Aνήκει σε εκείνη την κατηγορία ηθοποιών που το διεθνές κοινό πιθανόν να αναγνώρισε πριν από το ελληνικό. Η Μελισσάνθη Μάχουτ έχει εμφανιστεί σε παραγωγές όπως το “Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga” και το “Meg 2: The Trench”, σε ελληνικές σειρές όπως το «Έτερος Εγώ» και το «Καρτ Ποστάλ», ενώ για εκατομμύρια gamers σε όλο τον κόσμο παραμένει η Κασσάνδρα του “Assassin’s Creed Odyssey”, ένας από τους πιο αγαπητούς χαρακτήρες της σύγχρονης gaming κουλτούρας. Η πρόσφατη συμμετοχή της στο “The Sandman” του Netflix και η συνεργασία της με την Εύη Καλογηροπούλου στη «Γοργόνα» προσθέτουν ακόμη δύο σταθμούς σε μια διαδρομή που δεν ακολουθεί μία μόνο κατεύθυνση.

Τη συναντήσαμε σε μια περίοδο γεμάτη συζητήσεις, ταξίδια και νέα επαγγελματικά σχέδια. Το καλοκαίρι θα τη βρει στην Πολωνία για γυρίσματα, ενώ από τον Σεπτέμβριο αναμένονται οι επόμενές της ανακοινώσεις. Το ενδιαφέρον, όμως, στη δική της περίπτωση δεν βρίσκεται μόνο σε όσα κάνει, αλλά κυρίως στον τρόπο που τα αντιμετωπίζει: με αμεσότητα, χιούμορ, καθαρά όρια και μια σπάνια απουσία αυταρέσκειας. Λίγο πριν αναχωρήσει για το επόμενο επαγγελματικό της ταξίδι, μιλήσαμε για τις επιλογές που τη διαμόρφωσαν, τη ζωή σε μόνιμη αναμονή για τον επόμενο ρόλο, τη σχέση της με το gaming, τη φιλοδοξία, τη δημόσια έκθεση και όλα εκείνα που εξακολουθούν να τη συγκινούν.

Λοιπόν, ας λύσουμε μια απορία χρόνων: “Assassin’s Creed” παίζεις ή ανήκεις στην κατηγορία των ατόμων που πρωταγωνιστούν σε video games, αλλά δεν παίζουν ποτέ;

Η αλήθεια είναι ότι πριν από το video game ανήκα στην κατηγορία των ανθρώπων που είχαν παίξει ίσως τέσσερα παιχνίδια στη ζωή τους. Μετά το “Assassin’s Creed”, όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Πλέον είμαι στην κριτική επιτροπή των BAFTA Games, παίζω και παρακολουθώ τις εξελίξεις στον χώρο.

Το σύμπαν των video games το γνωρίζεις πλέον εκ των έσω. Πώς είναι;

Είναι ένας χώρος που με υποδέχτηκε τόσο θερμά, που δύσκολα θα πω κακό λόγο γι’ αυτόν. Το λέω πολύ συχνά ότι η κοινότητα των gamers είναι για μένα από τα μέρη όπου αισθάνομαι σαν στο σπίτι μου. Και όλοι οι συντελεστές αυτού του χώρου -οι developers, οι συγγραφείς, οι σκηνοθέτες- είναι άνθρωποι που αγαπούν πάρα πολύ τη δουλειά τους. Είναι σοβαρότατοι επαγγελματίες, χωρίς εγωισμούς και ματαιοδοξία. Ως ηθοποιός βρήκα αυτόν τον κόσμο πιο απελευθερωτικό και από το θέατρο και από το σινεμά. Αφήνει περισσότερο χώρο έκφρασης και πειραματισμού.

Με διεθνείς παραγωγές, σημαντικές συνεργασίες και πλέον παρουσία στο Netflix, το Hollywood στη δική σου περίπτωση μοιάζει λιγότερο μακρινό. Είναι κάτι που σκέφτεσαι ως επόμενο βήμα ή το προσωπικό σου μέτρο επιτυχίας είναι διαφορετικό;

Αν είναι κάτι το οποίο θα προκύψει, τότε με μεγάλη χαρά. Αν με ρωτάς αν θα μετακόμιζα στην Αμερική ή θα άλλαζα όλη μου τη ζωή για να δοκιμάσω την τύχη μου, θα έλεγα όχι. Πιστεύω πολύ στους στόχους και στα όνειρα, αλλά στον βαθμό που δεν καταλήγουν να καθορίζουν ολόκληρη τη ζωή μας. Προτιμώ να επιδιώκω συνεργασίες, επειδή θαυμάζω τη δουλειά ενός συγγραφέα ή σκηνοθέτη ή επειδή θέλω πάρα πολύ να δουλέψω με έναν ηθοποιό του οποίου θαυμάζω τον χαρακτήρα ή την τεχνική, να δω πώς είναι να «παίζουμε» μαζί. Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι θεωρούμε όλοι -και μέσα στο επάγγελμά μας εννοείται- το Hollywood ως απώτερο σκοπό μιας υποκριτικής καριέρας και τα Όσκαρ ως τη μεγαλύτερη απόδειξη ταλέντου. Δεν τα μειώνω προφανώς, αλλά παρατηρώ ότι, επειδή είναι τόσο δύσκολη η επίτευξη αυτού του στόχου και επειδή ένα μεγάλο κομμάτι της δουλειάς μας βασίζεται στον παράγοντα τύχη, δημιουργείται ένα αίσθημα «είμαι σε καλό δρόμο, αλλά υπάρχει και πιο πάνω». Σε έναν βαθμό είναι υγιές αυτό. Όταν όμως δημιουργεί την αίσθηση της ανεπάρκειας, πρέπει να το επανεξετάσουμε.

