Ο θάνατος του Γιώργου Μαρίνου σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για την ελληνική καλλιτεχνική σκηνή. Ο άνθρωπος καθιέρωσε στην Ελλάδα την έννοια του performer, που συνδύασε τραγούδι, θέατρο, σάτιρα και προσωπική εξομολόγηση σε ένα ενιαίο σκηνικό σύνολο, έφυγε από τη ζωή στα 87 του. Για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες υπήρξε μια μοναδική φιγούρα: αντισυμβατικός, δυναμικός, αλλά κυρίως αυθεντικός.
Ο πρώτος πραγματικός performer της ελληνικής σκηνής
Ο Γιώργος Μαρίνος είχε γεννηθεί στην Αθήνα στις 18 Ιουνίου 1939. Σε μια εποχή που η ελληνική νυχτερινή διασκέδαση βασιζόταν κυρίως στο τραγούδι και στις κλασικές μουσικές εμφανίσεις, ο Μαρίνος εμφανίστηκε σαν κάτι εντελώς διαφορετικό. Οι παραστάσεις του ήταν ολοκληρωμένα shows που μέχρι τότε δεν είχε δει το ελληνικό κοινό. Με σκηνική ενέργεια που θύμιζε ευρωπαϊκά καμπαρέ, ο καλλιτέχνης έφερνε μια για πάντα μια νέα μορφή ψυχαγωγίας. Τραγουδούσε, σατίριζε την επικαιρότητα, αυτοσχεδίαζε, αφηγούνταν ιστορίες και συνομιλούσε με το κοινό. Η σκηνή γινόταν χώρος ελευθερίας, όπου η μουσική συναντούσε το θέατρο και την προσωπική έκφραση.
Αυτός είναι και ο λόγος που πολλοί τον χαρακτηρίζουν τον πρώτο πραγματικό performer της χώρας. Πολύ πριν η έννοια αυτή καθιερωθεί στον ελληνικό πολιτιστικό χώρο, ο Μαρίνος είχε ήδη δημιουργήσει ένα προσωπικό καλλιτεχνικό είδος. Παράλληλα, υπήρξε ένας εξαιρετικός σατιρικός σχολιαστής της εποχής του. Με το χαρακτηριστικό του χιούμορ, συχνά αιχμηρό και ανατρεπτικό, σχολίαζε την κοινωνία, την πολιτική και τα ήθη μιας χώρας που άλλαζε γρήγορα.
Η τόλμη της προσωπικής ταυτότητας
Η καλλιτεχνική του πρωτοπορία συνδέθηκε άρρηκτα με μια άλλη σημαντική πτυχή της δημόσιας παρουσίας του: την ανοιχτή αναφορά στην ομοφυλοφιλία του. Σε δεκαετίες βαθιά συντηρητικές για την ελληνική κοινωνία, ο Μαρίνος υπήρξε ένας από τους πρώτους διάσημους ανθρώπους που δεν έκρυψαν την ταυτότητά τους, ανοίγοντας τον δρόμο και για όσους ακολούθησαν.
«Σχεδόν ποτέ όμως δεν μου έκανε κάποιος μία νύξη κακή. Γενικώς, ήμουν τούκα προ, όλους τους προλάβαινα. Τι να σου πούνε; Όταν πας και τους λες "εγώ κύριε είμαι ομοφυλόφιλος", είχε πει χαρακτηριστικά.
Κι όμως, εκείνος επέλεξε την ορατότητα
Η στάση αυτή τον καθιστά ιστορική μορφή όχι μόνο της ελληνικής ψυχαγωγίας αλλά και της κοινωνικής ιστορίας της χώρας. Πριν ακόμα ανοίξει δημόσια η συζήτηση γύρω από τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, ο Μαρίνος είχε ήδη κατακτήσει τη ελευθερία του μέσα από την προσωπική του στάση. Ήταν περήφανος γι' αυτό και ίσως το γεγονός αυτό να αποτέλεσε τον λόγο που αγαπήθηκε τόσο πολύ.
Μια πορεία γεμάτη φως και αντιθέσεις
Η καριέρα του απλώθηκε σε πολλούς χώρους: θέατρο, τραγούδι, τηλεόραση και νυχτερινή διασκέδαση. Υπήρξε από τους λίγους καλλιτέχνες που μπορούσαν να μετακινηθούν με άνεση από το θέατρο στο καμπαρέ και από την τηλεόραση στη σκηνή ενός μουσικού θεάτρου. Η τηλεοπτική του παρουσία, ιδιαίτερα τη δεκαετία του '90 που παρουσίαζε την εκπομπή Ciao ANT1, αποκάλυψε σε ένα ευρύτερο κοινό την προσωπικότητά του. Το ιδιαίτερο ύφος του, γεμάτο χιούμορ και αιχμηρές παρατηρήσεις, τον έκανε ξεχωριστό.
Ωστόσο, όπως συμβαίνει συχνά με έντονες προσωπικότητες, η σχέση του με τη δημοσιότητα ήταν αντιφατική. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε αποσυρθεί από τα φώτα, ζώντας μακριά από τη σκηνή που τον είχε κάνει διάσημο. Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε συγκίνηση σε πολλούς ανθρώπους του θεάτρου και της μουσικής, αλλά και σε ένα ευρύ κοινό που θυμάται ακόμα τις εκρηκτικές του εμφανίσεις. Η παρακαταθήκη του δε βρίσκεται μόνο στις παραστάσεις και στις τηλεοπτικές στιγμές που άφησε πίσω του. Βρίσκεται κυρίως στο θάρρος να ζήσει ανοιχτά όπως πραγματικά ήταν. Και αυτό, για πολλούς, είναι το πιο σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του.
