Με μια πορεία που ξεκινά από το Royal College of Art του Λονδίνου και φτάνει μέχρι τον σχεδιασμό του Ολυμπιακού μεταλλίου των Αγώνων της Αθήνας το 2004 -ενός συμβόλου που συνεχίζει να κρατούν στα χέρια τους οι κορυφαίοι αθλητές του κόσμου- η Έλενα Βότση κατάφερε να μετατρέψει το μέταλλο και το φως σε ιστορίες με διαχρονική αξία. Η καλλιτέχνιδα έχει διαμορφώσει μια σχεδιαστική γλώσσα όπου η γεωμετρία συναντά την κίνηση, η λιτότητα αποκτά συναίσθημα και η ελληνική ταυτότητα συνομιλεί με τη σύγχρονη αισθητική.

Αυτήν την περίοδο τη συναντάμε στην Ύδρα, όπου παρουσιάζει την έκθεση ΚΑΡΔΙΑ / HEART στην ιστορική Οικία Τέτση, ενώ παράλληλα ετοιμάζει το επόμενο δημιουργικό της βήμα. Η διεθνώς αναγνωρισμένη σχεδιάστρια κοσμημάτων μιλά για τις αποτυχίες που έγιναν αφετηρίες, τη δύναμη της επιμονής, τη σχέση της με την τέχνη, το ελληνικό φως και όλα εκείνα που τελικά, δίνουν πραγματική αξία σε ένα αντικείμενο.

Πού σας πετυχαίνουμε αυτήν την περίοδο;

Μόλις επέστρεψα από το Λονδίνο, όπου βρέθηκα για την αποφοίτηση του γιου μου, Νικόλα και πλέον βρίσκομαι στην Ύδρα, όπου πραγματοποιούμε την έκθεση στην Οικία Τέτση. Παράλληλα, με μεγάλη χαρά, ετοιμάζουμε και έναν νέο χώρο “ELENA VOTSI” στην Αθήνα, οπότε όλη η ομάδα βρίσκεται σε μια πολύ δημιουργική περίοδο. Σχέδια, προετοιμασίες, ταξίδια, συνεργασίες...

Με τρεις λέξεις, πώς θα περιγράφατε τη σχεδιαστική φιλοσοφία σας; Αν έπρεπε να της δώσετε έναν ορισμό, ποιος θα ήταν;

Αντίθεση, διάσταση, κίνηση. Θα έλεγα ότι είναι η διαρκής αναζήτηση της ισορροπίας ανάμεσα στη γεωμετρία και το συναίσθημα. Με ενδιαφέρει να μετατρέπω απλές γεωμετρικές φόρμες σε κοσμήματα που αλλάζουν, αλληλεπιδρούν με το φως και αποκτούν ζωή όταν φοριούνται.

Ποιος άνθρωπος είχε τη μεγαλύτερη επιρροή πάνω σας;

Αναμφίβολα ο πατέρας μου. Θαύμαζα πάντα την αισιοδοξία του και την προτροπή του να συνεχίζω και να κάνω πάντα το επόμενο βήμα.

Υπάρχει ένας νέος άνθρωπος του χώρου που πιστεύετε πως το μέλλον του διαγράφεται λαμπρό;

Ένιωθα από νωρίς ότι ο Jonathan Anderson ήταν ένα αστέρι που θα έφτανε στην κορυφή. Και χαίρομαι που βλέπω σήμερα όσα έχει καταφέρει στον Dior. Η δουλειά του ήταν και παραμένει μαγική.

Ποια αποτυχία σας αποδείχθηκε τελικά δώρο;

Το ότι δεν με προσέλαβε κανείς ως σχεδιάστρια όταν αναζητούσα δουλειά, επιστρέφοντας στην Ελλάδα μετά το Royal College of Art. Εκεί μας έλεγαν πως, ως απόφοιτοι του RCA, όλες οι πόρτες θα ήταν ανοιχτές. Για μένα δεν ήταν. Παρότι αποφοίτησα πρώτη στη χρονιά μου, θυμάμαι να κρατώ τα σχέδιά μου αγκαλιά και να κλαίω, νιώθοντας πως δεν υπήρχε χώρος για εμένα. Τελικά, αυτή η απογοήτευση με οδήγησε στο να δημιουργήσω το δικό μου brand και να ανοίξω το πρώτο μου κατάστημα στην Ύδρα. Αργότερα ήρθαν και οι συνεργασίες, μέσα από τις οποίες σχεδίασα και για άλλους. Ήταν μια δημιουργική διαδικασία που αγαπώ μέχρι σήμερα.

Ποιο κομμάτι της δουλειάς σας αγαπάτε περισσότερο;

Την αρχή. Το όνειρο, το όραμα, την εικόνα που έχω στο μυαλό μου πριν ακόμη πιάσω το μολύβι.

Τι θα συμβουλεύατε τα νέα παιδιά που ασχολούνται με τον χώρο;

Να κάνουν καλές σπουδές και να δουλέψουν πολύ. Να μην παραδοθούν στο πρώτο «όχι» και να μη σταματήσουν να κοιτούν μπροστά.

Κι όταν η έμπνευση δεν έρχεται;

Στο ακραίο αυτό σενάριο, αλλάζω θεματική. Ευτυχώς, μέχρι σήμερα δεν μου έχει συμβεί.

Αν αύριο σταματούσατε να σχεδιάζετε, τι θα συνεχίζατε να κάνετε έτσι κι αλλιώς;

Θα συνέχιζα, με τον ίδιο ενθουσιασμό, να πίνω τον καφέ μου στον Ίσαλο, το μέρος όπου μου αρέσει να βρίσκομαι όταν είμαι στην Ύδρα.