Θα ήθελα πάρα πολύ να υπάρξω στο σύμπαν του Tim Burton. Έστω και ως μια νυχτερίδα στον τοίχο, δεν με νοιάζει. Θα ήμουν πανευτυχής.

Fun fact: Οι Αμερικανοί στα ’40s είχαν ένα όνομα για το Hollywood. Το έλεγαν “Tinseltown”. Δυστυχώς, δεν υπάρχει ακριβής μετάφραση για το “tinsel” στα ελληνικά, αλλά η πλησιέστερη είναι: «Αυτό που είναι από πλαστικό, αλλά λαμπυρίζει σαν κάτι πολύτιμο». Και επειδή με ρωτάς για την επιτυχία και τι είναι αυτή για μένα, θα πω ότι είναι η προσωπική ηρεμία και μια ζωή γύρω από ευγενείς ανθρώπους, που συντελούν στην αδιάκοπη εξέλιξη και στη συντήρηση της ακεραιότητάς σου.

Με ποιον δημιουργό θα ήθελες πολύ να δουλέψεις κάποια στιγμή;

Πολλές συνεργασίες ονειρεύομαι. Κυρίως για να βρεθώ δίπλα σε δημιουργούς που θαυμάζω και να ζήσω για λίγο στα σύμπαντα που δημιουργούν. Αλλά για να χαρεί η μικρή Μελισσάνθη, που έβλεπε συνέχεια ταινίες του, θα διαλέξω μόνο έναν από τους πολλούς τώρα. Θα ήθελα πάρα πολύ να υπάρξω στο σύμπαν του Tim Burton. Έστω και ως μια νυχτερίδα στον τοίχο, δεν με νοιάζει. Θα ήμουν πανευτυχής.

Μέχρι στιγμής είχα την τεράστια τύχη να κάνω πράγματα αρκετά αντιφατικά και σίγουρα όχι προβλέψιμα, πολλές φορές ούτε από εμένα την ίδια, και σε πολλά διαφορετικά μέσα. Θα ήθελα πάρα πολύ να συνεχίσω έτσι. Κάποια στιγμή, όταν μαζέψω αρκετό θάρρος, θέλω να δοκιμάσω την τύχη μου στη σκηνοθεσία.

Δεν είμαι φαν της έκθεσης. Χρειάζεται να κρατηθούν πολλές ισορροπίες για να μη δημιουργήσει προβλήματα.

Ζούμε σε μια εποχή που όλοι καλούνται να προβάλουν τον εαυτό τους. Εσύ πώς διαχειρίζεσαι τη σχέση σου με την έκθεση;

Είναι λίγο περίπλοκη η απάντηση σε αυτήν την ερώτηση. Δεν είμαι φαν της έκθεσης. Χρειάζεται να κρατηθούν πολλές ισορροπίες για να μη δημιουργήσει προβλήματα. Ως ηθοποιός θα μιλήσω για αυτό που ξέρω, χωρίς να αναλύσω συνέπειες της έκθεσης σε επαγγέλματα που δεν γνωρίζω. Οι ηθοποιοί καλούνται, ως μέρος του επαγγέλματός τους ή καλύτερα ως κομμάτι της προετοιμασίας και της εκπαίδευσής τους, να εξοικειώνονται με την ιδέα της έκθεσης του εαυτού. Με αυτό δεν εννοώ την έκθεση της προσωπικής τους ζωής. Εννοώ τη βαθιά και πολλές φορές επώδυνη έκθεση της προσωπικότητάς τους, με όλα τα θετικά και αρνητικά που αυτή μπορεί να εμπεριέχει. Καλείσαι, δηλαδή, να δείξεις πολλές φορές πολύ γυμνά και αφιλτράριστα πτυχές του εαυτού σου που πιθανότατα να μην είναι εύκολα αποδεκτές ούτε από εσένα τον ίδιο. Όταν σε αυτό προσθέτεις την υπερβολική δημόσια έκθεση, αρχίζει να γίνεται δύσκολο. Θέλει πολλή δουλειά για να μην παίρνεις τα πράγματα προσωπικά, να μη θεωρείς την αρνητική κριτική ή το κακόβουλο σχόλιο ως προσωπική απόρριψη.

