώριμο Ρένο, που σήμερα ξέρει πώς να κατακτά τα πανιά του θερινού σινεμά.

Έχω αποφασίσει να κάνω πειραματικό κινηματογράφο. Και μιλάω στην πράξη, να είναι διαδραστικός. Προσπαθώ να έρθει το κοινό στην ταινία, χωρίς να έχει μια άποψη για το τι θα παρακολουθήσει. Αυτό είναι πολύ δύσκολο να συμβεί. Εγώ είμαι σε πλεονεκτική θέση. Έχω δουλέψει πολύ, ώστε ο τίτλος της ταινίας μου και το όνομά μου να μπορούν να συγκεντρώνουν έναν μεγάλο αριθμό κόσμου.

Είμαι συνεπής απέναντι στο κοινό σε σχέση με τις ταινίες μου. Λαμβάνω υπόψιν μου τη γνώμη του και έχω υποχρεώσεις σε αυτό, ειδικά όταν έρχεται στους κινηματογράφους.

Η νέα μου ταινία είναι ένας εγκάρδιος αποχαιρετισμός στον αναλογικό κινηματογράφο και εν γένει, στον αναλογικό κόσμο. Που κυμαίνεται από τη γραφομηχανή έως τη μηχανή προβολής 16mm.

Ήμουν ένα παιδί στο δημοτικό και στο γυμνάσιο που ένιωθε άβολα στον κόσμο. Πρώτο παράδοξο, το σπάνιο όνομά μου: «Ειρηναίος». Δεύτερο παράδοξο, ο ρατσισμός ενός παιδιού που κατάγεται από τον Έβρο. Ξέρεις τι ρατσισμός είναι αυτός;! Καταρχάς, άλλοι δεν ήξεραν πού βρίσκεται… Έπρεπε να απολογηθώ. Ήμουν «ανοιχτός» σε επιθέσεις, όχι πάντα κακοπροαίρετες.

Το ταλέντο του κινηματογραφιστή ως παιδί δεν μπορεί να εκφραστεί. Δεν ήμουν ένα σπάνιο ταλέντο στη μουσική, στα γράμματα ή στη ζωγραφική. Είχα το ταλέντο της αφήγησης, όμως. Ή, μάλλον καλύτερα, αυτό της επικοινωνίας.

Είχα μεγάλη βεβαιότητα από μικρός ότι θα γινόμουν διάσημος και η φήμη θα είναι μεγάλο κομμάτι της ζωής μου.

Ονειρευόμουν ότι θα γινόμουν ο Σαββόπουλος. Σημαίνει πολλά για μένα, ειδικά όταν τον γνώρισα από κοντά. Εκείνος έλεγε πίσω από την πλάτη μου ότι ήμουν ένα «παιδί-βασιλιάς» και συνέχιζε: «Κοιτάζει τον κόσμο κάθε ημέρα σα να τον βλέπει πρώτη φορά με έκπληκτα ματάκια».

Ο τρόπος που η μητέρα μου μού έδωσε την πρώτη μου κάμερα μέσα στην κουζίνα ήταν σαν να μου χάριζε ένα μεγάλο ξίφος. Κάνανε σκληρές οικονομίες οι δικοί μου για αυτήν, όταν τους είχα ζητήσει λεφτά. Απόρησα πολύ πώς δεν διαμαρτυρήθηκαν για να την αγοράσουν. Κάτι έβλεπαν σε εμένα.

Ήταν ηρωικό ότι στα μέσα της δεκαετίας του ’90 έκανα μια ταινία, εγώ ένας γιος εργάτη. Να γράψω την προσωπική μου μυθολογία και να γίνω και πρωταγωνιστής, γιατί κανένας δεν με έπαιρνε ως κεντρικό πρόσωπο.

Η μητέρα μου μού είπε, όντας ενήλικας πλέον, ότι ως παιδί ξύπναγα και έλεγα ποιήματα στον ύπνο μου.

Οι προσδοκίες των γονιών μου έφταναν μέχρι στο να γίνω δάσκαλος. Έτσι, δεν μου φόρτωσαν βάρη στην πλάτη μου. Τα δύο μεγαλύτερα «δώρα» που πήρα στη ζωή ήταν το διάβασμα για τις πανελλήνιες και ο στρατός. Με το να αφιερώσω δύο χρόνια από την εφηβεία μου καθισμένος πάνω σε ένα τραπέζι να διαβάζω οχτώ ώρες, με βοήθησε στο να κάνω πνευματική εργασία, χωρίς να κουράζομαι στην ενήλικη ζωή μου. Ο στρατός με βοήθησε στο να χειρίζομαι ανθρώπους που δεν καταλάβαινα.

Η τύχη και το γραφτό στη ζωή πιστεύω ότι ανταλλάσσουν πάσες. Γιατί πιστεύω και στην ανθρώπινη βούληση και στις προδιαγραφές. Οι πληροφορίες που έχω στο DNA μου δεν είναι στο χέρι μου, αλλά η ζωή που θα ζήσω είναι.