Ποιο ρίσκο τολμήσατε και δεν μετανιώσατε;

Το πρώτο, το δεύτερο, το τρίτο μου κατάστημα...

Ποιον άτυπο κανόνα της ζωής απολαμβάνετε να σπάτε;

Το «ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει». Πιστεύω πως τίποτα δεν γίνεται αν δεν τολμήσεις και αν δεν πάρεις αποφάσεις που κάνουν καλό στην ψυχή σου. Ακόμη κι αν είναι δύσκολες.

Τι αξίζει περισσότερο από το ταλέντο;

Το ήθος και οι αρχές.

Τι δεν διαπραγματεύεστε πια όπως παλιά;

Τον χρόνο μου. Προσπαθώ να τον αφιερώνω μόνο σε ανθρώπους, εμπειρίες και εικόνες που κάνουν καλό στην ψυχή και στην αισθητική μου.

Τι σας βοηθά να επανέρχεστε όταν μια μέρα πάει στραβά;

Ένα τηλεφώνημα σε έναν φίλο.

Ποιο είναι το πιο δύσκολο «όχι» που έχετε μάθει να λέτε;

Τα πιο δύσκολα «όχι» είναι πάντα αυτά που λέω στον γιο μου.

Η ζωή μας θα ήταν ομορφότερη αν...

...δεν βιαζόμασταν τόσο πολύ. Αν αφήναμε τα πράγματα να γίνονται με τον χρόνο που τους αξίζει.

Ποια είναι η γνώμη σας για τη σημερινή επαφή της τεχνολογίας με το σχέδιο;

Δεν τα πάω ιδιαίτερα καλά με την τεχνολογία, το ομολογώ. Τη θεωρώ όμως ένα πολύτιμο εργαλείο, όταν χρησιμοποιείται για να διευκολύνει τη δημιουργική διαδικασία. Εκεί που διαφωνώ είναι όταν χρησιμοποιείται για να μιμηθεί ή να αντιγράψει τη δημιουργία. Το ταλέντο, η προσωπική αισθητική και η δημιουργική σκέψη δεν αντιγράφονται.

Όταν κλείνει η πόρτα του ατελιέ, τι μένει;

Το αύριο. Το τέλος μιας ημέρας φέρνει πάντα τα σχέδια και την αισιοδοξία για την επόμενη.

Αν σχεδιάζατε σήμερα ένα αντικείμενο-σύμβολο για την Ελλάδα του 2026, τι θα θέλατε να εκφράζει;

Το ελληνικό φως. Την ιδέα ότι, όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, αυτός ο ήλιος και ο γαλάζιος ουρανός θα μας δίνουν πάντα δύναμη και αισιοδοξία για να προχωράμε μπροστά.

Σχεδιάσατε ένα αντικείμενο που κρατούν στα χέρια τους οι κορυφαίοι αθλητές του κόσμου. Πότε συνειδητοποιήσατε πραγματικά το βάρος αυτής της ευθύνης; Πώς νιώθετε γι’ αυτό ακόμα και μετά από τόσα χρόνια;

Το βάρος της ευθύνης το κατάλαβα από τη στιγμή που άνοιξα τον φάκελο με την πρόσκληση να συμμετάσχω στον διαγωνισμό για τον επανασχεδιασμό του Ολυμπιακού μεταλλίου. Ακόμη και σήμερα, μου φαίνεται σχεδόν απίστευτο. Το θυμάμαι κάθε φορά που γίνονται Ολυμπιακοί Αγώνες, αλλά και κάθε φορά που ένας αθλητής περνά από το κατάστημά μας. Μιλάμε για την προσπάθεια, την επιμονή και τη διαδρομή που χρειάστηκε μέχρι να ανέβει στο βάθρο και να κρατήσει το μετάλλιο στα χέρια του.

Τι κάνει ένα κόσμημα ή ένα μετάλλιο να ξεπερνά την υλική του αξία και να μετατρέπεται σε φορέα μνήμης;

Για ένα κόσμημα είναι οι στιγμές που έχει ζήσει μαζί μας, ο τρόπος που το αποκτήσαμε, ο λόγος που το φορέσαμε και τα σημάδια που κουβαλά. Για ένα μετάλλιο είναι οι συμβολισμοί του σχεδίου του, αλλά κυρίως η στιγμή της απονομής. Εκεί συμπυκνώνονται όλα όσα προηγήθηκαν μέχρι να φτάσει κάποιος στην κορυφή.

Η Ύδρα, η ελληνική παράδοση και η σύγχρονη αισθητική συνυπάρχουν συχνά στη δουλειά σας. Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στη ρίζα και την εξέλιξη;

Πιστεύω ότι όλα ξεκινούν από την εκπαίδευση, τις σπουδές και τη διαρκή μελέτη. Μαθαίνεις από το παρελθόν, από τους δασκάλους σου, από όσους προηγήθηκαν και από τις εμπειρίες σου. Και μετά προχωράς, δημιουργώντας κάτι που ανήκει στο σήμερα και κοιτάζει το αύριο. Ο Μυταράς μου έλεγε πάντα να μη φοβάμαι, να είμαι σίγουρη για τη δουλειά μου και να κοιτάζω μπροστά. Αυτή είναι, για μένα, η εξέλιξη.

Αγαπημένο εικαστικό έργο, «don't miss» ταινία και βιβλίο στο κομοδίνο;

“Bird in Space” του Constantin Brâncuși. «Σινεμά ο Παράδεισος». Μια συλλογή ποιημάτων του Καβάφη.

Η έκθεση ΚΑΡΔΙΑ / HEART παρουσιάζεται στην οικία και το εργαστήριο του Παναγιώτη Τέτση στην Ύδρα, έως τις 4 Αυγούστου 2026.