Θεωρώ θετικό, σίγουρα, ότι βοηθά στην αναγνωρισιμότητα εντός της βιομηχανίας και ότι διευκολύνει στην εύρεση καινούριων συνεργατών και συνεργασιών. Αλλά μέχρι εκεί. Για τα social θα πω και κάτι παραπάνω. Όλοι οι άνθρωποι χρειαζόμαστε κάποιου είδους επιβράβευση. Αδιαμφισβήτητα. Και στα social ο άμεσος τρόπος επιβράβευσης και η καταιγιστική προσοχή είναι σίγουρα πολύ μεθυστικά και πολύ εθιστικά. Αλλά όταν αυτή η επιβράβευση πάψει να υπάρχει, δεν είναι όλοι έτοιμοι για το κενό που δημιουργείται.

Υπάρχει κόστος στο να είσαι διαρκώς σε αναμονή για τον επόμενο ρόλο;

Εννοείται. Όλη σου η ζωή είναι σε ένα μόνιμο standby. Γίνεται σχεδόν αδύνατον να σχεδιάζεις μακροπρόθεσμα. Το δικό μου πρόγραμμα, για παράδειγμα, αυτήν τη στιγμή έχει για το επόμενο δωδεκάμηνο δύο δουλειές σίγουρες αλλά με πιθανότητα αλλαγής ημερομηνιών, τρεις ενδεχομένως σίγουρες, αρκεί να μη συμπίπτουν η μία με την άλλη, και από όλα αυτά μαζί τα τρία έχουν αλλάξει μέχρι στιγμής δύο φορές ημερομηνίες και τρεις φορές τοποθεσία. Και αν με ρωτάς για προσωπική ζωή και χρόνο, εκεί θέλει πολλά κότσια να κάνεις ακριβώς αυτό που θέλεις και να ρισκάρεις ότι θα χάσεις απλώς την επόμενη δουλειά λόγω μη διαθεσιμότητας. Δυστυχώς και σε αυτήν τη δουλειά -φαντάζομαι και σε άλλες, αλλά σε αυτήν το βλέπω πιο καθαρά- πρέπει να είσαι συνέχεια ορατός, εκεί, να θυμίζεις στους άλλους την ύπαρξή σου.

Ο κόσμος ξεχνάει πάρα πολύ γρήγορα και, όπως αρέσει σε όλους σε αυτήν τη βιομηχανία να λένε, «ουδείς αναντικατάστατος». Αισθάνεσαι ότι συνέχεια κάτι πρέπει να προσφέρεις, αλλιώς θα ξεχαστείς. Και αν ξεχαστείς, όλος ο κόπος που έκανες για να φτάσεις στο σημείο που έφτασες είναι σαν να πηγαίνει χαμένος και ξανά από την αρχή.

Ποια είναι η μεγαλύτερη θυσία που απαιτεί η δουλειά του ηθοποιού και για την οποία κανείς δεν μιλά;

Πολύ ωραία ερώτηση. Νομίζω άγγιξα το θέμα λίγο πριν, αλλά ίσως δεν είναι προφανές πόσο μεγάλο κομμάτι του εαυτού του αφιερώνει ο μέσος ηθοποιός στη δουλειά του. Δεν είναι μόνο ότι αφιερώνει τον χρόνο του. Το μέσο του, το εργαλείο της δουλειάς του, είναι η προσωπικότητά του, το σώμα του, η φωνή του, το πρόσωπό του, όλο του το είναι. Αφιερώνει όλο του τον εαυτό.

Όταν δέχεσαι «μπράβο», είναι το καλύτερο μπράβο που θα ακούσεις ποτέ σου, γιατί είναι σχεδόν συνώνυμο της απόλυτης αποδοχής του ποιος είσαι. Όταν όμως δεν το δέχεσαι ή έχεις καιρό να δουλέψεις -κάτι εξαιρετικά κοινότοπο στον χώρο αυτό, όπου καμία επιτυχία δεν σου εγγυάται την επόμενη δουλειά-, τότε είναι πολύ δύσκολο να διαχωρίσεις την προσωπική απόρριψη από την επαγγελματική, τη στιγμή που υπάρχει τέτοια ταύτιση εαυτού με τη δουλειά.

Τι έχει μεγαλύτερη αξία πλέον: η φιλοδοξία ή η ηρεμία;

Ηρεμία. Πολύ υπερτιμημένη η φιλοδοξία. Είναι πολύ υγιές να έχεις κάτι να σε κινητοποιεί, κάτι που να σε κάνει να ανυπομονείς να ξεκινήσεις τη μέρα σου. Αλλά ας μην είναι αυτό η φιλοδοξία.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΟΤΑΜΙΑΝΟΣ
STYLING ΓΕΩΡΓΙΑ ΠΑΝΤΕΛΕ | MAKE UP & HAIR ARTIST ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΛΤΑΝΗ (D-TALES)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ GLOW ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΙΟΥΛΙΟΥ 2026