Μερικές φορές κάποια πράγματα μοιάζουν να είναι αυτονόητα. Στην εποχή -ωστόσο- που όλα έχουν καταρριφθεί, που ό,τι γνωρίζαμε έχει αλλάξει και πολλές αξίες έχουν «ισοπεδωθεί», θεωρώ πως τίποτα δεν είναι πραγματικά αυτονόητο. Τίποτα δεν είναι και δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Ακόμη κι η εικόνα ενός άνδρα, ενός πατέρα και συζύγου, που θρηνεί για την απώλεια της γυναίκας του και στέκεται βράχος.
Ο Τραϊανός Δέλλας, με τη συνολική του στάση όλα τα τελευταία χρόνια κι όχι μόνο τώρα, στην απώλεια της αγαπημένης του, είναι το απόλυτο παράδειγμα αγνής αγάπης, σεβασμού, δύναμης. Σε μία εποχή όπου η είδηση μίας γυναικοκτονίας γίνεται viral, χωρίς να μπει πραγματικά ένα τέλος, ο άνθρωπος, αυτός, έρχεται να μας υπενθυμίσει στην πιο δύσκολη στιγμή του τι είναι πραγματικό και τι όχι...
Ένας έρωτας παράδειγμα!
Η Γωγώ Μαστροκώστα έφυγε από τη ζωή στις 25 Μαΐου σε ηλικία 55 ετών, λίγες ημέρες αφού έγινε γνωστό ότι νοσηλευόταν στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», με την κατάστασή της να επιβαρύνεται σημαντικά εδώ και μήνες. Την είδηση του θανάτου της έκανε γνωστή η κόρη της, Βικτώρια Δέλλα, με ένα πρώτο συγκινητικό «αντίο» στο Instagram, ενώ ο Τραϊανός Δέλλας έκανε επίσης τη δική του σπαρακτική ανάρτηση την επομένη του θανάτου της αγαπημένης του συζύγου, με την οποία το 2026 συμπλήρωναν 18 χρόνια γάμου. Ήταν πάντα μαζί, εκεί δίπλα ο ένας στον άλλον. Στα εύκολα και στα δύσκολα, που δυστυχώς δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους, αμέσως μετά τη γέννηση της κόρης τους. Το πόσο δυνατή γυναίκα υπήρξε η Γωγώ Μαστροκώστα είναι γνωστό. Το πόσο μεγάλη μαχήτρια ήταν, το πόσο μεγάλο παράδειγμα για καθεμία από εμάς κι αυτό το επιβεβαίωνε η ίδια κάθε φορά που μιλούσε δημόσια για τη δική της περιπέτεια. Για τον δικό της «αγώνα».
«Στα 50ά μου γενέθλια, όταν έμεινα μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήραν για την εντατική, λύθηκαν όλα μέσα στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν ο άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή, αλλά πόσο μικρός είμαι μπροστά σου. Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει. Πόση επιμονή για να τα ξεπεράσεις», ήταν κάποια από τα πανέμορφα λόγια του Τραϊανού Δέλλα, καθώς αποχαιρετούσε την αγαπημένη του. Τον άνθρωπο που ήταν συνεχώς δίπλα του όλα αυτά τα χρόνια και μαζί, έζησαν τα πάντα. Η ζωή τους έδειξε το πιο σκληρό της πρόσωπο, σε πολλές στιγμές, αλλά αυτό που έλεγαν και λένε όλοι, είναι πως αυτά τα δύο πρόσωπα δεν έπαψαν να λάμπουν ποτέ. Ακόμη κι όταν όλοι πίστευαν το αντίθετο, εκείνοι συνέχιζαν και προχωρούσαν και η αγάπη τους αποτελεί -αν μη τι άλλο- πηγή έμπνευσης για όλους εμάς...
Ο πραγματικός «βράχος»
Όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, με τον αθλητισμό, είναι βέβαιο πως έχουν στο μυαλό τους την εικόνα του ποδοσφαιριστή, Τραϊανού Δέλλα, μέσα στα γήπεδα. Έμοιαζε αλύγιστος. Ήταν γεννημένος νικητής, ήταν μαθημένος στη μάχη, ήταν ένας παίκτες με τρομερό mentality και προφανώς, αυτό που έχει μείνει ήταν και η παρουσία του στο Euro 2004, όπου ήταν πρωταγωνιστής. Μετέπειτα, ήρθε η προπονητική. Κι εκεί, βίωσε σπουδαίες στιγμές, αλλά και δυσκολίες, όμως πάντα υπήρχε και κάτι άλλο. Ή μάλλον, πάντα υπήρχε κάτι άλλο πιο μεγάλο, πιο σπουδαίο από όλα αυτά... Η οικογένειά του! Η αγαπημένη του, Γωγώ και στη συνέχεια η κόρη τους. Όταν έγινε γνωστή η πρώτη μάχη της με τον καρκίνο, ήταν εκεί δίπλα της και οτιδήποτε άλλο, μπήκε σε δεύτερη μοίρα κι ακόμη περισσότερο, το ίδιο έγινε και τα τελευταία χρόνια.
Όταν άφησε τους πάγκους και αποχαιρέτησε τον ΟΦΗ και την Κρήτη τον Οκτώβρη του 2024, όλοι ήξεραν πως ο Τραϊανός Δέλλας το έκανε για σημαντικό λόγο. Ο ίδιος, ήταν αυτός που υπέβαλε την παραίτησή του από την τεχνική ηγεσία της ομάδας του Ηρακλείου, αίτημα το οποίο έκανε δεκτό η διοίκηση και από τότε, επέστρεψε στην Αθήνα για να είναι μαζί με την οικογένειά του. Όσο αυτονόητο κι αν μοιάζει αυτό, όσο δεδομένο κι αν θεωρείται, δεν είναι. Στην εποχή των γυναικοκτόνων, στην εποχή όπου άνδρες αφαιρούν με απίστευτη ευκολία την ζωή γυναικών, ο Δέλλας αποτελεί το απόλυτο παράδειγμα αγάπης και αφοσίωσης. Δεν τον ένοιαξε καμία καριέρα, καμία φήμη, τίποτα...
Τα παράτησε όλα και βρέθηκε εκεί όπου ανήκε. Δίπλα στη γυναίκα του και την κόρη τους. Δίπλα στα αγαπημένα του πρόσωπα, γνωρίζοντας πως η μάχη είχε ξεκινήσει ξανά και μάλιστα, ήταν και πιο δύσκολη. Για μένα -λοιπόν- όχι, δεν είναι μία εικόνα... συνηθισμένη και αυτονόητη. Ίσως πιο παλιά να ήταν, αλλά στην εποχή του 2026, που πραγματικά τα έχουμε ισοπεδώσει όλα, σε κάθε επίπεδο, ένας άνδρας που στέκεται βράχος σε τέτοιες στιγμές και μιλά τόσο όμορφα, τόσο αληθινά στην στιγμή της πιο σκληρής απώλειας, αξίζει τον σεβασμό, την «υπόκλισή» μας και σίγουρα, θα πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα για τον καθένα...