Το παρελθόν είναι καλό να μένει στη θέση του. Άσ’ το ήσυχο. Αν το πλησιάσεις, έχει και πολλαπλές ερμηνείες, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τα πάντα. Σου λείπουν παράγοντες, μπορεί να υπάρχουν παρεξηγήσεις και πράγματα που δεν έμαθες και δεν θα μάθεις ποτέ. Γι’ αυτό και είμαι σκεφτικός απέναντι στην ψυχανάλυση.

Δεν είναι κακό να λες ψέματα, γιατί πολλές φορές είναι ένδειξη σεβασμού σε κάποιον άλλον που δεν είναι έτοιμος να ακούσει την αλήθεια. Είναι μια ένδειξη φαντασίας. Αλλά το να λες ψέματα στον εαυτό σου είναι έγκλημα.

Οι άνθρωποι που δεν ακούν τους άλλους είναι γιατί δεν θέλουν να ανοίξουν κουβέντα με τον εαυτό τους. Τους συμπονώ και δεν θέλω να είμαι διεκδικητικός μαζί τους. Απλώς, όταν με φέρνουν σε αμηχανία στον δημόσιο λόγο, επιτίθεμαι για να υπερασπιστώ την αξιοπρέπειά μου. Το να ακούς είναι ένα χάρισμα μοναδικό. Αυτά είναι δώρα της φύσης και του Θεού και ιδιότητες που πάνε τους ανθρώπους σε άλλες διαστάσεις.

Ζω μια περίοδο μεγάλης αποδοχής. Έτσι είναι η ζωή. Έπρεπε να ωριμάσω, για να το καταφέρω αυτό, φυσικά.

Δύο λέξεις δεν μου αρέσουν: Η «στρατηγική» και η «αντίσταση». Έχω έναν φίλο στρατιωτικό και μου λέει: «Στρατηγική κάνει ο στρατηγός!» Πρέπει κάποια στιγμή οι λέξεις να αποκτήσουν ξανά το βάρος τους.

Είναι αχαριστία να τα βλέπουμε όλα μαύρα. Οι άνθρωποι είναι πολύ τρυφεροί! Πιο πολλές είναι οι εκφράσεις συμπάθειας και αγάπης, παρά μίσους. Μη λειτουργούμε με τα σκοτεινά κλισέ. Περνάμε μαγικά!

Δεν μου έχει συμβεί ποτέ να μην αναγνωρίζω τον εαυτό μου.

Το να επαναλαμβάνομαι, ό,τι θέλω κάνω και λογαριασμό δεν δίνω! Ας μην παίρνουμε τόσο σοβαρά τους εαυτούς μας!

Η λέξη «φοβάμαι» είναι λάθος. Προτιμώ «νιώθω άβολα!»

Ο χρόνος μού έμαθε να μην μπερδεύω την προσωπικότητα με τον χαρακτήρα. Κανείς δεν αλλάζει. Είναι το βαθύ χάραγμα της ύπαρξης. Είναι σαν να ζητάς από έναν κροκόδειλο να μη σε φάει!

Δεν ζητάω εξηγήσεις για τις συμπεριφορές των άλλων! Ειδικά στον έρωτα.

Όταν μεγαλώνουμε, αντί να ηρεμούμε, αγριεύουμε! Γιατί έχουμε δει καταστροφές! Και λες «Γιατί να μη συμβεί και σε μένα;!» Το μέλλον είναι σαν τις πολεμικές ταινίες. Είναι η πρώτη γραμμή πυρός και εσύ είσαι πίσω. Σιγά σιγά προχωράς. Όλο πιο κοντά! Τώρα στα 56 μου βρίσκομαι στη γραμμή πυρός…

Οι συναντήσεις των φίλων επαναλαμβάνονται, δεν έχουν πρωτοτυπία! Από ένα σημείο και μετά, «πέφτεις» μέσα. Έχει και ελευθερία αυτό, γιατί ξέρεις τι δεν χάνεις!

Kάποια στιγμή ήθελα να παντρευτώ. Ποτέ δεν είδα τον εαυτό μου ως «μοναχικό λύκο».

Έχω περάσει σε μια υπέροχη φάση θετικών εκπλήξεων! Η νέα γενιά με εκπλήσσει θετικά. Οι παλαιότεροι, επειδή είμαστε κομπλεξικοί γιατί χάσαμε τη νεότητά μας, μεταφέρουμε κάτι βλακείες, όπως ότι «Ήταν καλύτερα τότε!» Το παρόν είναι πάντα καλύτερο!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟ APOLLON OPEN-AIR CINEMA ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΗΣ.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΗΣ ΡΑΜΜΟΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ GLOW ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΙΟΥΝΙΟΥ 2026